ตอนที่ 337 การพบกันครั้งแรกของเย่ฮุยและเย่เซี่ย

ตอนที่ 337 การพบกันครั้งแรกของเย่ฮุยและเย่เซี่ย

เย่ฮุยสูดลมหายใจลึก พยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้นเอาไว้ "ไม่มีอะไรหรอก ฉันวางสายก่อนนะ! ตอนนี้ฉันยุ่งอยู่"

"ยุ่งเรื่องอะไร?" กงหลิงเซียวพลิกดูเอกสารบนโต๊ะทำงาน จนสายตาไปสะดุดเข้ากับแผ่นพับงานนิทรรศการศิลปะ

กงหลิงเซียว: "งานนิทรรศการศิลปะเหรอ?"

ดวงตาของเย่ฮุยเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตา เธอเกรงว่าหากพูดอะไรออกไปอีกเพียงไม่กี่คำ เขาจะต้องจับได้แน่ว่าเธอกำลังร้องไห้

เพราะเธอไม่อยากให้กงหลิงเซียวรู้ว่าตัวเองกำลังร้องไห้

ท้ายที่สุดแล้ว มันก็ไม่มีความหมายอะไรสำหรับเธอ ซ้ำร้ายอาจจะทำให้กงหลิงเซียวหัวเราะเยาะเอาได้

"ผมขอโทษ"

จู่ๆ คำขอโทษด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าอันเปี่ยมเสน่ห์ของชายหนุ่มก็ดังฝ่าความเงียบงันทะลุสายโทรศัพท์เข้ามา

เย่ฮุยรู้สึกชาหวามไปทั่วทั้งใบหู

"ผมไม่รู้ว่าคุณยุ่งอยู่ ผมขอโทษ" กงหลิงเซียวตระหนักได้ว่าก่อนหน้านี้เขาทำเกินไปหน่อย "คุณยังอยู่ที่โถงจัดนิทรรศการหรือเปล่า?"

กงหลิงเซียววางเอกสารในมือลงก่อนจะเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยล้า พลางยกมือขึ้นนวดขมับ

เย่ฮุยสัมผัสได้ถึงความเหน็ดเหนื่อยที่แผ่ผ่านมาทางสายโทรศัพท์

"เดี๋ยวผมไปหานะ" กงหลิงเซียวลุกขึ้นยืน คว้าเสื้อโค้ตมาสวม แล้วเรือนร่างสูงโปร่งก็เดินออกจากห้องหนังสือไป

เมื่อได้ยินเสียงสัญญาณตัดสายไป เย่ฮุยก็รู้สึกว้าวุ่นใจขึ้นมาอีกครั้ง

เธอทิ้งตัวลงนอนบนพื้นอันเย็นเยียบอย่างหมดเรี่ยวแรง เหม่อมองหมู่ดาวผ่านช่องแสงบนเพดาน

ทำไมเธอถึงได้ใจอ่อนง่ายดายขนาดนี้นะ?

ทั้งที่เมื่อครู่นี้ยังรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจอย่างหนักแท้ๆ แต่เพียงแค่กงหลิงเซียวพูดว่า "เดี๋ยวผมไปหา" กำแพงในใจที่ตั้งเอาไว้ก็พังทลายลงจนหมดสิ้น

เวลาผ่านไปเพียงสิบนาที กงหลิงเซียวก็มาหาเธอจริงๆ

เขาเดินตรงมาหาเธอพร้อมกับหิ้วถุงอาหารมาด้วยสองถุง

"ผมซื้อบาร์บีคิวกับเกี๊ยวที่คุณชอบมาฝาก" กงหลิงเซียวยืนอยู่ท่ามกลางแสงจันทร์ รูปร่างสูงใหญ่และดูสง่างามยืนตัวตรงอย่างหล่อเหลา ใบหน้าขาวกระจ่างของเขาแผ่กลิ่นอายที่ยากจะเข้าถึงภายใต้แสงจันทร์ ทว่าเขากลับยอมลดตัวลงมาเปิดกล่องอาหารให้เธอ พลางหยิบช้อนขึ้นมาคนเกี๊ยวร้อนฉุยอย่างเบามือ

"คุณยังไม่ได้กินอะไรเลยทั้งวัน กินเกี๊ยวรองท้องก่อนกินบาร์บีคิวนะ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะปวดท้องเอาได้" กงหลิงเซียวไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องที่บาดหมางกันก่อนหน้านี้อีก เขากลับตักเกี๊ยวขึ้นมาอย่างนุ่มนวลและป้อนมันให้กับเธอ

เย่ฮุยอ้าปากอย่างลังเล ก่อนจะหุบลงไปอีกครั้ง

"คุณโกรธผมเหรอ?"

