ตอนที่ 250 กินเนื้อวัวอบแห้งราวกับกำลังกอบกู้ชาติบ้านเมือง

ตอนที่ 250 กินเนื้อวัวอบแห้งราวกับกำลังกอบกู้ชาติบ้านเมือง

ครูจางเห็นเด็กๆ กำลังเล่นกันอย่างสนุกสนาน จึงหันไปมองหวงเซียว "คุณหวงคะ ดูเหมือนเด็กๆ จะชอบคุณมากเลยนะคะ"

"ใช่ๆๆ!" เสียงของก้อนแป้งน้อยหลายคนแหลมปรี๊ดจนแสบแก้วหู

หวงเซียวไม่มีโอกาสได้โต้แย้งเลยสักนิด

พวกเด็กๆ พากันพูดเจื้อยแจ้ว "คุณลุงหวงทำเกี๊ยวให้พวกเรากิน พวกเราไม่ยอมให้คุณลุงหวงตายคนเดียวหรอก"

"ช่ายแล้ว! ช่ายแล้ว! การปกป้องคุณลุงหวงคือภารกิจของพวกเรา"

ต้ากัวก็ร่วมผสมโรงอย่างกระตือรือร้น "ใช่ๆๆ เสี่ยวหวง ฉันจะไม่ยอมให้นายตายในโรงแรมคนเดียวจนทำให้ธุรกิจของโรงแรมต้องเดือดร้อนหรอกนะ"

"ใช่ๆๆ! จะทำให้โรงแรมโชคร้ายไม่ได้เด็ดขาด"

พอพูดถึงเรื่องนี้ ก้อนแป้งน้อยทั้งหลายก็ยิ่งพูดคุยกันจ้อไม่หยุด

"ชายโสดแก่ๆ ข้างบ้านฉันก็ตายล่ะ! บ้านหลังนั้นขายไม่ออกเลยด้วย"

"งั้นเหรอ! ฉันได้ยินมาว่าพวกเขาไม่มีลูกเลย น่าสงสารจัง ต้องตายไปคนเดียวเหงาๆ"

เจียวเจียวมองหวงเซียวด้วยความห่วงใย "คุณลุง ก็ไม่มีลูกเหมือนกันใช่ไหมคะ คุณลุงจะกินยาพิษแล้วตายไปคนเดียวหรือเปล่า"

พูดจบ เธอก็หยิบถุงเนื้อวัวอบแห้งขึ้นมา

ในที่สุดครูจางก็เข้าใจ ที่แท้ 'ยาพิษ' ก็คือเนื้อวัวอบแห้งนี่เอง ดูเหมือนว่าเด็กๆ กำลังเล่นสนุกอยู่กับคุณหวง

เมื่อเป็นเช่นนั้น เธอจึงไม่อยากรบกวนพวกเขา

"คุณหวงคะ ถ้าอย่างนั้นฉันรบกวนฝากดูแลเด็กๆ ด้วยนะคะ! ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ไปหาฉันได้ที่ห้อง 301 บนชั้นสามค่ะ"

ครูจางพูดจบก็ช่วยปิดประตูให้

หวงเซียวถึงกับยืนอึ้ง "ครูจาง! ครูจาง!"

เนื่องจากเป็นห้องเพรสซิเดนเชียลสวีทสุดหรู ระบบเก็บเสียงจึงดีเยี่ยม คนข้างนอกจึงไม่ได้ยินเสียงจากข้างในเลยแม้แต่น้อย

"เปิดเลย!" ต้ากัวยังคงหมกมุ่นอยู่กับถุงเนื้อวัวอบแห้ง

"พวกแกไม่กลัวถูกพิษตายหรือไง" หวงเซียวคำรามด้วยความหงุดหงิด

บรรดาก้อนแป้งน้อยกะพริบตาปริบๆ ดูเหมือนจะคุ้นเคยกับเขามากเกินไปเสียแล้ว

ความโกรธของเขาไม่มีผลอะไรกับเด็กๆ เลย

พวกเขายังคงปลอบใจหวงเซียว "พวกเราอยากปกป้องคุณลุง พวกเราไม่กลัวหรอก!"

