ตอนที่ 332 เรามายั่วยวนคุณแม่กันเถอะ
ตอนที่ 332 เรามายั่วยวนคุณแม่กันเถอะ
ตอนที่ 332 เรามายั่วยวนคุณแม่กันเถอะ
กงหลิงเซียวมีความสุขอยู่ได้ไม่ถึงนาทีก็ถูกลูกสาวตัวน้อยยิงคำถามแทงใจดำเข้าให้
หัวข้อที่เย่ฮุยหนีไปเนี่ยจะไม่มีวันจบสิ้นเลยหรือไง?
เจ้าหน้าที่ตำรวจพิงกำแพง อยากรู้ว่ากงหลิงเซียวจะอธิบายเรื่องนี้กับเด็กน้อยอย่างไร
อีกอย่าง เขาก็อยากรู้เหมือนกันว่าทำไมเย่ฮุยถึงวิ่งหนีทันทีที่เห็นหน้ากงหลิงเซียว เรื่องนี้มีความเกี่ยวโยงโดยตรงกับคดีก่อนหน้านี้หรือเปล่า?
กงหลิงเซียวถอนหายใจด้วยความเศร้าสร้อย
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้ากัวถามคำถามแบบนี้ และไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาต้องตอบ
แต่ตอนนี้ หลังจากผ่านเรื่องราวทั้งหมดมา เขาตระหนักได้ว่าตัวเองคือคนที่ผิดที่สุดในสถานการณ์ทั้งหมดนี้
ถ้าตอนนั้นเขาเชื่อใจเย่ฮุยอย่างหนักแน่น เย่เซี่ยคงไม่มีโอกาสมาป่วนความสัมพันธ์ของพวกเขาได้
“เมื่อกี้หนูเห็นหม่าม้าด้วยแหละ แต่หม่าม้าก็ยังเมินหนูอยู่ดี! ไม่ว่าหนูจะเรียกหรือตะโกนยังไง หม่าม้าก็ไม่สนใจหนูเลย” ต้ากัวรู้สึกอึดอัดใจเมื่อนึกถึงเรื่องนี้
กงหลิงเซียวชะงักไปเล็กน้อย “หนูเห็นเย่ฮุยเหรอ?”
ต้ากัวพยักหน้า “อื้อ หนูเห็นหม่าม้าจริงๆ นะ”
“ที่ไหน?”
“ตรงทางเข้าไง!”
กงหลิงเซียวกระวีกระวาดลุกขึ้นจากเตียงผู้ป่วย
“ปะป๊าหาหม่าม้าไม่เจอแล้วล่ะ เพราะหม่าม้านั่งรถบรื้นๆ ออกไปแล้ว”
กงหลิงเซียวถามด้วยความร้อนใจ “ตอนที่ไปเธอแต่งตัวสวยไหม หรือว่ามอมแมมไปหมด?”
เพราะตอนที่เย่ฮุยหนีไปคราวก่อน เนื้อตัวเธอเต็มไปด้วยคราบสกปรก
“หม่าม้าสวยมากเลย! ใส่ชุดสีขาวแล้วก็ทำผมลอนด้วย”
กงหลิงเซียวตอบรับเสียงแผ่ว “อ้อ! อย่างนั้นก็ดีแล้วล่ะ”
ดูเหมือนว่าเธอจะอยู่สุขสบายดี
“ต้ากัว หนูอยากได้เงินเยอะๆ หรือว่าอยากได้แค่หม่าม้าล่ะ?”
อันที่จริง คำถามของกงหลิงเซียวก็คือคำถามของเจิงจวิ้นนั่นแหละ
ถ้าเขาอยากได้แบตเตอรี่ในราคาสามสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาตลาด เขาจะต้องตัดขาดกับเย่ฮุย
เขาเคยถามเจิงจวิ้นเหมือนกันว่าทำไมถึงตั้งเงื่อนไขแบบนี้ แล้วอีกฝ่ายเป็นคนตามจีบเย่ฮุยหรือเปล่า
เจิงจวิ้นเพียงแค่ยิ้มแต่ไม่ได้ตอบอะไร
สำหรับกงกรุ๊ป หากต้นทุนอยู่ที่สามสิบเปอร์เซ็นต์ของราคาตลาด พวกเขาสามารถตั้งราคารถยนต์รุ่นใหม่ได้ในระดับหนึ่งแสนห้าหมื่นถึงสองแสนห้าหมื่นหยวน ไม่เพียงแต่จะทำให้คนทั่วไปสามารถจับต้องรถยนต์ได้ แต่กงกรุ๊ปยังสามารถก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดใหม่ได้อีกด้วย
ทว่า!
