ตอนที่ 331 ผู้ชายดีๆ มีไม่มากหรอก

ตอนที่ 331 ผู้ชายดีๆ มีไม่มากหรอก

สองสามีภรรยามองหน้ากันโดยไม่พูดอะไรสักคำ พวกเขาเอาแต่มองดูพยาบาลเข็นหลิวฉือฉือออกมาจากห้องผ่าตัด ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินตามไป

ผู้เป็นแม่เอ่ยขึ้น "หลิวฉือฉือ ทีนี้รู้ตัวหรือยังว่าแกน่ะคิดผิด? ฉันบอกให้แกอยู่บ้านรอแต่งงานเงียบๆ แต่ดูสภาพแกตอนนี้สิ! ทำตัวเองแท้ๆ! แล้วแบบนี้ใครที่ไหนจะกล้าแต่งงานกับแกฮะ?"

ผู้เป็นพ่อเสริม "อย่าว่าแต่เรื่องแต่งงานเลย แค่กลับไปเจอหน้าเพื่อนบ้าน ฉันก็อายจนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว คลิปวิดีโอที่ลูกสาวตัวเองโดนย่ำยีว่อนไปทั่วแบบนั้น มันช่างขายขี้หน้าตระกูลหลิวของเราจริงๆ"

เสียงของทั้งคู่ดังก้องมาไกลจนถึงอีกฝั่งของทางเดิน

ต้ากัวถอนหายใจอย่างเศร้าสร้อย ขาสั้นๆ ของเธอกระโดดลงจากเก้าอี้เสียงดังตุ้บ แล้ววิ่งดุ๊กดิ๊กเข้าไปในห้องฉุกเฉิน "คุณป้อ ตกลงว่าหนูจะแต่งงานไม่ได้ แล้วก็จะต้ำให้คุณป้อขายหน้าด้วยใช่ม้ายคะ?"

เด็กน้อยยังเล็กเกินกว่าจะเข้าใจอะไรได้มากนัก

เจ้าหน้าที่ตำรวจและหมอหวงไม่คิดเลยว่าเด็กน้อยจะเก็บเอาคำพูดของสองสามีภรรยาคู่นั้นมาใส่ใจ

กงหลิงเซียวซึ่งนอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยลืมตาขึ้นมา เห็นต้ากัวทำหน้าตาน่าสงสาร เขาก็ไม่ค่อยเข้าใจนักว่าทำไมลูกสาวถึงถามแบบนั้น

กงหลิงเซียวเอ่ยว่า "จะแต่งงานไปทำไมล่ะ? ผู้ชายดีๆ มีไม่เยอะหรอกนะ"

ยังไงซะ เขาก็ไม่มีวันยอมให้ลูกสาวแต่งงานออกเรือนไปเด็ดขาด อย่างมากก็แค่รับลูกเขยแต่งเข้าบ้าน จะได้ป้องกันไม่ให้ลูกสาวสุดที่รักต้องถูกรังแก ถ้าเธอแต่งเข้าบ้านคนอื่น แล้วคนเป็นพ่ออย่างเขาไปช่วยไม่ทันตอนเกิดเรื่องล่ะ จะทำยังไง?

"คุณป้อกำลังพูดถึงตัวเองอยู่เหยอคะ? คุณป้อก็ไม่ใช่คนดีนี่นา!"

กงหลิงเซียวเลิกคิ้วขึ้น นี่มัน... ดูเหมือนว่า... ในอดีต... เขาจะ... ค่อนข้างเป็นผู้ชายเฮงซวยอยู่เหมือนกันนะ!

