ตอนที่ 271 ฉันตัวใหญ่หรือตัวเล็ก?

ตอนที่ 271 ฉันตัวใหญ่หรือตัวเล็ก?

หวงเซียวปรายตามองต้ากัว "ฉันมีเด็กอึราดตัวเองอยู่ตรงนี้คนนึง พวกนายรับบริการมาอาบน้ำให้ถึงที่ไหม"

"ไม่ทราบว่าลูกค้าอยู่ที่ไหนครับ"

"คฤหาสน์วิวทะเลกลางเขาบนเกาะหวนซาน!"

พอได้ยินชื่อนี้ ต้ากัวก็เอียงคอ "คฤหาสน์วิวทะเลกลางเขาเกาะหวนซาน... ชื่อหรูจังเยย หนูเขียนคำพวกเน้ไม่เป็นด้วยซ้ำ"

เจ้าตัวเล็กกุมหัว ไม่รู้จักตัวหนังสือเลยสักตัว เธอพยายามจะทำท่าทางประกอบแต่ก็ทำไม่ได้

"ไกลขนาดนั้น ทางเราต้องขอคิดเงินเพิ่มนะครับ!" เถ้าแก่โรงพยาบาลสัตว์ได้ยินว่าเป็นคนรวยก็คิดจะฟันกำไร

หวงเซียวขมวดคิ้วอย่างไม่ค่อยเต็มใจ "เท่าไหร่ล่ะ"

"ตัวเล็กหรือตัวใหญ่ครับ เราต้องดูขนาดตัวด้วย"

หวงเซียวปรายตามองต้ากัวจอมอวบอ้วน ด้วยรูปร่างจ้ำม่ำของเธอ เธอดูเหมือนแตงโมสองลูกซ้อนทับกันไม่มีผิด "ตัวเล็ก!"

ต้ากัว: "???"

หวงเซียวไม่มีทางบอกว่าตัวใหญ่หรอก ขืนบอกไปราคาคงพุ่งปรี๊ด อย่างแย่ที่สุดก็แค่หลอกให้พวกเขามาอาบน้ำให้ก่อนแล้วค่อยว่ากันทีหลัง

พอได้ยินว่าเป็นตัวเล็ก สายตาของเถ้าแก่ก็เลื่อนไปที่หมวดหมาตัวใหญ่บนตารางราคาพลางคำนวณในหัว เขาคิดจะชาร์จราคาเป็นสามเท่าของหมาตัวใหญ่ แล้วปัดเศษเป็น "แปดร้อยหยวนครับ และเนื่องจากสถานที่อยู่ไกล เราเลยต้องขอเก็บค่าเดินทางด้วย"

หวงเซียวเดือดดาลทันที "แปดร้อยหยวน? ทำไมแกไม่มาปล้นฉันเลยล่ะ!"

ต้ากัวมองหวงเซียวสลับกับโทรศัพท์ที่มีเสียงคนพูด เธอกะพริบตาปริบๆ อย่างใสซื่อและเกาก้นตัวเอง

หวงเซียวถึงกับพูดไม่ออก "ก็ได้ แปดร้อยก็แปดร้อย!"

ต้องรู้ไว้ว่ากลิ่นของยัยเด็กแสบนี่มันเหม็นรุนแรงสุดๆ ไปเลย

เถ้าแก่ร้านสัตว์เลี้ยงดีใจจนเนื้อเต้น "เยี่ยมเลยครับ! เราจะไปถึงในครึ่งชั่วโมง"

เมื่อคิดว่าเป็นหมาตัวเล็ก เถ้าแก่ก็เลยตัดสินใจส่งเด็กฝึกงานไป ท้ายที่สุดแล้วเด็กฝึกงานก็ค่าแรงถูกนี่นา

สามสิบนาทีต่อมา... "ฮัดชิ้ว!"