เรื่องนี้ต้องแลกมาด้วยการยอมปล่อยเย่ฮุยไป
“หนูอยากได้ทั้งสองอย่างเลย” ต้ากัวพูดด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ใสแจ๋ว “หนูไม่เลือกหรอก! อีกอย่าง หม่าม้าของหนูก็คือหม่าม้าของหนู ในตัวหนูมีเลือดของหม่าม้าไหลเวียนอยู่ นั่นเป็นสายสัมพันธ์ที่หม่าม้าตัดไม่ขาดไปจนตายเลยนะ”
จู่ๆ ผู้ชายทั้งสามคนก็มองก้อนแป้งกลมปุ๊กด้วยความตกตะลึง
ความฉลาดเฉลียวแบบนี้ไม่น่าจะหลุดออกมาจากปากของต้ากัวจอมเด๋อด๋าได้เลย
“ปะป๊า ทำไมปะป๊าถึงยอมให้เสี่ยวเฮยข่มขู่เอาล่ะ?”
กงหลิงเซียวเลิกคิ้วขึ้นและเม้มริมฝีปากด้วยความกระอักกระอ่วน
ต้ากัวเดาะลิ้นและส่ายหน้า “ไม่ได้เรื่องเลย! หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าปะป๊ารักหม่าม้าจริงๆ หรือเปล่า เรื่องแค่นี้ยังต้องใช้สมองคิดอีกเหรอ? เจ้าทึ่มเอ๊ย!”
กงหลิงเซียวถึงกับพูดไม่ออก
เขาโดนยัยหนูตัวแสบของตัวเองด่าเข้าให้แล้ว!
“คุณหมอหวงคะ สมองปะป๊าของหนูต้องมีปัญหาแน่ๆ เลย ในเมื่อพวกเราก็มาถึงนี่แล้ว ช่วยจองคิวแผนกสมองให้ปะป๊าทีสิคะ!”
ต้ากัวชี้ไปที่หัวของเขา
กงหลิงเซียวเริ่มร้อนรน “ป๊าไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย”
“ฮึ! ขนาดหนูยังเรียนไม่จบอนุบาล หนูก็ยังรู้เลยว่าไม่ต้องเลือก ปะป๊าเป็นผู้ใหญ่ตัวโตซะเปล่าแต่กลับโลเลไปโลเลมา ถ้าไม่ใช่เพราะสมองมีปัญหาแล้วจะเป็นอะไรไปได้อีกล่ะ?”
เจ้าหน้าที่ตำรวจกับหมอหวงแทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่
กงหลิงเซียวสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ายัยหนูกำลังเอาคืนเขาอยู่ เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยดูถูกว่าเธอโง่และอยากจะส่งเธอไปตรวจสมองเหมือนกัน
“ถ้าอย่างนั้นหนูบอกป๊าทีสิ ทำยังไงพวกเราถึงจะได้ทุกอย่างมา?”
ต้ากัวขมวดคิ้ว หรี่ตาข้างหนึ่งและลืมตาข้างหนึ่ง... สีหน้านั่นมัน!
กงหลิงเซียวยามมองก็รู้สึกราวกับเห็นตัวเองตอนที่กำลังใช้ความคิด “สีหน้าของหนูตอนนี้นี่มันเหมือน...”
“ชู่ว! หนูกำลังคิดอยู่นะ”
กงหลิงเซียว “...”
“ยั่วยวนคุณแม่ไง!” ต้ากัวพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่แล้ว! พวกเรามายั่วยวนคุณแม่กันเถอะ”
คิ้วของกงหลิงเซียวถึงกับกระตุก นี่ลูกสาวเขาไปเรียนคำศัพท์แบบนี้มาจากไหนเนี่ย?
“ต้ากัวเอ๊ย” เจ้าหน้าที่ตำรวจสาดน้ำเย็นดับฝัน “แม่ของหนูวิ่งหนีทันทีที่เห็นหน้าพ่อหนูเลยนะ มั่นใจเหรอว่าจะยั่วขึ้นน่ะ?”
“ไม่ใช่! ไม่ใช่ซะหน่อย!”