ตอนที่ 27 : การแก่งแย่งชิงดี

ตอนที่ 27 : การแก่งแย่งชิงดี

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์สำหรับการให้กำเนิดทายาทคนที่ยี่สิบ รางวัล : แบบแปลนม่านพลังพิทักษ์ตระกูล!】

ในตอนนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังก้องขึ้นในหัวของเจียงเหิงอีกครั้ง

ดวงตาของเจียงเหิงเป็นประกาย และเขาก็รีบเข้าไปตรวจสอบรางวัล

หลังจากตรวจสอบดูแล้ว เจียงเหิงก็รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก

การป้องกันที่ดินตระกูลเป็นปัญหาใหญ่ที่เจียงเหิงกังวลมาโดยตลอด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาได้ออกไปค้นหาวิธีแก้ไขจากโลกภายนอก แต่ก็แทบจะไม่เป็นผลเลย

แต่ตอนนี้ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว ด้วยแบบแปลนม่านพลังพิทักษ์ตระกูลนี้ ในที่สุดความปลอดภัยของที่ดินตระกูลก็จะได้รับการยกระดับขึ้นอย่างมหาศาล

แน่นอนว่า ในการติดตั้งม่านพลังให้สมบูรณ์ จำเป็นต้องใช้วัสดุล้ำค่าจำนวนมาก ซึ่งมีมูลค่าอย่างน้อยยี่สิบถึงสามสิบล้านเรียว

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เจียงเหิงก็รู้สึกปวดใจขึ้นมา เงินทุนที่เหลืออยู่ของเขา ต่อให้ประเมินอย่างใจกว้างที่สุด ก็ยังมีไม่ถึงห้าสิบล้านเรียว

เงินทุนตั้งต้น 100 ล้านเรียวที่ระบบมอบให้ได้ถูกใช้ไปจนเกือบหมดตั้งนานแล้ว เขาเหลือเงินอยู่เพียงห้าสิบล้านเรียวก็ต้องขอบคุณกองสมบัติทองและเงินที่ซามูไรวัยกลางคนคนนั้นมอบให้เมื่อหลายปีก่อน ยิ่งไปกว่านั้น เจียงเหิงก็ไม่ได้อยู่เฉย บางครั้งเขาก็ตั้งเป้าไปที่พวกโจรและพ่อค้าทุจริตในบริเวณใกล้เคียงเพื่อ ปล้นคนรวยช่วยเหลือคนจน มิฉะนั้น เขาคงจะยากจนยิ่งกว่านี้อีก

ต้องบอกเลยว่าการหาเลี้ยงครอบครัวใหญ่ขนาดนี้นั้นไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ โดยเฉพาะเมื่อจำนวนประชากรเพิ่มขึ้นในทุกๆ วัน ทำให้เจียงเหิงต้องแบกรับแรงกดดันในการจัดหาเสบียงเพิ่มมากขึ้นตามไปด้วย

โชคดีที่ความแข็งแกร่งของเจียงเหิงไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว ความแข็งแกร่งโดยรวมของเขามาถึงระดับโจนินแล้ว ซึ่งช่วยให้เขาสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระมากขึ้นอีกนิด เช่น การก่อตั้งกองกำลังรอบนอกเพื่อกอบโกยความมั่งคั่งและสนับสนุนตระกูลหลัก

ขณะที่กำลังครุ่นคิดถึงเรื่องการก่อตั้งกองกำลังรอบนอกและการสะสมความมั่งคั่ง เจียงเหิงก็เปิดหน้าต่างตระกูลขึ้นมา

วินาทีต่อมา หน้าจอแสงโปร่งแสงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเขา

ตระกูล : ตระกูลชิงหยวน

โฮสต์ : ชิงหยวน เจียงเหิง

คู่สมรส : 11

ทายาท : 20

สกิล : ไม่มี

จำนวนสมาชิกตระกูลทั้งหมด : 32

เมื่อเปรียบเทียบกับตอนเริ่มต้น หน้าต่างตระกูลได้รับการพัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะในส่วนของคู่สมรสและทายาท ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นผลมาจากความพยายามอย่างหนักของเจียงเหิง

ชั่วขณะนั้น เจียงเหิงรู้สึกภาคภูมิใจเป็นอย่างมากและลอบตบไหล่ชมตัวเองอยู่ในใจ

...

ในอีกด้านหนึ่ง

หลังจาก ชิงหยวน คุราจิ และเด็กรุ่นที่สองคนอื่นๆ ออกจากลานฝึกซ้อมไป พวกเขาก็แยกย้ายกันกลับไปหาแม่ของตนเอง

เหอเซียงมองดูลูกชายหัวแก้วหัวแหวนกลับมาและเอ่ยถามด้วยความกังวล "คุราจิ เป็นอย่างไรบ้าง? เจ้าควรจะเป็นคนที่ทำผลงานได้ดีที่สุดใช่ไหม?"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ชิงหยวน คุราจิ ก็เม้มริมฝีปาก หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยขึ้นว่า "ข้าขอโทษขอรับท่านแม่ ข้าทำให้ท่านผิดหวัง เคนอิจิคือคนที่ทำผลงานได้ดีที่สุดในการประเมินครั้งนี้"

"เป็นเขาไปได้อย่างไรกัน?"

