ตอนที่ 269 กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด...

ตอนที่ 269 กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด...

หวงเซียวไม่มีสัญชาตญาณระวังภัยเลยสักนิด และเขาก็ยังไม่เคยเห็นพรสวรรค์ในการพังบ้านของต้ากัวกับตาตัวเองจริงๆ

เขาเมินคำพูดของต้ากัว นั่งยองๆ อยู่หน้าถังขยะพลางกอดแจกันกระเบื้องเคลือบสีขาวของเก่ามูลค่าสิบล้านเอาไว้แน่น

"บ้าเอ๊ย บัญชีนี้ฉันต้องคิดสิบต้นทบดอกกับแกแน่ กงหลิงเซียว! ของเก่าราคาสิบล้านของฉัน ลูกสาวแกดันเอามาใส่ผ้าอ้อมเปื้อนอึเนี่ยนะ!"

แถมยังก้อนเบ้อเริ่มเลยด้วย! เขาโกรธจนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ตอนนี้เขาหลับตาปี๋ สวมถุงมือ แล้วล้วงมือเข้าไปดึงมันออกมาอย่างยากลำบาก

แต่ทว่า ผ้าอ้อมนั่นห่อเอาไว้ไม่มิดชิดเอาซะเลย

ไม่สิ!

น่าจะเป็นเพราะต้ากัวอั้นมาตลอดทาง ปริมาณมันก็เลยเยอะเกินกว่าจะรับไหวต่างหาก

ตอนที่หวงเซียวดึงมันออกมา มันก็สั่นง่อนแง่น เขาได้แต่พึมพำกับตัวเอง "อย่าร่วงนะ! อย่าร่วงลงมานะ!"

"วู้ฮู~"

ทันใดนั้น เสียงตื่นเต้นของต้ากัวก็ดังมาจากห้องน้ำ "น้ำพุล่ะ~ ว้าว~ หนูจะอาบน้ำพุ~"

หวงเซียวชะงัก กว่าเขาจะดึงผ้าอ้อมออกมาได้ครึ่งทาง มือเขาก็ดันสั่นกึกเมื่อได้ยินคำพูดของต้ากัว

คราบสีเหลืองสองหยดเปรอะเปื้อนผนังกระเบื้องเคลือบสีขาวในทันที... เขารู้สึกเหมือนสติจะแตก รีบตั้งสติแล้วพยายามประคองก้อนนั่นอย่างสุดความสามารถขณะที่ดึงมันออกมาต่อ

"ว้าว~ หนูว่ายน้ำได้แล้ว~ ลู่ลาลู่ลาลู่ลา~ หนูชอบอาบน้ำ ผิวหนูหนาเตอะ~"

อาบน้ำจนเมาหรือไงกัน

หวงเซียวมองไปทางห้องน้ำอย่างเหม่อลอย เห็นเพียงน้ำที่หยดติ๋งๆ ไหลทะลักลงมาจากขั้นบันไดห้องน้ำแล้ว

"ต้ากัว หนูทำอะไรอยู่น่ะ"

ต้ากัวทำหน้าเหลอหลา "อาบน้ำไงคะ"

พูดจบ เธอก็ย่ำน้ำที่เจิ่งนองจนถึงหัวเข่าอวบๆ ของเธอ แล้วร้องเพลงต่อ "สวมหมวกอาบน้ำแล้วมาร้องรำทำเพลง~ หมวกอาบน้ำหนูอยู่ไหนน้า"

มือเล็กๆ ลูบคลำผมแกละของตัวเอง "อ๊ะ! หมวกอาบน้ำหนูหายไปไหน"

เธอเงยหน้าขึ้น มองซ้ายมองขวา "หมวกอาบน้ำอยู่ไหน หมวกอาบน้ำอยู่ไหนเอ่ย"

หลังจากมองไปรอบๆ แล้วไม่เห็นเสื้อคลุมอาบน้ำ เธอก็เอื้อมมือไปดึงกระดาษชำระลงมา... "ว้าว! ยาวจังเลย!"

ราวกับได้ค้นพบทวีปใหม่ ยิ่งเธอดึง กระดาษชำระก็ยิ่งยาวขึ้นเรื่อยๆ ดูเหมือนจะไม่มีวันหมด

ม้วนกระดาษหมุนเป็นวงกลม เธอก็หมุนตัวเป็นวงกลมตามไปด้วย

"ว้าว~ หนูคือปลามัมมี่!"

