ตอนที่ 330 หนูไม่ได้กิน! หนูไม่ได้กินนะ

ตอนที่ 330 หนูไม่ได้กิน! หนูไม่ได้กินนะ

ต้าเถียกัวก้มหน้าลงมองพุงกะทิของตัวเอง

หนูผอมลงจริงๆ ด้วย! แบบนี้ก็แปลว่าหนูจะกินของอร่อยๆ ได้เยอะๆ เยอะๆ เลยใช่ไหมเนี่ย?

เธอยกมือน้อยๆ ขึ้นมาลูบแก้มยุ้ยๆ ของตัวเอง "หนูผอมลงจริงๆ ด้วย"

เด็กน้อยหันขวับไปมองขนมที่คุณตำรวจสุดหล่อถือมา "รีบเอามาให้หนูเลยนะ! เดี๋ยวหนูจะผอมเป็นสายฟ้าแลบแล้ว ถ้าไต้ฝุ่นมาหนูต้องปลิวแน่ๆ หนูต้องกินเยอะๆ กินให้เยอะๆ เลย"

มือน้อยๆ อวบอ้วนจับอมยิ้มอย่างชำนาญ แกะเปลือกออก แล้วเอาเข้าปากดูดเสียงดังจ๊วบ

รสชาติหอมหวานทำให้เธอดูเหมือนจะลืมไปเลยว่าเมื่อครู่ตัวเองเพิ่งจะร้องไห้ขี้มูกโป่งไปหมาดๆ

"ชือชือ! ชือชือหายหัวไปไหนเนี่ย?"

จู่ๆ เสียงแหลมปรี๊ดของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังขึ้นจากทางด้านหน้า

เด็กน้อยสะดุ้งโหยงจนหดคอ เธอใช้ฟันซี่เล็กๆ วัยสองขวบกัดอมยิ้มในปากดังกร๊วบ แล้วยัดส่วนที่เหลือเข้าปากไปจนหมด

"อยู่นี่เหรอ? ชือชือ!"

ผู้หญิงคนนั้นเดินตรงเข้ามาหาต้าเถียกัวแล้วชะโงกหน้าดู

ต้าเถียกัวแก้มตุ่ย พยายามซ่อนใบหน้าไว้ด้านหลังคุณตำรวจ พลางพึมพำเสียงเบา "หนูไม่ได้กิน! หนูไม่ได้กินนะ"

คุณตำรวจมองท่าทีตื่นตระหนกของเจ้าก้อนอ้วนแล้วเอ่ยว่า "เขาไม่ได้มาหาหนูหรอก เขามาหาพี่สาวคนนั้น พี่สาวที่ชื่อหลิวชือชือน่ะ"

ต้าเถียกัวเงยหน้าเล็กๆ ขึ้น "หลิวชือชือเหรอคะ?"

"หลิวชือชืออยู่ทางนี้ครับ" หมอหวงที่ยืนอยู่ข้างๆ ชี้มือไปยังห้องผ่าตัด

ผู้หญิงคนนั้นปรายตามองไป ก่อนจะหันกลับมาจ้องต้าเถียกัวที่อยู่หลังคุณตำรวจเขม็ง "แกนี่เอง นังเด็กบ้า! แกเป็นคนเรียกให้ลูกสาวฉันมาอาบน้ำให้ จนเธอต้องมาเจ็บตัวแบบนี้ใช่ไหม?"

ต้าเถียกัวชะงักงัน เบิกตาโพลง

หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมาจากปาก

เธอส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก ก่อนจะพยักหน้า "หนูไม่ได้..."

"ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง แกเป็นแค่เด็กสองขวบ คนที่เรียกลูกสาวคุณมาคือหวงเซียว ซึ่งตอนนี้ถูกพวกเราจับกุมตัวไว้แล้วครับ" คุณตำรวจลูบหัวต้าเถียกัวเบาๆ เพื่อปลอบประโลม "ไม่เกี่ยวกับหนูหรอกนะ ไม่ต้องกลัว"

"เกี่ยวสิ!" ผู้หญิงคนนั้นแผดเสียงลั่น "ถ้ามันไม่อยากอาบน้ำ ลูกสาวฉันก็คงไม่ต้องมา แล้วก็คงไม่ต้องมาเจอเรื่องเลวร้ายแบบนี้!"

