ตอนที่ 315 แย่ขนาดนี้ ต้องฟ้องผู้ใหญ่แล้ว

ตอนที่ 315 แย่ขนาดนี้ ต้องฟ้องผู้ใหญ่แล้ว

"ตบให้ตื่น!"

เสียงตวาดกร้าวทำเอาต้ากัวชะงักฝีเท้าลง

ตามมาด้วยเสียงด่าทออย่างหยาบคาย "นังตัวดี ตื่นเดี๋ยวนี้นะ! เลิกแกล้งหลับได้แล้ว!"

"อย่าคิดนะว่าแค่แกไม่ตื่นแล้วพวกฉันจะจัดการแกไม่ได้!"

น้ำแข็งเย็นเฉียบถังหนึ่งถูกสาดโครมลงบนหัวของหญิงสาวโดยตรง

ด้วยความมึนงงและสับสน ความเย็นเยียบนั้นกระชากให้เธอสะดุ้งตื่นขึ้นมา

เส้นผมของเธอถูกกระชากอย่างแรง เธอไม่มีเรี่ยวแรงเหลืออยู่อีกแล้ว แววตาของเธอว่างเปล่า ไร้ซึ่งแม้แต่ความตั้งใจที่จะขัดขืน เธอปรารถนาเพียงให้คนพวกนี้ฆ่าเธอให้ตายไปเสียเดี๋ยวนี้เลย

"เจ๊เจ็ด มันตื่นแล้ว"

ผู้หญิงที่ถูกเรียกว่าเจ๊เจ็ดหันหน้ามา แล้วเชยคางของหญิงสาวขึ้นอย่างแรง "หึ! นึกว่าจะสวย ที่แท้ก็แค่นังตัวอัปลักษณ์"

ต้ากัวที่ยืนอยู่หน้าประตู รู้สึกเหมือนดีเอ็นเอบางอย่างถูกกระตุ้นเมื่อได้ยินคำว่า "ตัวอัปลักษณ์"

ใครคือตัวอัปลักษณ์!

ใครนิสัยไม่ดี มาว่าคนอื่นเนี่ย!

เธอก้าวเตาะแตะไปข้างหน้าสองสามก้าว เอียงคอมองลอดเข้าไปในห้อง

"จับมันแก้ผ้า!" เจ๊เจ็ดตวาดลั่น

"พี่ฉาว!"

เสียงเล็กๆ ใสแจ๋วราวกับหยดนมจู่ๆ ก็แทรกขึ้นมา

ผู้หญิงหลายคนหันขวับไปมองที่ประตูด้วยความงุนงง

ทว่าที่หน้าประตูกลับว่างเปล่า ไร้ร่องรอยของผู้ใด

"ทำไมถึงมีเสียงเด็กได้ล่ะ?"

เจ๊เจ็ดกลอกตาใส่ลูกน้อง "ก็บอกแล้วไง ว่าพวกเด็กเปรตเสียงมันดัง เสียงจะดังมาถึงนี่ก็เป็นเรื่องปกติ"

ขณะที่พูด เธอก็ชี้หน้าหญิงสาว "ถอดเสื้อผ้ามันออกซะ"

ต้ากัวเอียงคออีกครั้ง หรี่ดวงตากลมโตลง "พวกป้ากามลังรังแกพี่สาวเหยอคะ?"

เพราะครูจางเคยบอกไว้ว่า เวลาที่มีเพื่อนหลายคนไปรุมล้อมเพื่อนคนเดียว พูดจาเสียงดังๆ แล้วก็ใช้มือดึงผม ตบหน้า หรือเตะพุง นั่นเรียกว่าการรังแกกัน

ถ้าเจอเรื่องแบบนี้ จะต้องไปฟ้องผู้ใหญ่

พวกผู้หญิงที่กำลังจะลงมือ หันไปมองที่ประตูตามสัญชาตญาณ

พวกเธอเห็นเจ้าก้อนแป้งยืนนิ่งงันอยู่ตรงนั้น ดวงตากลมโตที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นกวาดมองไปมาที่พวกเธอ

"นังเด็กอ้วน แกมาทำอะไรที่นี่?"

ต้ากัวกะพริบตาปริบๆ "ก็เพาะพวกป้านั่นแหละ!"

ทันใดนั้น พวกผู้หญิงก็เริ่มแตกตื่น "หมายความว่าไงที่บอกว่า 'เพราะพวกฉัน'!"

ต้ากัวเอียงคอด้วยความสับสน "ก็เพาะพวกป้าเดินมา หนูถึงตามมาไง"

เธอคิดว่าป้าๆ รีบเดินไปกินข้าวเช้ากัน เธอก็เลยตามมานี่นา! ถ้าไม่ใช่เพราะพวกป้า แล้วจะเป็นเพราะอะไรได้อีกล่ะ?

