ตอนที่ 18 : ลูกสาว

ตอนที่ 18 : ลูกสาว

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เพียงพริบตาเดียว เวลาไม่กี่เดือนก็ผ่านพ้นไป

ก่อนที่เธอจะทันได้รู้ตัว วันคลอดของซากุระโกะก็มาถึง

ภายในห้องคลอด พร้อมกับเสียงร้องไห้จ้าของทารกน้อย ทายาทคนที่สี่ของเจียงเหิงก็ได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างสำเร็จลุล่วง

วินาทีต่อมา เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังก้องขึ้นอย่างตรงเวลาพอดี!

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์สำหรับการให้กำเนิดทายาทคนที่สี่ รางวัล : ความเชี่ยวชาญกระบวนท่าพื้นฐานระดับ B】

ในชั่วพริบตา กระแสความอบอุ่นที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นในร่างกายของเจียงเหิง ไหลเวียนไปทั่วทั้งแขนขาและกระดูกของเขา ในเวลาเดียวกัน ข้อมูลจำนวนมหาศาลเกี่ยวกับกระบวนท่าก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาจากความว่างเปล่า

เมื่อความรู้สึกแปลกประหลาดเหล่านั้นสลายหายไป เจียงเหิงก็สัมผัสได้อย่างลึกซึ้งว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า เขาพยายามกระโดดเบาๆ ไปยังพื้นที่ว่างเบื้องหน้า ด้วยเสียง ฟุ่บ ร่างกายทั้งหมดของเขาก็กลายเป็นภาพติดตาในทันที เคลื่อนที่ด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อ

"ยอดเยี่ยมไปเลย!"

เจียงเหิงค่อยๆ หยุดนิ่งลง เมื่อสัมผัสได้ถึงร่างกายที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความพึงพอใจ

ถัดมา เจียงเหิงก็ก้าวยาวๆ เข้าไปในห้องคลอด เตรียมที่จะไปเยี่ยมซากุระโกะและเด็กทารกแรกเกิด

บรรยากาศภายในห้องคลอดดูแปลกประหลาดไปสักหน่อย ซากุระโกะกำลังสะอื้นไห้เบาๆ ดูเศร้าหมองเป็นอย่างมาก

หัวใจของเจียงเหิงหล่นวูบ คิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเด็ก เขาจึงรีบเอ่ยถาม "เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรผิดปกติกับเด็กงั้นหรือ?"

เหอเซียงถอนหายใจและกล่าวว่า "ท่านเจียงเหิง ข้าเสียใจจริงๆ เจ้าค่ะ ซากุระโกะช่างน่าผิดหวังเหลือเกิน นางดันคลอดลูกสาวออกมา ขอท่านโปรดระงับความโกรธด้วยเถิด ในอนาคตนางจะพยายามให้มากขึ้นและคลอดลูกชายให้ท่านในครั้งต่อไปอย่างแน่นอน"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซากุระโกะก็เริ่มร้องไห้อย่างโศกเศร้ามากยิ่งขึ้น

เจียงเหิงก็เข้าใจเรื่องราวที่เกิดขึ้นในทันที

เขาลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตราบใดที่เด็กปลอดภัยก็ดีแล้ว ส่วนเรื่องที่ได้ลูกสาวนั้น เจียงเหิงไม่ได้ติดใจอะไรเลย ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นเด็กผู้ชายหรือเด็กผู้หญิง รางวัลจากระบบก็ยังคงทรงพลังและไม่ได้ลดทอนลงไปเลยแม้แต่น้อย ด้วยเหตุนี้ เจียงเหิงจึงรู้สึกสบายใจ

เมื่อเห็นซากุระโกะร้องไห้โศกเศร้ามากขึ้นเรื่อยๆ เจียงเหิงก็ก้าวเดินเข้าไปหาและปลอบโยนเธอ "เอาล่ะ เลิกร้องไห้ได้แล้ว อันที่จริง ลูกสาวก็ดีเหมือนกันนะ ข้าไม่ถือหรอก ตอนนี้ร่างกายของเจ้ายังอ่อนแออยู่ เจ้าจำเป็นต้องพักผ่อนให้เต็มที่ อย่ามัวแต่คิดฟุ้งซ่านจนทำลายสุขภาพของตัวเองเลย"

ซากุระโกะจ้องมองเจียงเหิงอย่างใกล้ชิด เมื่อเห็นสีหน้าที่จริงจังและดูเหมือนว่าเขาไม่ได้กำลังล้อเล่น ในที่สุดเธอก็รู้สึกโล่งใจ