เมื่อเห็นรูปร่างอวบอ้วนของตัวเองถูกพันด้วยกระดาษชำระในกระจก เธอก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น "เสี่ยวหวง! เสี่ยวหวง! รีบมาดูหนูเร็วเข้า! เสี่ยวหวง!"

หวงเซียวเพิ่งจะดึงก้อนนั่นออกจากแจกันกระเบื้องเคลือบและโยนทิ้งลงถังขยะได้สำเร็จ ตอนที่ได้ยินเสียงตื่นเต้นของต้ากัวพอดี

"เสี่ยวหวง หนูคือปลามัมมี่ล่ะ! หนูเป็นปลามัมมี่ที่หลับใหลมานับพันปี! รีบมาดูหนูเร็ว!"

ต้ากัวดีใจมากจนแทบรอไม่ไหวที่จะอวดให้หวงเซียวดูเดี๋ยวนี้เลย

หวงเซียวลุกขึ้นยืน และจังหวะที่กำลังจะเดินไปที่ห้องน้ำ เขาก็พบว่าพื้นที่ตั้งแต่หลังโซฟาไปจนถึงห้องน้ำนั้นเจิ่งนองไปด้วยน้ำ

"ต้ากัว นี่หนูทำบ้าอะไรเนี่ย!"

"หนูเป็นปลามัมมี่ หนูขยับตัวไม่ได้แล้ว~"

เธอกำลังเล่นสนุกอยู่คนเดียวในห้องน้ำ จ้องมองตัวเองที่ถูกพันด้วยกระดาษชำระในกระจกอย่างซุกซนพร้อมกับยิงฟันน้ำนมโชว์ "กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด... ข้าคือปลามัมมี่ที่สวยที่สุดในโลกใช่มั้ย"

กระจก: "..."

เมื่อเห็นว่ากระจกไม่ยอมพูด เด็กน้อยก็กระโดดเหยงๆ เข้าไปใกล้แล้วเอาหัวเล็กๆ แนบกับกระจก "กระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด... เจ้าเป็นใบ้เหรอ"

กระจก: "..."

ถ้ามันพูดได้ มันคงไม่ต้องมาจบเห่กลายเป็นกระจกให้เจ้าคนขี้เหร่นั่นส่องอยู่ทุกวันหรอก

เมื่อเห็นว่ากระจกไม่ยอมพูดเหมือนในการ์ตูน เด็กน้อยจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากกระโดดเหยงๆ ไปทางประตู

"แผละ!" หวงเซียวที่เพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู ถูกต้ากัวสาดน้ำใส่จนเปียกโชกไปเป็นวงกว้าง

"ต้ากัว!"

ดวงตาของหวงเซียวพร่ามัวไปด้วยหยดน้ำ แต่สิ่งที่ทำให้เขาโกรธจนตัวสั่นที่สุดคือภาพตรงหน้าต่างหาก!

ห้องน้ำของเขา!

"ฉันบอกให้เธออาบน้ำไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงถอดฝักบัวฉันออกมาเนี่ย!" หวงเซียวรีบเดินเข้าไปด้วยความโมโห

ตอนนี้น้ำกำลังไหลทะลักออกมาไม่หยุดหย่อนและปริ่มจะถึงหัวเข่าของเขาอยู่แล้ว

ต้ากัวเกาหัวแกรกๆ "หนูอาบน้ำไม่ได้หรอก หนูแปลงร่างเป็นปลามัมมี่ไปแล้ว เลยขยับตัวไม่ได้"

เด็กน้อยอุตส่าห์เอาทิชชูมาพันตัวเองซะดิบดี แต่ดันลืมวิธีแกะออกซะงั้น

ร่างถังแก๊สกลมป้อมของเธอยืนตัวตรงแหน่ว มือทั้งสองข้างแนบชิดติดกับลำตัวอวบอ้วน ดูซื่อสัตย์และว่าง่ายสุดๆ

หวงเซียวหลับตาลงด้วยความโกรธที่เดือดดาล เขาหยิบฝักบัวที่ถูกถอดออกขึ้นมา แล้วเขวี้ยงใส่ต้ากัวด้วยความโมโห