ตอนที่ 270 เล่นงานคนร้ายจนหมดสภาพ

ตอนที่ 270 เล่นงานคนร้ายจนหมดสภาพ

ยัยเด็กก้อนนี่!

หวงเซียวทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้วจริงๆ

ต้ากัวยืดหยุ่นราวกับหนอนผีเสื้ออวบอ้วน เธอบิดตัวไปมาแล้วกระโดดดึ๋งๆ เข้าหาหวงเซียว หลบฝักบัวที่ปาใส่เธอได้อย่างสวยงาม

"โอ้เย้ ปาไม่โดนหรอก!"

ด้วยน้ำเสียงที่ราวกับว่าตัวเองโชคดีนั้น เธอไม่ได้ตระหนักถึงสถานการณ์อันตรายของตัวเองเลยสักนิด

ตรงกันข้าม เธอกลับคิดว่าหวงเซียวกำลังเล่นกับเธออยู่

"ปามาอีกสิ!" เธอยิ้มแฉ่งให้หวงเซียวอย่างมีความสุข "ศึกฝักบัวปะทะมัมมี่ปลา เริ่มได้!"

หวงเซียวเอามือกุมขมับ "กงหลิงเซียวให้กำเนิดเด็กปัญญาอ่อนมาหรือไงเนี่ย"

"วิชามัดตัว!" ต้ากัวกระเถิบเข้าไปหาหวงเซียว แล้วเอาทิชชู่ที่พันอยู่บนตัวเธอมาพันรอบตัวเขาเป็นวงกลม "มัดเขาไว้!"

หวงเซียวถึงกับพูดไม่ออก "ยัยอ้วนบ้า อย่ามาทำทิชชู่ฉันเสียของนะ"

ต้องรู้ก่อนว่า ทิชชู่ที่เขาใช้ราคาม้วนละสิบหยวน ไม่ใช่ของถูกๆ เลยนะ

ต้ากัวไม่สนใจเขาและดึงทิชชู่ให้แน่นขึ้นอีก "ว้าวๆๆ~ ฉันจะเสกเสี่ยวหวงให้กลายเป็นปลาเหลืองตัวน้อย"

หวงเซียว : "???"

ฝีเท้าอันคล่องแคล่วของก้อนแป้งน้อยราวกับลูกข่างที่หมุนวนรอบตัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"หยุดเดี๋ยวนี้" หวงเซียวเอื้อมมือไปหิ้วปีกต้ากัวขึ้นมา

ต้ากัวเปียกโชกไปทั้งตัว ปกติเธอก็ตัวหนักอยู่แล้ว พอเสื้อผ้าอุ้มน้ำก็ยิ่งหนักอึ้งเข้าไปอีก

ตอนแรกหวงเซียวอยากจะเหวี่ยงเด็กนี่ออกไปแรงๆ เพื่อสั่งสอนสักหน่อย แต่เขากลับพบว่าตัวเองยังอุ้มเธอไว้ไม่อยู่เลย

"เสี่ยวหวง ทำไมนายสั่นแรงจัง"

ต้ากัวเงยหน้าขึ้น มองแขนที่สั่นเทาของเขาด้วยความงุนงง

จู่ๆ ดวงตาของเธอก็เป็นประกายปิ๊งปั๊ง "ฉันก็รู้สึกถึงไฟช็อตเหมือนกัน!"

พูดจบ เธอก็ทำตัวเหมือนเครื่องสั่น ขดตัวเป็นลูกกลมๆ เกร็งตัว แล้วสั่นอย่างรุนแรง

การสั่นสะเทือนแค่ไม่กี่ครั้งนั้นแทบจะเอาชีวิตหวงเซียว เขาจึงรีบวางก้อนแป้งน้อยลงทันที

"อ้าว! ทำไมไม่เล่นต่อแล้วล่ะ"

มือของหวงเซียวปวดเมื่อยไปหมด แม้แต่ตอนที่หยิบฝักบัวที่หลุดอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา มือก็ยังสั่น

เขาหมดสภาพแล้วจริงๆ

ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้!