ซากุระโกะเองก็เหนื่อยล้าเต็มทีแล้ว เมื่อจิตใจของเธอผ่อนคลายลง เธอก็ไม่สามารถต้านทานความอ่อนเพลียได้อีกต่อไป และผล็อยหลับสนิทไปในเวลาไม่นาน

เจียงเหิงหันไปมองดูลูกสาวที่เพิ่งเกิดมา เจ้าตัวน้อยไม่ได้กำลังหลับ เธอกำลังดิ้นไปมาพร้อมกับแกว่งมือและเท้าไปมา ดูน่ารักน่าชังเป็นอย่างยิ่ง

เจียงเหิงยิ้ม ส่วนชื่อลูกสาวของเขานั้น ให้ชื่อว่า ชิงหยวน มิยูกิ ก็แล้วกัน

...

หลังจากที่ซากุระโกะให้กำเนิดลูกสาว เวลาบางช่วงก็ผ่านพ้นไปอย่างราบเรียบไร้เหตุการณ์ใดๆ

จากนั้น ในค่ำคืนที่มีพายุฝนฟ้าคะนอง ยามาชิตะ ชิเอะ ก็ให้กำเนิดบุตรได้สำเร็จเช่นกัน

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์สำหรับการให้กำเนิดทายาทคนที่ห้า รางวัล : ความเชี่ยวชาญวิชาดาบพื้นฐานระดับ C】

"แบบนี้สิดี!"

เจียงเหิงพยักหน้าเงียบๆ การเชี่ยวชาญวิชาดาบที่เฉียบคมจะช่วยพัฒนาการต่อสู้ระยะประชิดของเขาได้อย่างมหาศาล และอาจช่วยชีวิตเขาไว้ได้ในช่วงเวลาวิกฤต

หลังจากรับรางวัลอย่างมีความสุข เจียงเหิงก็นำดาบยาวออกมาจากพื้นที่เก็บของของเขา จากนั้นก็ร่ายรำกระบวนท่าวิชาดาบพื้นฐานอย่างลื่นไหลราวกับสายน้ำ

วิชาดาบแต่ละกระบวนท่าส่องประกายแสงเย็นเยียบ และมีเสียงแหวกลมดังขึ้นอย่างแผ่วเบา อานุภาพของมันช่างยอดเยี่ยมเหนือธรรมดาอย่างเห็นได้ชัด

ครู่ต่อมา

เจียงเหิงหยุดการเคลื่อนไหวอย่างมีความสุข เก็บดาบยาวลง และตรงไปยังห้องคลอดเพื่อเยี่ยมยามาชิตะ ชิเอะและเด็กทารก

ครั้งนี้ ยามาชิตะ ชิเอะ ให้กำเนิดลูกชาย ซึ่งนั่นทำให้ซากุระโกะรู้สึกอิจฉาเป็นอย่างมากและยิ่งหดหู่ใจหนักเข้าไปอีก

ท้ายที่สุดแล้ว ทุกคนต่างก็ตั้งครรภ์มาพร้อมๆ กัน แต่สุดท้ายก็มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้นที่คลอดลูกสาว ในยุคสงครามที่ค่านิยมการให้ความสำคัญกับเด็กผู้ชายมากกว่าเด็กผู้หญิงรุนแรงมาก นี่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย ในบางตระกูลที่เข้มงวด เธออาจถึงขั้นถูกลงโทษด้วยซ้ำ

เจียงเหิงมองดูยามาชิตะ ชิเอะด้วยสีหน้าอ่อนโยนและกล่าวอย่างนุ่มนวลว่า "ท่านป้าชิเอะ ท่านเหนื่อยมามากแล้ว"

เมื่อได้ยินสรรพนามที่เจียงเหิงใช้เรียกเธอ ยามาชิตะ ชิเอะก็อดไม่ได้ที่จะกลอกตาและกระซิบว่า "ท่านเลิกเรียกข้าว่า 'ท่านป้า' สักทีได้ไหมเจ้าคะ? เรียกข้าด้วยชื่อของข้า หรือไม่ก็เรียกว่า 'ท่านพี่' แทนเถอะ มิฉะนั้น มันน่าอายออกจะตายไป"

เจียงเหิงไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนั้นและยังคงทำตามใจชอบต่อไป จากนั้นก็ตั้งชื่อให้กับเด็กคนที่ห้าว่า ชิงหยวน โนบุโยชิ