ตอนที่ 252 ความซื่อบื้อสืบทอดทางสายเลือด

ตอนที่ 252 ความซื่อบื้อสืบทอดทางสายเลือด

หวงเซียวกลัวว่าความจะแตกจริงๆ จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากแสร้งทำเป็นคลุมผ้าห่มให้ต้ากัว

"ครืด... ครืด... ครืด..."

ตอนนั้นเอง นาฬิกาโทรศัพท์ของต้ากัวก็ดังขึ้น

เด็กน้อยกำลังหลับสนิท ไม่ว่านาฬิกาโทรศัพท์จะสั่นแรงแค่ไหนเธอก็ไม่ยอมตื่น

หวงเซียวเลิกผ้าห่มขึ้นด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้วเหลือบมองนาฬิกาโทรศัพท์

บัดซบเอ๊ย ยิ่งกลัวอะไรก็ยิ่งเจอสิ่งนั้นจริงๆ เพราะคนที่โทรมาคือกงหลิงเซียว

เขาปาดเหงื่อเย็นเยียบด้วยความร้อนรน กงหลิงเซียวจะโทรมาทำไมตอนนี้กันล่ะเนี่ย

หรือว่าจะเป็นอย่างที่เขาคิด กงหลิงเซียวรู้แล้วว่าเขากำลังจะลักพาตัวเด็ก

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็รีบคลุมผ้าห่มให้เธอทันที

แต่เสียงเรียกเข้าก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนว่าตราบใดที่เด็กน้อยไม่รับสาย กงหลิงเซียวก็จะโทรไม่หยุดหย่อน

ในขณะเดียวกัน กงหลิงเซียวที่นั่งอยู่ในห้องประชุมก็ยังไม่ได้กินข้าวปลา ในหัวเอาแต่คิดถึงก้อนแป้งน้อยของเขา

เขาสงสัยว่าต้ากัวไปทัศนศึกษาจะเป็นอย่างไรบ้าง จะกินอาหารได้คุ้นปากหรือไม่ แล้วตอนนี้กำลังคิดถึงคุณพ่ออยู่หรือเปล่า

เมื่อมองดูสายที่ยังไม่ถูกรับ เขาก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ด้วยความร้อนรน

"แปลกจัง ทำไมถึงยังไม่รับสายฉันอีกนะ"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่เอ่ยขึ้น "ป่านนี้แล้ว คุณหนูอาจจะกำลังนอนกลางวันอยู่ก็ได้ครับ"

กงหลิงเซียวกลอกตาใส่ผู้ช่วยพิเศษหลี่ "นายนี่ไม่เข้าใจต้ากัวเอาซะเลย ยัยหนูติดฉันจะตายไป ไปทัศนศึกษาครั้งนี้ตั้งหนึ่งวันหนึ่งคืน นี่เป็นครั้งแรกที่เธอห่างจากฉันนานขนาดนี้ แล้วเธอจะหลับลงได้ยังไง ฉันว่าป่านนี้คงนอนแอบร้องไห้ขี้มูกโป่งอยู่ใต้ผ้าห่มแน่ๆ"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ : "..."

เขาไม่รู้เลยว่าเจ้านายไปเอาความมั่นใจผิดๆ แบบนี้มาจากไหน ใครกันแน่ที่ไม่รู้จักต้ากัวดีพอ!

แต่ในฐานะลูกจ้างมืออาชีพ ในเวลาแบบนี้เขาจึงทำได้แค่เออออห่อหมกไปกับเจ้านายจอมหลงตัวเองเท่านั้น

"ฮัดชิ้ว!"

จู่ๆ กงหลิงเซียวก็จามออกมา "เห็นไหมล่ะ ฉันบอกแล้วว่าต้ากัวกำลังคิดถึงฉันอยู่"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่หันไปมองอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศ "ท่านประธานกงครับ ตอนนี้แอร์ 17 องศา แน่ใจนะครับว่าไม่อยากให้ปรับอุณหภูมิขึ้นสักหน่อย"

กงหลิงเซียวตวัดสายตาเย็นชาปรายมองเขา "นายกำลังอิจฉาที่ต้ากัวคิดถึงแค่ฉัน แต่ไม่ได้คิดถึงนายอยู่ล่ะสิ"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ถึงกับพูดไม่ออก

บ้าไปแล้ว!

ทาสลูกสาวคนนี้สติแตกไปแล้วแน่ๆ

ถึงกับบอกว่าเขากำลังอิจฉาเนี่ยนะ

"ฉันขอเตือนนายไว้ก่อนเลยนะผู้ช่วยพิเศษหลี่! ต้ากัวเป็นลูกสาวของฉัน ฉันรู้ว่านายเอ็นดูเธอมากและคอยดูแลเธอเป็นอย่างดี ผลงานของนายก็เป็นที่ยอมรับจากต้ากัวด้วย แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่านายจะมาแทนที่ตำแหน่งของฉันในใจเธอได้หรอกนะ อย่ามัวแต่หลงระเริงไปหน่อยเลยแค่เพราะเธออยากให้นายตามไปทัศนศึกษาด้วยน่ะ"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ : "..."

ที่แท้เจ้านายก็ยังเก็บเรื่องเมื่อคืนมาคิดเล็กคิดน้อยอยู่อีกเหรอเนี่ย

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ได้แต่มองกงหลิงเซียวกดโทรออกหาต้ากัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าด้วยความเอือมระอา

"ตื๊ด... ตื๊ด..."

นี่เป็นสายที่สี่เข้าไปแล้ว แต่ต้ากัวก็ยังคงไม่รับสาย

ผู้ช่วยพิเศษหลี่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยแซว "ท่านประธานกงครับ ไหนคุณบอกว่าคุณหนูคิดถึงคุณมากยังไงล่ะครับ แล้วทำไมถึงยังไม่รับสายอีกล่ะ"

กงหลิงเซียวเชิดคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง "เธอคงรู้ตัวว่าฉันจับได้แล้วว่าเธอแอบคิดถึงฉันอยู่ ก็เลยเขินจนไม่กล้ารับสายไงล่ะ"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ถึงกับงุนงง ช่างหน้าไม่อายอะไรขนาดนี้!

"ท่านประธานกงครับ คุณยังไม่ได้เจอหน้าคุณหนูเลยด้วยซ้ำ แล้วจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ"

กงหลิงเซียวกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะชี้นิ้วไปที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเองอย่างมั่นใจ "เพราะพวกเรามีใจสื่อถึงกันยังไงล่ะ"

ผู้ช่วยพิเศษหลี่ยกมือกุมขมับ

เป็นอย่างที่คิดจริงๆ ความซื่อบื้อของคุณหนูที่โผล่มาให้เห็นเป็นพักๆ คงจะสืบทอดมาจากประธานกงแบบเต็มๆ เลยสินะ

"ท่านประธานกงครับ คุณไม่กลัวว่าเธอจะตกอยู่ในอันตรายบ้างเหรอครับ" ผู้ช่วยพิเศษหลี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "อย่าลืมนะครับว่าหวงเซียวก็อยู่ที่นั่นด้วย เมื่อเช้านี้ตำรวจก็เพิ่งรวบตัวผู้ต้องสงสัยแก๊งลักพาตัวเด็กในสวนสาธารณะไปหมาดๆ"

กงหลิงเซียวหรี่ตาลงอย่างเย็นชา "แล้วบอดี้การ์ด 20 คนนั่นมัวไปมุดหัวอยู่ไหนกันหมด สั่งให้พวกเขามารายงานตัวกับฉันเดี๋ยวนี้เลย"