ต้ากัวชี้ไปที่เจ๊เจ็ดซึ่งกำลังจับเสื้อผ้าของหญิงสาว "พวกป้ากามลังตีคนอยู่ที่นี่เหยอ?"

"แล้วจะทำไมล่ะ! ไสหัวกลับเข้ากรงไปเลยนะ!" เจ๊เจ็ดพูดอย่างหมดความอดทน

ท้ายที่สุดแล้ว งานที่เร่งด่วนที่สุดของพวกเธอในตอนนี้คือการล้างตัวผู้หญิงคนนี้ให้สะอาดเพื่อส่งไปต้อนรับแขก

"อ๋อๆๆ~ หนูรู้แย้ว"

เจ้าก้อนแป้งทำท่าเหมือนเข้าใจแจ่มแจ้ง เธอหันหลังกลับแล้ววิ่งเตาะแตะออกไป

พวกผู้หญิงพากันถอนหายใจด้วยความโล่งอก "โชคดีนะที่นังเด็กนี่มันซื่อบื้อ ไม่งั้นถ้าประธานหวงรู้ว่ามันวิ่งออกมา พวกเราได้ตายแน่"

"ใช่! ทำเอาฉันตกใจแทบแย่ นึกว่ามันคิดจะหนีซะอีก โชคดีที่มันยังรู้จักรังกลับเข้ากรงไปเอง"

พวกผู้หญิงหันกลับมาสนใจหญิงสาวอีกครั้ง ทว่าจู่ๆ เสียงตะโกนของต้ากัวก็ดังก้องไปทั่วโถงทางเดินที่เงียบกริบราวกับป่าช้า "แย่แย้ว! มีคนกามลังตีกันหยู่นี่! มีคนรังแกกานหยู่นี่! ผู้ใหญ่! ใครคือผู้ใหญ่! หนูจะไปฟ้องผู้ใหญ่!"

เจ้าก้อนแป้งรู้แค่ว่าครูจางบอกให้ฟ้องผู้ใหญ่เวลาเจอเรื่องแบบนี้

แต่สมองวัยสองขวบของเธอก็ยังไม่ค่อยเข้าใจนักว่าผู้ใหญ่คืออะไร เอาเป็นว่าตะโกนโวยวายไว้ก่อนก็แล้วกัน

เสียงแหลมๆ ของเจ้าก้อนแป้งทำเอาพวกผู้หญิงตกใจด้วยความหวาดกลัว

"ให้ตายเถอะ! นังเด็กบ้า แกจะแหกปากทำไมเนี่ย!"

พวกเธอรีบพุ่งพรวดออกมาจากห้องมืด และเห็นขาสั้นๆ อันปราดเปรียวของเจ้าก้อนแป้งกำลังปีนบันไดขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว

"แย่แล้ว! ตอนนี้ประธานหวงกำลังรับรองแขกวีไอพีอยู่นะ! ขืนให้เด็กนั่นไปถึงตรงนั้นไม่ได้เด็ดขาด!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น คนทั้งกลุ่มก็พากันร้อนรนแทบเป็นบ้า

พวกเธอรีบวิ่งตามไปทันที

"นังเด็กอ้วน หยุดอยู่ตรงนั้นเดี๋ยวนี้นะ"

ต้ากัวก้มลงมองพวกผู้หญิงที่กำลังวิ่งไล่ตามเธอขึ้นมาจากบันไดตามสัญชาตญาณ

เจ๊เจ็ดชี้หน้าต้ากัวแล้วตะคอก "นังเด็กอ้วน อยู่ตรงนั้นนิ่งๆ นะ อย่าได้คิดจะวิ่งเพ่นพ่านเชียว"

ต้ากัวทำปากยื่นอย่างไม่แยแส "ป้านั่นแหละเด็กอ้วน! หนูจะวิ่ง! แบร่~"

เธอเกลียดที่สุดเวลาที่มีคนมาว่าเธออ้วน เพราะฉะนั้นไม่มีทางที่เธอจะยอมฟังเด็ดขาด

"นังเด็กอ้วน ถ้าฉันจับแกได้ แกตายแน่" เจ๊เจ็ดเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

เมื่อเห็นว่าพวกผู้หญิงกำลังจะตามมาทัน ต้ากัวก็เอามือทั้งสองข้างยันพื้น โด่งก้นขึ้น แล้วเร่งความเร็วในการตะกุยตะกายไปข้างหน้าราวกับสัตว์สี่เท้า "มาจับหนูให้ได้สิ!"