ตอนที่ 251 ขโมยเด็ก

ตอนที่ 251 ขโมยเด็ก

หวงเซียวสะดุ้งตกใจ สายตาจับจ้องไปที่ต้ากัว

หรือว่าเนื้อวัวอบแห้งนั่นจะมีพิษจริงๆ?

"โอ้โห~ ฉันก็ด้วย หัวหมุนไปหมดแล้ว" เจ้าอ้วนน้อยเอามือกุมหน้าผากก่อนจะเอนตัวพิงกำแพง เดินเซไปเซมา

"ฉันก็ด้วย! ฉันก็จะหน้ามืดแล้ว" เจียวเจียวเดินตรงไปที่เตียงแล้วล้มพับลงตรงมุมเตียง

"ฉัน! ฉัน! ด้วย"

เด็กน้อยทั้งแปดคนพากันล้มพับไปทีละคน

หวงเซียวเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีขึ้นมาทันที

เพราะเป้าหมายของเขามีแค่ต้ากัวคนเดียว แต่ตอนนี้เขากลับทำให้เด็กถึงแปดคนสลบเหมือดไปพร้อมกัน ถ้ามีคนมาเจอเข้า เขาไม่จบเห่เลยเหรอ?

อีกอย่าง เขาไม่ใช่แก๊งลักพาตัวเด็กสักหน่อย เขาแค่อยากจะใช้เด็กนี่ข่มขู่กงหลิงเซียวเท่านั้น

ห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทที่เคยส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว บัดนี้กลับเงียบสงัดลง

เขาลุกขึ้นยืนอย่างเหม่อลอยและเดินเข้าไปหาเด็กๆ

เด็กๆ นอนนิ่งไม่ไหวติง

"ตื่นสิ!" เขาจิ้มตัวต้ากัวเบาๆ

สัมผัสนุ่มนิ่มยืดหยุ่นนี้ราวกับก้อนสำลีไม่มีผิด

เขาอดไม่ได้ที่จะจิ้มตัวเธออีกครั้ง "ต้ากัว"

ต้ากัวไม่ตอบสนองเลยจริงๆ

หวงเซียวไม่คิดไม่ฝันเลยว่าจะได้ตัวต้ากัวมาง่ายๆ แบบนี้

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็โทษเขาไม่ได้ล่ะนะที่จะพาตัวต้ากัวไป

เขาปรายตามองเด็กคนอื่นๆ ที่อยู่ใกล้ๆ แล้วเลิกสนใจ

หวงเซียวเริ่มจากการถอดนาฬิกาโทรศัพท์ของต้ากัวออกก่อน

"อือ~ ใครมาจับตัวหนูเนี่ย"

หวงเซียวชะงักกึก

ก้อนแป้งน้อยขมวดคิ้วและเกาหัวด้วยความรำคาญ

หวงเซียวเริ่มสงสัยว่ายัยเด็กนี่แค่เผลอหลับไป ไม่ได้โดนพิษหรือเปล่าเนี่ย!

เขารีบปล่อยมือแล้วหันไปมองเด็กคนอื่นๆ

"ครอก ฟี้ ครอก~"

เสียงกรนของเจ้าอ้วนน้อยดังขึ้น

ดูเหมือนว่าพวกเด็กๆ จะหนังตาหย่อนเพราะกินจนอิ่มแปล้แล้วหลับไปเองซะมากกว่า

ในเมื่อเป็นอย่างนี้ เขาก็ต้องระวังตัวให้มากขึ้นเพื่อไม่ให้ใครจับได้

เขายังคงจับจ้องไปที่นาฬิกาโทรศัพท์ของต้ากัว งานของเขาตอนนี้คือต้องถอดนาฬิกานั่นออกมาให้ได้ ยังเหลือเวลาอีกตั้งค่อนวัน เขาค่อยๆ วางแผนทีหลังก็ยังทัน

"เสี่ยวหวง อย่าขยับนะ!"

จู่ๆ เสียงนุ่มนิ่มก็ดังขึ้น

หวงเซียวชะงักไปและเห็นต้ากัวพลิกตัว เท้าอวบอ้วนของเธอพยายามจะเกี่ยวผ้าห่ม

แต่เท้าป้อมๆ นั้นกลับเกี่ยวไม่ถึง

เธอขมวดคิ้วมุ่น "เสี่ยวหวง ห่มผ้าให้เปิ่นหวังเดี๋ยวนี้"

หวงเซียวถึงกับพูดไม่ออก นี่เห็นเขาเป็นตัวอะไรเนี่ย?

