ตอนที่ 333 เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

ตอนที่ 333 เลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง

ต้ากัวส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "หนูมีแฟนหนุ่มตั้งเยอะแยะอยู่ในนี้ เดี๋ยวหนูจะไปใช้เสน่ห์ดึงดูดหม่าม้าเอง! ไม่ใช่ให้ป๊ะป๋าไปทำสักหน่อย!"

กงหลิงเซียวถึงกับกุมขมับ

เขาหลงคิดว่าลูกหมายถึงจะให้เขาไปใช้เสน่ห์ยั่วยวนอดีตภรรยาเสียอีก จนถึงขั้นกำลังชั่งใจอยู่เลยว่าควรสั่งให้ผู้ช่วยพิเศษหลี่เตรียมชุดสูทตัวใหม่ไว้สักสองสามชุดดีหรือไม่

ที่ไหนได้ ยัยหนูไม่ได้หมายถึงให้เขาเป็นคนทำ แต่กำลังพูดถึงบรรดาผู้ชายในนาฬิกาสมาร์ทวอทช์ของเธอต่างหาก

ช่างเป็นพ่อที่แสนดีกับลูกที่กตัญญูเสียเหลือเกิน!

"ป๊ะป๋าไม่เห็นด้วย" กงหลิงเซียวไม่อาจทนรับได้หากเย่ฮุยจะถูกผู้ชายหน้าไหนมาล่อลวงไป

ต้ากัวทำปากยื่น "แล้วป๊ะป๋ารู้ไหมล่ะว่าหม่าม้าอยู่ที่ไหน?"

"ไม่รู้!"

"ถ้าป๊ะป๋าเจอหม่าม้า หม่าม้าจะยอมเจอหน้าป๊ะป๋าไหมล่ะ?"

กงหลิงเซียวขมวดคิ้ว "ตอนนี้คงยังไม่ยอมหรอก!"

ไม่อย่างนั้นคราวที่แล้วเธอจะหนีไปทำไมล่ะ?

"งั้นก็ปล่อยให้เป็นหน้าที่หนูเอง! หนูจะใช้ความรักกล่อมหม่าม้าเอง!" ต้ากัวทำมือเป็นรูปหัวใจ ท่าทางดูจริงจังและจริงใจเป็นอย่างมาก

กงหลิงเซียวเงียบไป

ช่างเป็นความคิดที่บ้าบอคอแตกเสียนี่กระไร—ลูกสาวตัวน้อยกำลังจะสวมเขาให้พ่อบังเกิดเกล้าของตัวเอง แถมยังมอบทุ่งหญ้าสีเขียวผืนใหญ่ให้เป็นของแถมอีกต่างหาก

"ป๊ะป๋าแค่บอกลุงเจิงจวิ้นไปว่าเราตกลงรับเงื่อนไขและต้องการแบตเตอรี่" ต้ากัวกล่าวอย่างหนักแน่น

กงหลิงเซียวงุนงง "นี่ไม่ได้หมายความว่าเรายอมตัดขาดกับเย่ฮุยตลอดไปหรอกเหรอ?"

"ใช่ค่ะ" ต้ากัวพยักหน้า

"แล้วจะไปตกลงทำไมล่ะ?" กงหลิงเซียวรู้สึกหมดคำจะพูดกับเจ้าก้อนแป้งนี่จริงๆ "ช่างเถอะ หนูเพิ่งจะสองขวบ ยังอยู่ในวัยปั้นดินเล่นอยู่เลย ป๊ะป๋าไม่เอาคำแนะนำของหนูหรอก"

ต้ากัวกุมศีรษะส่ายไปมาพลางโวยวาย "ก็เดี๋ยวหนูจะไปใช้เสน่ห์กับหม่าม้าไง! ตกลงตัดขาดกันก็ไม่ได้แปลว่าหม่าม้าจะมาหาพวกเราก่อนไม่ได้เสียหน่อย!"

ชายหนุ่มทั้งสามคนถึงกับกระจ่างแจ้งขึ้นมาในทันที

หมอหวง "ดูเหมือนจะเข้าท่าอยู่นะ"

เจ้าหน้าที่ตำรวจยกนิ้วโป้งให้ "ร้ายกาจ! ผมเกือบจะตามความคิดไม่ทันแหนะ"

มีเพียงกงหลิงเซียวที่ยังตะหงิดใจว่ามันดูทะแม่งๆ แต่ก็พอจะยอมรับได้ ท้ายที่สุดแล้วสิ่งที่ต้ากัวพูดก็ถูก เธอเป็นลูกสาวแท้ๆ ของเย่ฮุย ไม่ว่าอย่างไร เธอก็มีสายเลือดของเย่ฮุยไหลเวียนอยู่ในตัว

ความผูกพันทางสายเลือดนั้นแน่นแฟ้นยิ่งกว่าสายใยใดๆ บนโลกนี้

"ต้ากัว หนูอยู่นี่เอง"

ตอนนั้นเอง เจิงจวิ้นก็เดินกระหืดกระหอบเข้ามาพร้อมกับถุงแฮมเบอร์เกอร์ใบใหญ่

เมื่อเห็นว่ากงหลิงเซียวฟื้นแล้ว เขาจึงเอ่ยถาม "ประธานกง อาการเป็นอย่างไรบ้างครับ?"