เหตุผลที่เย่ฮุยรักกงหลิงเซียวมากถึงเพียงนี้ ก็เพราะเขาเข้าใจเธออย่างลึกซึ้ง

แม้ว่าเธอจะเอาแต่ยืนเงียบๆ เขาก็สามารถเดาได้ว่าเธอกำลังคิดอะไรอยู่

กงหลิงเซียวอธิบาย "ผมผิดเอง ช่วงนี้ผมยุ่งมากจริงๆ! ผมวางแผนเอาไว้ว่า ทันทีที่โปรเจกต์รถยนต์พลังงานใหม่เริ่มเข้าที่เข้าทาง พวกเราจะหมั้นกัน"

"หมั้นเหรอ!"

แววตาของเย่ฮุยสั่นไหวเล็กน้อย

เธอช่างเป็นผู้หญิงที่ใจอ่อนไร้จุดยืนเหลือเกิน เพียงแค่อีกฝ่ายเอ่ยถึงเรื่องที่เกี่ยวกับการแต่งงาน เธอก็พร้อมจะหลอกตัวเอง ราวกับได้เห็นอนาคตอันงดงามรออยู่เบื้องหน้า

"ดังนั้นไม่ใช่ว่าช่วงนี้ผมเมินเฉยต่อคุณหรอกนะ ผมแค่ยุ่งเกินไปจนไม่มีเวลาดูแลคุณต่างหาก" นิ้วเรียวยาวได้รูปของกงหลิงเซียวจับช้อนเอาไว้ พลางป้อนเย่ฮุยอย่างอ่อนโยน "เด็กดี! กินสักคำเถอะ"

หัวใจที่ตึงเครียดของเย่ฮุยพลันคลี่คลายลง เธอจึงยอมอ้าปากรับการป้อนเข้าไปหนึ่งคำ

ในวินาทีนั้น อาการคลั่งรักของเธอก็กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง

เธอเอนตัวซบลงในอ้อมกอดของกงหลิงเซียวพลางเงยหน้าขึ้นมองเขา "ฉันไม่ใช่ลูกสาวสายเลือดแท้ๆ ของตระกูลเย่ คุณยังรักฉันอยู่ไหม?"

"รักสิ!" กงหลิงเซียวตอบโดยไม่ลังเล ฝ่ามือใหญ่ลูบหน้าผากของเธอเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "อย่าไปใส่ใจเรื่องลูกสาวตัวจริงตัวปลอมอะไรนั่นเลย มันไม่มีอะไรต่างกันหรอก"

เย่ฮุยเชื่อคำพูดเหล่านั้นอย่างหมดใจ!

ในสัปดาห์แรกหลังจากเสร็จสิ้นงานนิทรรศการศิลปะ เธอเดินทางไปที่อพาร์ตเมนต์ของกงหลิงเซียวอีกครั้ง

เดิมทีเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความเบิกบานใจที่ในที่สุดก็มีเวลามาทำเซอร์ไพรส์ให้กงหลิงเซียว ทว่าเมื่อเดินเข้าไป เธอกลับเห็นรองเท้าแตะสำหรับผู้หญิงเพิ่มมาอีกคู่หนึ่งในตู้เก็บรองเท้า

ในห้องนั่งเล่น มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังสวมเสื้อเชิ้ตของกงหลิงเซียว ในมือถือชุดสูทของเขาเอาไว้หลายตัว

"คุณคงจะเป็นพี่สาวสินะคะ!"

หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเห็นเย่ฮุย โดยไม่มีทีท่าตื่นตระหนกตกใจเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังสงบนิ่งราวกับว่าตัวเองเป็นนายหญิงของบ้านหลังนี้ "สวัสดีค่ะ! ฉันชื่อเย่เซี่ย ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ!"