เขาจำใจดึงผ้าห่มมาแล้วโยนคลุมร่างต้ากัวไว้

"ห่มให้เปิ่นหวังดีๆ สิ" ต้ากัวพูดเสียงอ้อแอ้ทั้งที่ยังหลับตาอยู่

หวงเซียวโกรธจนควันออกหู แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องห่มผ้าให้เธอดีๆ ก่อน

เดี๋ยวก่อน!

ถ้าต้ากัวซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม มันก็ยิ่งสะดวกให้เขาแอบถอดนาฬิกาโทรศัพท์ไม่ใช่หรือไง?

เขายืนอยู่ข้างเตียง มองดูจังหวะหายใจของต้ากัวที่ค่อยๆ สม่ำเสมอขึ้น รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก

ในขณะที่ทุกคนกำลังหลับสนิท เขาก็สอดมือเข้าไปใต้ผ้าห่มของต้ากัวแล้วค่อยๆ ปลดสายนาฬิกาออก

"อย่าขโมยของน้า~"

เสียงเล็กๆ หวานใสของต้ากัวราวกับกำลังแฉความชั่วร้ายในใจของเขา

หวงเซียวสะดุ้งเฮือกจนหน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

เขารีบหยุดมือและเงยหน้าขึ้นมองต้ากัว

"คุณพ่อคะ~ เสี่ยวหวงกำลังขโมยนาฬิกาของหนู รีบสั่งให้เขาเอามาคืนหนูสิบเรือนเลยนะ" ต้ากัวยังคงหลับตาพูดด้วยเสียงงัวเงีย ฟังดูเหมือนกำลังละเมอไม่มีผิด

แต่คำละเมอนี้กลับทำเอาหวงเซียวตกใจแทบแย่

ต้ากัวมักจะพูดอะไรที่ชวนให้ตกใจอยู่เสมอ ราวกับว่าไม่ว่าเขาจะขยับตัวทำอะไร เธอก็มองทะลุปรุโปร่งไปเสียหมด

แต่เธอเพิ่งจะอายุแค่สองขวบเองนะ!

เด็กสองขวบจะไปรู้เรื่องอะไรมากมายขนาดนี้ได้ยังไง?

เพื่อกลบเกลื่อนความผิด หวงเซียวจึงพูดกับต้ากัวที่กำลังหลับอยู่ว่า "อย่ามาใส่ร้ายคนอื่นมั่วซั่วนะ นาฬิกาก็ยังอยู่บนข้อมือเธอ ฉันไม่ได้ขโมยสักหน่อย"

หนึ่งวินาที!

สองวินาที!

สามวินาที!

จนกระทั่งสามสิบวินาทีผ่านไป!

เขาก็ไม่เห็นการตอบสนองใดๆ จากต้ากัว ดูเหมือนว่าเธอจะหลับสนิทไปแล้วจริงๆ

หวงเซียวกระตุกยิ้มมุมปากอย่างมาดมั่น เลิกผ้าห่มขึ้น และลงมือถอดนาฬิกาต่อ

"ตอนนี้ขโมยอยู่เห็นๆ เลย"

ต้ากัวผู้น่าสะพรึงกลัวคนนี้ทำให้หวงเซียวตกใจจนแทบสิ้นสติ

ในตอนนี้เธอยังคงหลับตาอยู่และเดาะลิ้นด้วยความงัวเงีย จู่ๆ ร่างกลมป้อมราวกับถังแก๊สของเธอก็พลิกขวับหันหน้ามาทางหวงเซียวตรงๆ "คุณพ่อคะ~ เขาขโมยของ! เขาขโมยของ!"

หวงเซียวเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เขามองซ้ายมองขวาอย่างมีพิรุธ

หรือว่าจะมีการติดกล้องวงจรปิดเอาไว้? หรือกงหลิงเซียวรอให้เขาเผยธาตุแท้ตอนกำลังลักพาตัวเด็กมาตลอดงั้นเหรอ?