ต้ากัววิ่งอย่างเซื่องซึมไปหาหวงเซียวที่กำลังซ่อมฝักบัวอยู่ "น้ำมูกหนูไหยแย้ว"

หวงเซียวปรายตามองเธอ "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ ไม่เห็นหรือไงว่าฉันกำลังซ่อมฝักบัวอยู่น่ะ"

ถ้าเขาไม่ต้องเสียเงินค่าอาบน้ำให้ยัยนี่ เขาจะต้องมานั่งเสียเวลาครึ่งค่อนวันศึกษาวิธีซ่อมไอ้ของพรรค์นี้โดยไม่สำเร็จอย่างนั้นเหรอ

ตอนนี้ยัยเด็กนี่น้ำมูกไหลอีก นี่เขาคงไม่ต้องถึงขั้นเรียกหมอมาที่บ้านหรอกนะ

เมื่อเห็นว่าหวงเซียวเมินใส่ ต้ากัวก็ยื่นมืออวบอ้วนออกไปคว้าชายเสื้อของเขามาเช็ดน้ำมูก "ฉะอาดแย้ว"

พูดจบเธอก็กลับไปนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กของตัวเองอย่างเด็กดี

"ต้ากัว!" หวงเซียวมองดูเสื้อผ้าของตัวเองที่มีราคาหลายหมื่นหยวน "ใครอนุญาตให้เธอเอามาเช็ดใส่เสื้อฉันฮะ!"

ต้ากัวยื่นก้นออกไปอีกครั้งแล้ววิ่งเตาะแตะลุยน้ำมาหาเขา "ฮัดชิ้ว!"

น้ำมูกพ่นออกมาอีกรอบ ตามด้วยการเช็ดเสื้ออีกหนึ่งที จากนั้นเธอก็กลับไปนั่งจุมปุ๊กบนเก้าอี้ตัวเล็กอย่างเชื่อฟัง

หวงเซียวขบกรามแน่น "คอยดูเถอะ ฉันจะไปคิดบัญชีค่าเสียหายพวกนี้กับกงหลิงเซียวให้หมดเลย"

"ติ๊งต่อง!"

ทันใดนั้น เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

หวงเซียวเดินไปเปิดประตู

"สวัสดีค่ะ พวกเรามาจากโรงพยาบาลสัตว์แฮปปี้เบบี้ ไม่ทราบว่าน้องอยู่ที่ไหนคะ" เด็กสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนหนึ่งมาถึงที่หน้าประตูพร้อมกับถือกล่องอุปกรณ์มาด้วย

หวงเซียวชี้ไปที่ต้ากัวซึ่งกำลังตีน้ำเล่นอยู่ "ตรงนั้นไง!"

ต้ากัวชะงักไป

หนึ่งวินาที!

สองวินาที!

เด็กสาวถึงกับอึ้งและมองหวงเซียวด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "น้องคนนี้..."

ต้ากัวเอียงคออย่างใสซื่อ "หนูคือเบบี๋!"

เด็กสาวกล่าวอย่างอึกอัก "พวกเราเป็นโรงพยาบาลสัตว์นะคะ ไม่ใช่ศูนย์รับเลี้ยงเด็ก ขอโทษด้วยค่ะ เราไม่ได้รับอาบน้ำให้เด็กทารก"

ขณะที่พูด เธอก็เตรียมจะหันหลังกลับและเดินจากไป

หวงเซียวยืนจ้องเขม็งอยู่ที่ประตูด้วยท่าทางเย็นชา ดูเอาเรื่องและดุดัน เขาคว้าขวดเบียร์ที่อยู่ข้างๆ ขึ้นมาจ่อหัวเด็กสาว "แกคิดเงินฉันตั้งแปดร้อยหยวนแล้วยังจะมาเรื่องมากอีกเหรอ เชื่อไหมว่าฉันฆ่าแกได้นะ"

ต้ากัวเบิกตากว้าง อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

เพราะเธอไม่เคยเห็นเสี่ยวหวงทำตัวแย่ขนาดนี้มาก่อนเลย