เหอเซียงถึงกับอึ้ง สีหน้าของเธอดูไม่ค่อยสู้ดีนัก

ชิงหยวน คุราจิ กล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา "แม้ว่าผลลัพธ์จะเหนือความคาดหมาย แต่มันก็เป็นเรื่องจริงขอรับ ครั้งนี้ทักษะของข้าด้อยกว่าเขาจริงๆ"

เมื่อเห็นลูกชายมีอาการหดหู่ เหอเซียงก็รีบปลอบโยนเขาทันที "ครั้งนี้คงเป็นเพราะเคนอิจิโชคดีเท่านั้นแหละ พรสวรรค์ของเขาเทียบกับเจ้าไม่ได้หรอก คุราจิ แม่เชื่อว่าเจ้าจะต้องคว้าอันดับหนึ่งในการประเมินครั้งหน้ามาได้อย่างแน่นอน"

ชิงหยวน คุราจิ ฝืนยิ้มและไม่ได้พูดอะไรออกมา

ด้วยความรู้สึกสงสาร เหอเซียงจึงดึงลูกชายเข้ามากอดและปลอบโยนเขาอย่างเงียบๆ

...

ในขณะเดียวกัน

ในอีกห้องหนึ่ง เสียงหัวเราะอันรื่นหูดังก้องขึ้นมา

ภายในห้อง อิโนะอุเอะ นานะ ลูบหัวเล็กๆ ของ ชิงหยวน เคนอิจิ พลางหัวเราะออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน

ชิงหยวน เคนอิจิ มองดูผู้เป็นแม่ที่หัวเราะไม่ยอมหยุดและรู้สึกเขินอายเล็กน้อย เขากระซิบว่า "ท่านแม่ อย่าเล่นใหญ่ขนาดนี้สิขอรับ เดี๋ยวคนอื่นจะเอาไปนินทาได้ถ้าเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ อิโนะอุเอะ นานะ ก็หยุดหัวเราะและกล่าวอย่างดูแคลนว่า "ถ้าคนอื่นจะนินทา นั่นก็เป็นเพราะพวกนางอิจฉาต่างหาก ลูกชายของแม่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ มันเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ที่พวกนางจะรู้สึกอิจฉาตาร้อน"

ชิงหยวน เคนอิจิ ส่ายหัวและกล่าวว่า "ท่านแม่ ผลงานของพี่ใหญ่ก็ไม่ได้แย่เลยนะขอรับ ข้ายังไม่แน่ใจเลยว่าจะชนะได้ในครั้งหน้า"

"แบบนั้นไม่ได้นะ!"

อิโนะอุเอะ นานะ ขมวดคิ้วและกล่าวอย่างจริงจัง "เคนอิจิ เจ้าต้องมีความทะเยอทะยานสิ เจ้าจะปล่อยให้พวกเขาแซงหน้าเจ้าไปไม่ได้นะ เจ้าต้องฝึกฝนบ่มเพาะให้หนักขึ้นกว่าเดิมนับตั้งแต่นี้ไป เข้าใจไหม?"

ชิงหยวน เคนอิจิ พยักหน้าเล็กๆ อย่างว่าง่ายและกล่าวอย่างจริงจัง "ข้าเข้าใจแล้วขอรับท่านแม่ ข้าจะพยายามให้เต็มที่"

"อืมมม ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ!"

อิโนะอุเอะ นานะ รู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างมาก และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาอีกครั้ง

...

ในเวลาเดียวกัน

เมื่อลูกชายคนที่เจ็ด ชิงหยวน ชางซง กลับมาถึงข้างกาย อิโนะอุเอะ ฮายามิ เขาก็เริ่มร้องไห้ออกมาทันที หยาดน้ำตาไหลรินออกมาอย่างควบคุมไม่ได้

อิโนะอุเอะ ฮายามิ รีบเช็ดน้ำตาให้ลูกชาย ปลอบโยนเขาอยู่นานกว่าที่ ชิงหยวน ชางซง จะหยุดร้องไห้ในที่สุด

จากนั้น หลังจากที่ อิโนะอุเอะ ฮายามิ ได้ฟังเรื่องราวทั้งหมด เธอก็ถึงกับพูดไม่ออก ชั่วขณะนั้น เธอเองก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมาเหมือนกัน

ท้ายที่สุดแล้ว มีความเป็นไปได้สูงมากที่ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่เธอฝากความหวังไว้อย่างสูง จะกลายเป็นคนที่ไร้พรสวรรค์ในการบ่มเพาะพลัง นี่ถือเป็นความพินาศครั้งใหญ่สำหรับ อิโนะอุเอะ ฮายามิ

ต้องรู้ไว้ก่อนว่า ตระกูลชิงหยวนในปัจจุบันไม่ได้เป็นเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว เมื่อเจียงเหิงเดินหน้าเต็มกำลังและบรรดาทายาทต่างทยอยถือกำเนิดขึ้นมาคนแล้วคนเล่า การแข่งขันก็ยิ่งทวีความดุเดือดมากยิ่งขึ้น

โชคดีที่ อิโนะอุเอะ ฮายามิ ไม่ได้มี ชิงหยวน ชางซง เป็นลูกชายเพียงคนเดียว ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอเองก็ไม่ได้อยู่เฉย โดยได้ให้กำเนิดลูกชายและลูกสาวให้เจียงเหิงเพิ่มอีกอย่างละคน

ในเมื่อลูกชายคนโตของเธออาจจะไร้ประโยชน์ อิโนะอุเอะ ฮายามิ จึงทำได้เพียงเบนความสนใจไปอย่างเงียบๆ โดยหวังว่าลูกชายคนเล็กและลูกสาวของเธอจะมีอนาคตที่สดใสกว่า

ชิงหยวน ชางซง ไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่าท่านแม่ผู้เป็นที่รักได้แอบถอดใจจากเขาไปอย่างเงียบๆ เสียแล้ว

ต้องบอกเลยว่าที่ใดมีผู้คน ที่นั่นย่อมมีความขัดแย้ง เมื่อตระกูลเติบโตและขยายตัวขึ้น ละครฉากใหญ่แห่งการแก่งแย่งชิงดีก็เริ่มเปิดฉากขึ้นอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้