ใบหน้าของต้าเถียกัวสลดลง "หนู... หนู..."

หมอหวงกล่าวขึ้น "ต่อให้เด็กสองขวบอยากจะอาบน้ำ แกก็คงคิดไม่ได้หรอกครับว่าจะต้องเรียกคนจากร้านสัตว์เลี้ยงมาที่บ้าน อีกอย่าง ต้าเถียกัวเองก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกัน ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นกับลูกสาวคุณ พวกเราก็รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง แต่ทางโรงพยาบาลจะพยายามอย่างเต็มที่เพื่อช่วยชีวิตเธอครับ"

"เหอะ! พยายามอย่างเต็มที่งั้นเหรอ? ลูกสาวฉันพังพินาศไปหมดแล้ว! ตอนนี้คนทั้งโลกรู้กันหมดแล้วว่าเธอเกือบจะถูกนำไปขาย แถมยังมีคลิปวิดีโอของเธอหลุดไปถึงต่างประเทศ แล้วตอนนี้มันก็ถูกส่งมาที่มือถือฉันแล้วด้วย!" ยิ่งพูด หญิงคนนั้นก็ยิ่งมีอารมณ์รุนแรงขึ้น มือของเธอสั่นเทาขณะถือโทรศัพท์ ก่อนจะยื่นหน้าจอที่กำลังเล่นวิดีโอไปจ่อตรงหน้าคุณตำรวจและหมอหวง "ดูนี่สิ! แล้วอนาคตลูกสาวฉันจะเป็นยังไงต่อไป? จะมีใครหน้าไหนมารับเธอได้อีก?"

"นังสารเลว เอะอะโวยวายหาเรื่องอะไรของแก! เป็นความผิดแกนั่นแหละที่ไม่ดูแลชือชือให้ดี ถ้าแกไม่ยอมปล่อยให้เธอไปทำงาน วันนี้เธอคงไม่ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้หรอก" ชายวัยห้าสิบกว่าปีเดินหน้าดำคร่ำเครียดเข้ามากระชากแขนผู้หญิงคนนั้น "เรื่องทั้งหมดมันเป็นความผิดของแก แกเป็นแม่บ้านประสาอะไร แค่ดูแลลูกคนเดียวยังทำไม่ได้เลย"

ชั่วขณะหนึ่ง คนทั้งสามที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับพูดไม่ออก...

หมอหวง: "..."

ต้าเถียกัวกะพริบตาปริบๆ "..."

คุณตำรวจหลับตาลงด้วยความเอือมระอา "ถ้าคุณทำร้ายร่างกายใครต่อหน้าผม คุณได้ตามผมกลับไปที่โรงพักแน่"

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?

ก็บอกไปตั้งหลายรอบแล้วว่ามันเป็นความผิดของหวงเซียว หวงเซียวถูกจับไปแล้ว และลูกสาวของพวกเขาก็ได้รับการช่วยเหลือแล้ว

"ไม่ได้ยินที่ผมพูดหรือไง?" คุณตำรวจมองสีหน้าเจื่อนๆ ของชายคนนั้น "ลูกสาวคุณคือผู้เสียหาย คนที่ทำร้ายเธอคือหวงเซียว ซึ่งตอนนี้ถูกจับกุมตัวไว้แล้ว เข้าใจไหมครับ? และอีกอย่าง ไม่ว่าคลิปวิดีโอนี้จะถูกเผยแพร่ไปที่ไหน พวกเราจะจัดการกับคนที่ปล่อยคลิปอนาจารโดยไม่ได้รับอนุญาตตามกระบวนการทางกฎหมายอย่างเด็ดขาด"