ตอนที่ 316 ห้าคนรุมเด็กน้อยหนึ่งคน

ตอนที่ 316 ห้าคนรุมเด็กน้อยหนึ่งคน

เจ๊เจ็ดโกรธจัดจนก้าวพรวดเดียวขึ้นบันไดไปถึงสี่ขั้น "คอยดูเถอะ..."

แต่เพราะก้าวขายาวเกินไป กล้ามเนื้อต้นขาจึงฉีกขาดกะทันหัน ความเจ็บปวดทำเอาเธอชะงักค้างอยู่ตรงนั้น

"โอ๊ย เจ็บ!" เธอเอามือกุมต้นขาด้านหน้าของตัวเองด้วยความทรมาน

"เป็นอะไรไปคะ?"

หม้อปรุงอาหารใบใหญ่โก่งก้นขึ้น ก้มหน้ามองลอดหว่างขาตัวเองลงไป ก็เห็นกลุ่มผู้หญิงหลายคนถูกขวางทางอยู่ตรงบันได

"เจ๊เจ็ด เป็นอะไรไหมคะ!" พวกผู้หญิงหลายคนรีบวิ่งเข้าไปพยุงเจ๊เจ็ด

เจ๊เจ็ดไม่กล้าขยับขาเลยแม้แต่น้อย ได้แต่ถลึงตาใส่หม้อปรุงอาหารใบใหญ่อย่างดุร้าย "นังเด็กอ้วนตัวแสบ! แกตายแน่"

"หนูยืนนิ่งอยู่ตรงนี้นะ!" หม้อปรุงอาหารใบใหญ่หยุดอยู่กับที่แล้วถามด้วยความงุนงง "หนูไม่ได้ขยับไปไหนเลยนะ"

คำพูดนี้กลับยิ่งทำให้คนฟังโมโหหนักกว่าการไม่พูดอะไรเสียอีก

ใบหน้าของเจ๊เจ็ดแดงก่ำด้วยความโกรธเกรี้ยว เธอชี้หน้าหม้อปรุงอาหารใบใหญ่แล้วคำรามลั่น "จับตัวมันมาให้ฉัน!"

พวกผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังเอ่ยอย่างทำตัวไม่ถูกว่า "เจ๊เจ็ด เจ๊บังทางเดินอยู่ พวกเราผ่านไปไม่ได้เลย!"

เจ๊เจ็ดเป็นคนที่มีรูปร่างใหญ่โตที่สุด น้ำหนักตัวถึงสองร้อยห้าสิบปอนด์ ร่างของเธอเพียงคนเดียวก็สามารถปิดกั้นทางขึ้นบันไดได้มิดแล้ว

"ถ้าพวกพี่สาวไม่รีบมา หนูจะไปแล้วนะ! รีบมาจับหนูเร็วเข้าสิ!"

หม้อปรุงอาหารใบใหญ่กระโดดเหยงๆ ไปข้างหน้าสองก้าว หันกลับมาเห็นว่าพวกเขายังไม่มา ก็เลยเดินถอยหลังกลับมาอีกสองสามก้าว "หนูกลับมาแล้ว! จับหนูสิ!"

พวกผู้หญิงพากันกำหมัดแน่นด้วยความโกรธ แต่ก็ไม่มีปัญญาขยับตัวเจ๊เจ็ดให้พ้นทางได้

"คนตั้งเยอะแยะ จับหนูไม่ได้เหรอ?" เด็กน้อยเห็นพวกนั้นยังคงไม่ขยับเขยื้อน จึงวิ่งกลับมาอีกครั้ง

"บ้าเอ๊ย!" เมื่อเห็นเด็กน้อยวิ่งมาอยู่ตรงหน้า เจ๊เจ็ดก็ฝืนเอื้อมมือออกไปคว้าตัว

ผลก็คือเธอเสียหลักล้มลง ร่างอวบอ้วนราวกับก้อนเนื้อก้อนใหญ่ปิดตายทางขึ้นบันไดจนมิด

"ทำไมแขนพี่สาวสั้นจัง! หนูอยู่ตรงนี้ยังจับไม่ถึงเลย!" หม้อปรุงอาหารใบใหญ่เบะปากแล้วส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "อ่อนแอจัง ไม่สนุกเลย! หนูไปหาเจ้าเหลืองเล่นด้วยดีกว่า"

พูดจบ เธอก็กระโดดโลดเต้นจากไปพลางฮัมเพลง "ผู้หญิงห้าคนรุมตีกัน หนูจะไปฟ้องผู้ใหญ่! ใครคือผู้ใหญ่ ใครคือผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ก็คือคนตัวโตๆ โตมากๆ ไง!"