หวงเซียวเหลืออด "ถ้ากินเจ้านี่เสร็จแล้ว พวกแกจะออกไปข้างนอกได้หรือยัง"

"อื้อ!" เด็กทั้งแปดคนพยักหน้าอย่างพร้อมเพรียง

"แล้วก็ถ้วยนี้ด้วย" ต้ากัวฉวยโอกาสคว้าถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปจากอ้อมแขนของเขา

หวงเซียวขบกรามแน่นด้วยความโมโห!

ถ้าเขาไม่พยายามจะจับตัวต้ากัว เขาคงไม่ต้องมาถูกกลุ่มปีศาจน้อยพวกนี้ตามรังควานหรอก

เขาฉีกถุงเนื้อวัวอบแห้งด้วยความโกรธ กลิ่นหอมกลมกล่อมของเนื้อวัวก็ลอยเตะจมูก

นี่คือเนื้อวัวอบแห้งเกรดพรีเมียม ที่ขายกันข้างนอกถุงละหกร้อยหยวน

"โอ้โห! กลิ่นพิษแรงมากเลย" เด็กพวกนี้อินกับเกมมากเกินไปแล้วจริงๆ

เด็กหลายคนยื่นหน้าอวบอ้วนเข้ามาใกล้ ศีรษะเล็กๆ ทุยๆ เบียดเข้ากับหน้าผากของหวงเซียว แต่ละคนสูดกลิ่นด้วยความอยากรู้อยากเห็น "โอ้~ ก๊าซพิษรุนแรงมาก รีบช่วยคุณลุงหวงปิดจมูกเร็วเข้า! ปล่อยให้พวกเราดมกลิ่นถ้วยนี้เอง" ต้ากัวออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเล็กๆ ที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความยุติธรรม

มือป้อมๆ สามข้างตะปบปิดจมูกของหวงเซียวโดยตรง

หวงเซียวไม่ทันตั้งตัว จมูกของเขาถูกใครบางคนกระแทกเข้าอย่างจัง

"ปล่อยฉันนะ"

ไม่มีใครสนใจ... เพราะทุกคนกำลังจ้องมองไปที่เนื้อวัวอบแห้ง

"ฉันคือพี่ใหญ่แห่งชั้นอนุบาลเล็ก ฉันขออาสาเป็นคนแรกที่จะทดสอบพิษ" ต้ากัวประกาศฉายาของตัวเองอย่างเป็นทางการและขึงขัง เธอดูจริงจังมากขณะที่มือเล็กๆ อวบอ้วนล้วงเข้าไปในถุงและหยิบเนื้อวัวอบแห้งออกมาหนึ่งชิ้น

ตามมาติดๆ ด้วยเจียวเจียว "ฉันคือเจียวเจียวคนสวยแห่งชั้นอนุบาลเล็ก ฉันขออาสาเป็นคนที่สองที่จะทดสอบพิษ"

...พวกเขาก้าวออกมาทีละคน ใครที่ไม่รู้คงคิดว่านี่เป็นค่ายฝึกสายลับที่ไหนสักแห่ง

หวงเซียวทั้งโกรธทั้งขำ

จนกระทั่งซองเปล่าตกลงตรงหน้าเขา

ว่างเปล่า!

หมดเกลี้ยง!

"พวกแกไม่เหลือให้ฉันสักชิ้นเลยเหรอ"

ก้อนแป้งน้อยทั้งแปดเอียงคอด้วยความสงสัย "ถ้าเรากินไม่หมด แล้วเราจะรู้ได้ยังไงล่ะว่าชิ้นไหนมีพิษ"

หวงเซียว : "..."

นี่มันเด็กบ้าอะไรกันเนี่ย พวกนี้มันพวกโจรภูเขาชัดๆ

"แย่แล้ว! ฉันโดนพิษเข้าแล้ว หัวหมุนไปหมดเลย"

จู่ๆ ต้ากัวก็กุมหัวตัวเองด้วยความเจ็บปวด

เจ้าอ้วนน้อยพิงกำแพง ขมวดคิ้วแน่นด้วยความทรมาน หรี่ตาลงจนเป็นเส้นตรง