"ป๊ะป๋าหนูยอมรับเงื่อนไขลดราคาแบตเตอรี่สามสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ"

ต้ากัวชูนิ้วป้อมๆ ขึ้นมาสามนิ้วแล้วหันไปพูดกับเจิงจวิ้น

รอยยิ้มบนใบหน้าของเจิงจวิ้นแข็งค้างไปชั่วขณะ

เขาหันไปมองกงหลิงเซียว "หมายความว่า... เงินก็ยังสำคัญกว่าเย่ฮุยสินะครับ?"

เพียงแค่ประโยคนี้หลุดออกมา ใครฟังก็ดูออกในทันทีว่าเจิงจวิ้นคือศัตรูหัวใจ

เมื่อต้องเผชิญกับคำถามแทงใจดำของเจิงจวิ้น กงหลิงเซียวก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวดในอก

เพราะเขาไม่เคยคิดจะเอาเงินมาเปรียบเทียบกับเย่ฮุยเลยแม้แต่น้อย

อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เขาเคยคิดที่จะล้มเลิกเรื่องข้อตกลงแบตเตอรี่เพื่อเลือกเย่ฮุยมาแล้ว ต่อให้การเติบโตของกงกรุ๊ปจะต้องสะดุดลง เขาก็ยังปรารถนาที่จะมีครอบครัว

ครอบครัวที่อยู่กันพร้อมหน้าพ่อแม่ลูก

"ป๊ะป๋าของหนูอยากได้แต่เงินค่ะ"

ก่อนที่กงหลิงเซียวจะทันได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ต้ากัวก็ชิงตอบขึ้นมาเสียก่อน

กงหลิงเซียวเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

เจิงจวิ้นแค่นหัวเราะ สายตาพลันแปรเปลี่ยนเป็นเย็นชา "ดีมาก! ในเมื่อคุณอยากได้เงินก็เซ็นซะ! ราคาที่ถูกลงสามสิบเปอร์เซ็นต์ แลกกับการห้ามติดต่อเย่ฮุยอีกตลอดไป"

ต้ากัวใช้ร่างอวบอ้วนของตัวเองชนเข้ากับกงหลิงเซียวเบาๆ "เซ็นเลยค่ะ"

ทว่ากงหลิงเซียวยังคงอิดออด

เมื่อมองดูสัญญาที่เจิงจวิ้นยื่นมาให้ เขาก็ยังคงลังเลใจ

"ทำไมไม่เซ็นล่ะ?" เจิงจวิ้นถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ต้ากัวหยิบปากกาขึ้นมายัดใส่มือเขา "เซ็นสิคะ!"

กงหลิงเซียวหลุบตามองเงื่อนไขข้อสุดท้ายในสัญญาแล้วลอบถอนหายใจออกมาอย่างจนปัญญา

การจรดปากกาเซ็นสัญญากระดาษแผ่นนี้ ให้ความรู้สึกราวกับเป็นการตัดขาดสายใยความผูกพันระหว่างเขากับเย่ฮุยที่มีมาตลอดหลายปีให้ขาดสะบั้นลง

แม้ว่าสิ่งที่ต้ากัวบอกจะฟังดูมีเหตุผล แต่เขาก็ทำใจยอมรับได้ยาก มันปวดร้าวทรมานราวกับก้อนเนื้อในอกถูกเฉือนออกไป

"เมื่อก่อนหม่าม้าก็คงจะเจ็บปวดแบบนี้เหมือนกันใช่ไหมคะ?"

น้ำเสียงเล็กๆ ใสแจ๋วแว่วเข้าหู พร้อมกับที่เด็กน้อยยกมือป้อมๆ ขึ้นมาลูบหน้าอกของตัวเองเบาๆ

ในชั่ววินาทีนั้น กงหลิงเซียวหวนนึกไปถึงเหตุการณ์เมื่อสองปีก่อน ตอนที่เขาเป็นคนบีบบังคับไล่เย่ฮุยไปเองกับมือ

ภาพที่เขาชี้หน้าเย่ฮุยพลางตวาดลั่น "ออกไป! อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก! ผู้หญิงน่ารังเกียจ!"