พวกผู้หญิงที่ติดแหง็กอยู่ตรงบันไดแทบจะอกแตกตายด้วยความแค้นใจ

แม่หนูน้อยถึงกับแต่งเพลงร้องเองเสร็จสรรพ

ชั้นสอง

ภายในห้องจัดเลี้ยง บรรยากาศเคร่งขรึมแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

งานเลี้ยงรับรองที่เตรียมการมาอย่างยาวนานกำลังจัดขึ้นในขณะนี้

คนรับใช้หลายคนเดินถืออาหารเลิศรสเข้ามาด้านใน

"ประธานเจิ้ง ยินดีต้อนรับครับ" หวงเสี่ยวยื่นมือไปจับกับเจิ้งจวินอย่างอบอุ่น

เจิ้งจวินอยู่ในชุดสูทสีดำ รูปร่างสูงใหญ่และกำยำของเขาโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางฝูงชน ผิวสีเข้มยิ่งเพิ่มกลิ่นอายความลึกลับให้แก่เขา

เนื่องจากเขามาจากตระกูลมาเฟียและเพิ่งวางมือจากวงการนักเลงได้ไม่นาน กลิ่นอายความน่าเกรงขามรอบตัวเขาจึงยังไม่จางหายไปแม้แต่น้อย

"เชิญนั่งครับ ประธานเจิ้ง"

หวงเสี่ยวเชิญอีกฝ่ายให้ไปนั่งที่ "นี่เป็นไวน์ชั้นดีที่ผลิตในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ของเราครับ"

หวงเสี่ยวรินไวน์ลงในแก้วด้วยตัวเอง "ประธานเจิ้ง หวังว่าคุณจะไม่มีข้อจำกัดเรื่องอาหารการกินนะครับ! ได้ยินมาว่าคุณตรงมาจากสนามบินเลย คงยังไม่ได้ทานอาหารเช้า ผมเลยเตรียมอาหารพื้นเมืองรสเลิศของคุณมาให้เป็นพิเศษ"

เหล่าสาวใช้เปิดฝาภาชนะสุดหรูอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมชวนน้ำลายสอโชยฟุ้งไปทั่วห้องจัดเลี้ยงทันที

หม้อปรุงอาหารใบใหญ่ที่กำลังหิวโซอยู่แล้ว สูดจมูกดมกลิ่นฟุดฟิดราวกับลูกหมูตัวน้อย

"เนื้อแผ่นฝูติง พระกระโดดกำแพง ห่านรมควัน... แล้วก็ยังมี กบนึ่ง... หอยทอด..." หม้อปรุงอาหารใบใหญ่พึมพำชื่อเมนูอาหารขณะสูดกลิ่น หลับตาพริ้มอย่างเคลิบเคลิ้มในขณะที่เท้าเล็กๆ เดินเตาะแตะตามกลิ่นนั้นไป

ภายในห้องจัดเลี้ยง หวงเสี่ยววางหม้อตุ๋นลงตรงหน้าประธานเจิ้งอย่างนอบน้อม "ลองชิมดูสิครับว่ารสชาติเหมือนที่บ้านเกิดหรือเปล่า"

เจิ้งจวินเปิดฝาหม้อตุ๋นออก ปรายตามองแวบหนึ่ง แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย "ผมได้ดูงานแถลงข่าวบริษัทของคุณเมื่อคืนนี้ ประธานหวงหาคนมาสวมรอยเป็นคุณในงานแถลงข่าว หรือว่าประธานกงพูดถูก—คุณเป็นคนลักพาตัวลูกสาวเขามา?"