ตอนที่ 268 กระโดดโลดเต้นต่อหน้าตัวร้าย

ตอนที่ 268 กระโดดโลดเต้นต่อหน้าตัวร้าย

ต้ากัวสะดุดล้มกลิ้งหลุนๆ ไปบนโซฟา

หัวกลมๆ ของเธอเจ็บจากการกระแทก แต่เธอก็ไม่ได้ร้องไห้ กลับกระดกก้นขึ้นแล้วปีนป่ายลุกขึ้นมาจากพื้นแทน

ในที่สุดหวงเซียวก็รู้สึกว่าอากาศถ่ายเทและสามารถหายใจออกได้เสียที

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ทำไมกลิ่นถึงได้เหม็นรุนแรงขึ้นมาอีกแล้วล่ะ

เมื่อหันกลับไป เขาก็เห็นต้ากัวเดินเตาะแตะผ่านหน้าไปอีกครั้ง

"ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าเข้ามาใกล้"

ต้ากัวส่ายหัวดุ๊กดิ๊ก "หนูจะเข้าไปหา"

หวงเซียวรีบถอยหลังไป 2 ก้าว

ต้ากัวก็เดินเตาะแตะถอยหลังไป 2 ก้าวเช่นกัน "หนูไม่เข้าไปแล้วก็ได้!"

หวงเซียวขบกรามแน่น "อยู่ตรงนั้นแหละ ห้ามขยับนะ"

"หนูจะเข้าไปอีกแล้วนะ!"

หวงเซียวกระทืบเท้าด้วยความร้อนรน "ถอยไป ถอยไป ถอยออกไป..."

"เข้าไปแล้ว เข้าไปแล้ว เข้าไปแล้ว..."

หวงเซียวแทบจะร้องไห้ออกมา นึกอยากจะไปเกาะติดอยู่กับประตูให้รู้แล้วรู้รอด

"ไม่เข้าไปแล้ว"

"เข้าไปอีกแล้ว!"

"เข้าไปแล้วนะ!"

"ไม่เข้าไปแล้วก็ได้"

"เข้าไปอีกแล้ว!"

จากการไปๆ มาๆ แบบนี้ ในที่สุดหวงเซียวก็ตระหนักได้อย่างชัดเจนว่าก้อนแป้งน้อยกำลังเล่นตลกกับเขาอยู่

เขาจึงยืนนิ่ง ไม่ตะโกนโวยวายอีกต่อไป ทำเพียงบีบจมูกตัวเองไว้และปล่อยให้เธอทำตามใจชอบ

บางทีอาจจะเป็นเพราะอยู่มานานเกินไป ตอนนี้เขาถึงได้เริ่มปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอึได้แล้ว มันเลยไม่ได้เหม็นเท่าตอนแรก

"ทำไมไม่โวยวายแล้วล่ะ" ต้ากัวเห็นหวงเซียวยืนนิ่งไม่ไหวติง

เธอค่อยๆ เดินเตาะแตะเข้าไปหาอย่างระมัดระวัง "หนูจะเข้าไปหาจริงๆ แล้วนะ"

หวงเซียวไม่ขยับ!

ต้ากัวขมวดคิ้ว "หนูจะเข้าไปหาจริงๆ จริงๆ แล้วนะ"

เท้าอวบๆ ของเธอก้าวไปข้างหน้าอีกก้าว

หวงเซียวไม่ขยับเลยจริงๆ แถมยังเมินเธอ แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างสบายใจเฉิบ

"หย๋า! ทำไมถึงสูบบุหรี่ต่อหน้าเด็ก 2 ขวบได้ล่ะ"

หวงเซียวเลิกคิ้วขึ้น เมื่อเห็นก้อนแป้งน้อยเอามือปิดจมูกด้วยความรังเกียจควัน "เป็นไงล่ะ ขยะแขยงล่ะสิ"

คราวนี้เขาเป็นฝ่ายชนะ

อย่างที่เขาว่ากันว่า กรรมตามสนอง

แต่ก่อนที่เขาจะได้ดื่มด่ำกับชัยชนะถึง 2 วินาที ต้ากัวก็เดินเข้ามาหาพลางเบิกตากลมโตจ้องมองเขา เธอบีบจมูกตัวเองแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเล็กๆ "สูบบุหรี่ไม่ได้นะ เดี๋ยวก็ตายเพราะมะเร็งปอดหรอก"

หวงเซียวกลอกตาอย่างเหยียดหยามแล้วยื่นบุหรี่ไปจ่อตรงหน้าจมูกของต้ากัว "ฉันจะบังคับให้เธอสูดดมเข้าไป แล้วจะทำไมล่ะ คนที่สูดควันบุหรี่มือสองต่างหากที่จะตายก่อน!"