ก็นะ การทำผู้หญิงท้องแล้วไม่รับผิดชอบ มันก็ดูเลวทรามจริงๆ นั่นแหละ

แต่ทว่า! เมื่อมองเข้าไปในดวงตาใสซื่อบริสุทธิ์ของต้ากัว อย่างไรเสียเขาก็เป็นพ่อของเด็ก เขาย่อมต้องสร้างภาพลักษณ์ของการเป็นผู้ชายแสนดีเอาไว้ก่อน

"ต้ากัว ลูกต้องจำไว้นะว่าบนโลกนี้มีผู้ชายดีๆ อยู่แค่คนเดียว นั่นก็คือพ่อ ผู้ชายคนเดียวที่จะดีกับลูกร้อยเปอร์เซ็นต์ก็คือพ่อ อย่าไปมองสองคนข้างนอกนั่นล่ะ แค่เพราะพวกเขาใส่เครื่องแบบและมีหน้าที่การงานมั่นคง ก็ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะเป็นคนดีหรอกนะ ลูกอย่ามองผู้ชายผ่านฟิลเตอร์อาชีพการงานเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

เจ้าหน้าที่ตำรวจและหมอหวงที่เพิ่งเดินเข้ามาในห้องพักฟื้นถึงกับหรี่ตาลงโดยไม่ได้พูดอะไรสักคำ

ช่างเป็นไม้ตายสุดคลาสสิกจริงๆ —เหยียบคนอื่นเพื่อยกหางตัวเองเนี่ย

มิน่าล่ะ เย่ฮุยถึงได้วิ่งหนีทันทีที่เห็นผู้ชายที่น่ารังเกียจอย่างนาย

ต้ากัวซึ่งยังคงเกาะขอบเตียงด้วยสีหน้าไร้เดียงสา ถามขึ้นด้วยความสับสน "ถ้าหนูไม่ได้แต่งงาน หนูก็จะไม่ทำให้คุณป้อขายหน้าใช่ม้ายคะ?"

กงหลิงเซียวขมวดคิ้ว "หมาตัวไหนมันบอกลูกว่าการไม่ได้แต่งงานจะทำให้พ่อขายหน้า? อย่าไปสนใจพวกที่เอาสมองไปไว้ที่ตาตุ่มเลย เอาจริงๆ นะ ต้ากัวของพวกเราออกจะวิเศษขนาดนี้ พ่อไม่อยากให้ลูกรีบแต่งงานด้วยซ้ำไป"

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ตบหน้าอกตัวเองเบาๆ "แค่คิดว่าต้ากัวจะต้องแต่งงานออกไป หัวใจของพ่อก็โหวงเหวงไปหมดแล้ว มันเจ็บปวดซะจนรู้สึกเหมือนแผลกำเริบเลย พ่อคงจะหายดีก็ต่อเมื่อต้ากัวเข้ามากอดพ่อเท่านั้นแหละ"

ต้ากัวเงยหน้าขึ้นอย่างน่ารัก เมื่อเห็นสีหน้าเจ็บปวดของผู้เป็นพ่อ เธอก็ปีนขึ้นไปบนเตียงอย่างคล่องแคล่ว มุดเข้าไปในผ้าห่มของกงหลิงเซียว และซุกตัวแนบชิดกับอกเขา "คุณป้อ อาการดีขึ้นหรือยังคะ?"

หมอหวงถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ กงหลิงเซียวคนนี้มันร้ายกาจจริงๆ เขาคงลืมเรื่องที่เกิดขึ้นบนรถพยาบาลไปจนหมดสิ้นแล้วสิเนี่ย

กงหลิงเซียวตวัดสายตาที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและภาคภูมิใจไปมองชายสองคนที่ยืนดูเขากอดลูกน้อยอยู่ใกล้ๆ

ก้อนแป้งน้อยก็คือก้อนแป้งน้อยของเขา อย่าคิดนะว่าจะมาใช้โอกาสตอนที่เขาบาดเจ็บหลอกล่อเอาลูกน้อยของเขาไปได้

"คุณป้อ" ก้อนแป้งน้อยในอ้อมแขนเอ่ยเรียกด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้

หัวใจของกงหลิงเซียวละลายยวบ เขาถูไถแก้มยุ้ยๆ ของก้อนแป้งน้อยอย่างเอ็นดู "ว่าไงครับ?"

"จากที่คุณป้อพูด หม่าม้าทิ้งพวกเราไปก็เพราะคุณป้อเป็นคนเฮงซวยใช่ม้ายคะ! คุณป้อเป็นคนเฮงซวย หม่าม้าก็เยยหนีไป ใช่ม้าย?"