"เสี่ยวหวง เป็นอะไรไปน่ะ"

เมื่อเห็นใบหน้าดำทะมึนของเขาขณะนั่งหอบหายใจอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็ก ต้ากัวก็เดินเข้าไปหา

เธอเดินเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เอียงคอชะโงกหน้ามอง แล้ววางมือเล็กๆ ลงบนหน้าผากของหวงเซียวอย่างแผ่วเบา "ก็ไม่ได้ป่วยนี่นา"

สัมผัสนุ่มนิ่มบนหน้าผากของหวงเซียวนั้นช่างอบอุ่น

"นายไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า" เด็กน้อยอาจจะซุกซนไปบ้าง แต่เวลาที่เธอแสดงความห่วงใย เธอก็เป็นเหมือนลูกสาวตัวน้อยที่แสนอบอุ่นจริงๆ

แก้มยุ้ยๆ ของต้ากัวเด้งดึ๋งและนุ่มนิ่ม ดูชมพูระเรื่อภายใต้แสงไฟ ผมแกละสองข้างที่มัดไว้บนหัวห้อยตกลงมาอย่างไม่มีสาเหตุ ทำให้เธอดูเด๋อด๋าแต่น่ารักสุดๆ

หวงเซียวได้แต่นั่งมองแก้มยุ้ยๆ ของเด็กน้อยที่ยื่นออกมาเหมือนลูกพีชสีชมพู ขณะที่เธอชะโงกหน้าเข้ามาเช็กอาการเขาเป็นระยะๆ "นายเป็นหวัดเหรอ"

"ตัวร้อนหรือเปล่า"

"นายอารมณ์ไม่ดีเหรอ"

เมื่อเห็นว่าเขาไม่ตอบ ต้ากัวก็เริ่มร้อนใจ เธอนั่งยองๆ แล้วเอาแก้มยุ้ยๆ แนบเข้ากับท้องของหวงเซียว "เด็กน้อย อย่าทำให้เสี่ยวหวงโกรธสิ! ต้องเป็นเด็กดีนะ!"

หวงเซียวเอามือกุมขมับ "ฉันบอกไปตั้งหลายรอบแล้วไง ว่าฉันเป็นผู้ชาย ท้องไม่ได้"

ต้ากัวพยักหน้าอย่างว่าง่าย "ฉันรู้ ไม่คลอดหรอก แต่จะท้อง แหวะ~ แหวะ~ แหวะ"

หวงเซียวถอนหายใจอย่างหมดหนทาง มองดูห้องน้ำที่เละเทะไปหมด "ล้างตัวสะอาดหรือยัง"

ต้องเข้าใจนะว่า เดี๋ยวเขายังต้องซ่อมฝักบัวอีก

"ยังไม่ได้ล้างเลย!" ต้ากัวกะพริบตาปริบๆ มองเขาด้วยสายตาน่าสงสาร "ฉันล้างไม่เป็นอะ! ถอดไอ้นี่กับไอ้นั่นไม่ออกด้วย"

เป็นเพราะเธออ้วนเกินไป มือเล็กๆ จึงเอื้อมไปไม่ถึงซิปด้านหลัง

หวงเซียวขมวดคิ้ว ถ้าต้ากัวไม่ได้อึเรี่ยราดไปทั่ว เขาก็คงจะยอมช่วยก้อนแป้งน้อยอาบน้ำอยู่หรอก แต่เด็กนี่เพิ่งจะอึมาแล้วยังไม่ได้เช็ดก้นเลยด้วยซ้ำ

"รอเดี๋ยวนะ!"

หวงเซียวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาและโทรหาพี่เลี้ยงเด็กหลายคน แต่ทุกคนล้วนบ่นว่าสถานที่นั้นห่างไกลเกินไปและปฏิเสธงานกันหมด

ในที่สุด เขาก็โทรไปที่โรงพยาบาลสัตว์

"สวัสดีครับ โรงพยาบาลสัตว์แฮปปี้เบบี้ยินดีให้บริการครับ"