ต้ากัวสำลักควัน เธอสะบัดตัวหันหนีด้วยความฟึดฟัด "ฮึ! ดื้อรั้นจริงๆ!"

เด็กน้อยยกขาอวบๆ ขึ้นแล้วกระดกก้น "เตรียมตัวตายซะเถอะ รับท่าตดปืนกลของหนูไปซะ!"

สิ้นเสียง "ปู้ด ปู้ด ปู้ด ปู้ด..."

ราวกับการยิงสลุต เธอปล่อยมันออกมาอย่างต่อเนื่องใส่บุหรี่ของหวงเซียว!

บุหรี่ดับสนิท!

ใบหน้าของหวงเซียวเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกยิกๆ ขณะที่ดวงตาเหลือกขึ้นบน "ตด... โคตร... เหม็นเลย!"

ต้ากัวทำท่าราวกับได้รับคำชม เธอเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจและเลียนแบบท่าทางตอนที่กงหลิงเซียวชอบใช้สั่งสอนลูกน้อง "รู้จักเชื่อฟังหรือยังล่ะ ยังกล้าสูบอีกไหม"

หวงเซียวไม่เคยนึกฝันเลยว่า หลังจากทำเรื่องชั่วร้ายมาตั้งมากมาย ท้ายที่สุดเขาจะต้องมาพ่ายแพ้ให้กับเด็กน้อยคนหนึ่ง

"หนูอยากอาบน้ำแล้ว"

ต้ากัวเริ่มรู้สึกรังเกียจกลิ่นเหม็นตุๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งก้นของเธอที่ยังไม่ได้เช็ดทำความสะอาด มันรู้สึกเหนียวเหนอะหนะจนไม่สบายตัว

หลอดไฟแห่งความคิดสว่างวาบขึ้นมาในหัวของหวงเซียว ถ้าก้อนแป้งน้อยอาบน้ำล้างตัวจนสะอาด มันก็คงไม่เหม็นขนาดนี้แล้ว

เขาชี้เข้าไปข้างใน "เดินไปตรงนั้นเองเลย ห้องน้ำอยู่ตรงนั้น"

เท้าเล็กๆ ที่กางออกของต้ากัวเดินเตาะแตะไปถึงหน้าประตูห้องน้ำ เธอหันกลับไปมองเสี่ยวหวงที่ไม่ได้เดินตามมา

เธอเกาหัวด้วยความลำบากใจ "เสี่ยวหวง หนูอาบน้ำเองไม่เป็น"

เธอเดินไปหน้าห้องน้ำและมองดูฝักบัวที่อยู่สูงกว่าตัวเธอมากนัก เธอเอื้อมไม่ถึงเลยสักนิด

"เสี่ยวหวง มาปรนนิบัติหนูอาบน้ำหน่อย!" ต้ากัวตะโกนเรียก

หวงเซียวในเวลานี้กำลังพยายามคิดหาวิธีว่าจะกู้ซากผ้าอ้อมกองนั้นออกมาจากท่ามกลางวัตถุโบราณกระเบื้องเคลือบสีขาวนับพันชิ้นได้อย่างไร

เขาพูดอย่างหมดความอดทน "อยากอาบก็อาบ ไม่อยากอาบก็ไม่ต้องอาบ จะให้ฉันไปคอยปรนนิบัติอาบน้ำให้เนี่ยนะ คิดว่าตัวเองเป็นใครห๊ะ!"

ต้ากัวเกาหัวด้วยความหงุดหงิดใจ มองดูฝักบัวที่อยู่สูงลิ่ว "ถ้างั้น... หนูจะพังมันลงมาเลยนะ!"