บทที่ 10 พลิกผัน

บทที่ 10 พลิกผัน

โคโจ คานาเอะเห็นคัมบาระ เท็ตสึยะชะงักค้างไปกับที่ในทันที เธอตระหนักได้ทันทีว่าคนที่อยู่หน้าประตูคือตัวอันตราย สีหน้าของเธอจึงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

คัมบาระ เท็ตสึยะขยับปากบอกเป็นนัยโดยไร้เสียงว่า “ขันอสูรข้างขึ้นที่ 3!”

โคโจ คานาเอะอ่านริมฝีปากของคัมบาระ เท็ตสึยะ และหัวใจของเธอก็หล่นวูบลงไปในทันที มันคือกรณีที่เธอหวาดกลัวที่สุดได้กลายเป็นความจริงเข้าให้แล้ว สมองของเธอสั่งการอย่างรวดเร็ว

หากขันอสูรข้างขึ้นที่ 3 เห็นคัมบาระ เท็ตสึยะและเธออยู่ด้วยกัน มันย่อมทำให้คัมบาระ เท็ตสึยะตกอยู่ในอันตราย

หากต้องมีใครสักคนตาย เธอขอเป็นฝ่ายตายเพียงลำพังก็พอ

เมื่อคิดได้ดังนั้น โคโจ คานาเอะจึงไม่ลังเลอีกต่อไป เธอปีนลงจากเตียง พุ่งตัวไปข้างหน้าในชั่วพริบตา และเข้าประชิดตัวคัมบาระ เท็ตสึยะที่หันหลังให้เธอ พร้อมกับใช้แขนโอบรัดคอเขาไว้แน่น

คัมบาระ เท็ตสึยะยังคงคิดหาทางว่าจะรับมือกับอาคาสะอย่างไรดี ไม่คาดคิดเลยว่าโคโจ คานาเอะจะโจมตีเขาอย่างกะทันหัน เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“เธอคิดจะทำอะไร?”

“ชั้นจะไม่ยอมให้นายตายเด็ดขาด!”

รอยยิ้มแสนหวานปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันงดงามของโคโจ คานาเอะ

ใบหน้าของคัมบาระ เท็ตสึยะแข็งค้าง และเขาก็เข้าใจแผนการของโคโจ คานาเอะในทันที หากอาคาสะเห็นเขาคบคิดกับนักล่าอสูร พวกเขาต้องตายทั้งคู่!

โคโจ คานาเอะต้องการเสียสละตัวเองเพื่อให้เขามีชีวิตรอด

“ชั้นจะฆ่านายให้ได้!”

โคโจ คานาเอะจงใจตะโกนเสียงดังลั่น เสียงของเธอดังไปถึงนอกห้อง การแสดงของเธอจัดอยู่ในระดับยอดเยี่ยม

คัมบาระ เท็ตสึยะขมวดคิ้วแน่น เขาควรทำอย่างไรดี? เขาต้องเสียสละโคโจ คานาเอะจริงๆ งั้นเหรอ? แต่ต่อให้พวกเขาร่วมมือกัน ก็ไม่มีทางเป็นคู่ต่อสู้ของอาคาสะได้เลย

ปัง!

หลังจากความเงียบงันครู่หนึ่งนอกห้อง พร้อมกับเสียงกระแทกดังสนั่น ขวานก็จามลงบนล็อคประตูจนพังพินาศ

ร่างเล็กบอบบางพุ่งพรวดเข้ามาในห้อง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงลนลาน

“เท็ตสึยะ! พี่ไม่เป็นไรใช่ไหม…?”

ผู้ที่มาใหม่คือ อากิยามะ รินกะ

ทั้งสามคนจ้องมองหน้ากัน บรรยากาศอันน่ากระอักกระอ่วนแผ่ซ่านไปทั่วห้อง

เสียงของอากิยามะ รินกะเบาลงเรื่อยๆ เธอเขินอายจนต้องใช้มือปิดตา แต่ก็อดไม่ได้ที่จะแอบมองผ่านร่องนิ้ว ทั้งสองคนนี่ช่างกล้าหาญเสียจริง

ในมุมมองของเธอ หญิงสาวผู้งดงามกำลังกอดคัมบาระ เท็ตสึยะจากด้านหลัง ท่าทางนี้มันช่างเปิดเผยอย่างไม่ธรรมดา

คัมบาระ เท็ตสึยะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันยอดเยี่ยมที่แผ่นหลัง ราวกับว่าเขาตกอยู่ในมหาสมุทรอันนุ่มนวล

“แค่ก! แค่ก!”

ใบหน้าจิ้มลิ้มของโคโจ คานาเอะแดงระเรื่อเล็กน้อย เธอแสร้งทำเป็นไอแก้เก้อสองครั้ง และค่อยๆ ปล่อยมือจากคัมบาระ เท็ตสึยะ

คัมบาระ เท็ตสึยะลอบถอนหายใจด้วยความเสียดายพลางถลึงตาใส่อากิยามะ รินกะอย่างดุดัน เขาขบฟันพูดว่า

“เธอทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย? จะมาก็แค่เคาะประตูสิ แล้วจะไปพูดเรื่องดอกฮิกังบานะสีน้ำเงินทำไม!”

เมื่อได้ยินคำว่า “ดอกฮิกังบานะสีน้ำเงิน” ภายใต้ความตึงเครียดอย่างถึงที่สุด เขาจึงคิดไปเองโดยสัญชาตญาณว่าเป็นอาคาสะ

มันเกือบจะทำให้เขาหัวใจวายตายอยู่แล้ว!

อากิยามะ รินกะลูบหัวตัวเองปอยๆ พลางเอ่ยขอโทษ

“หนูเคยได้ยินพี่พึมพำชื่อนั้นมาก่อน ก็เลยคิดว่าจะใช้ชื่อนั้นดึงความสนใจของพี่น่ะค่ะ”

“เฮ้อ!”

คัมบาระ เท็ตสึยะพ่นลมหายใจทิ้ง เขาหันศีรษะกลับไป สายตาพยายามมองหาสิ่งของใกล้ตัวที่พอจะใช้การได้

อากิยามะ รินกะถามด้วยซื่อ

“เท็ตสึยะ พี่หาอะไรอยู่เหรอ? เดี๋ยวหนูช่วยหาให้”

เมื่อได้ยินดังนั้น คัมบาระ เท็ตสึยะก็ทำใจแข็งเอื้อมมือไปหยิบขวานที่อากิยามะ รินกะใช้พังประตู

“เท็ตสึยะ ใจเย็นก่อนค่ะ ใจเย็นก่อน”

โคโจ คานาเอะรีบเข้ามาห้ามคัมบาระ เท็ตสึยะไว้

“ถ้าไม่ได้สั่งสอนยัยเด็กนี่สักทีสองที ชั้นคงระงับอารมณ์โกรธไม่ได้!”

คัมบาระ เท็ตสึยะเดือดดาล

ในตอนนั้นเอง คัมบาระ เท็ตสึยะสัมผัสได้ว่าแรงดึงรั้งจากโคโจ คานาเอะเริ่มอ่อนแรงลงเรื่อยๆ เขาหันหน้ากลับมาและไม่สนใจที่จะสั่งสอนยัยเด็กอากิยามะ รินกะอีกต่อไป

ใบหน้าของโคโจ คานาเอะแดงก่ำอย่างผิดธรรมชาติ ดวงตาของเธอหรี่ปรือ พละกำลังถดถอยลงอย่างรวดเร็ว ลมหายใจอันร้อนระอุของเธอเป่ารดใบหน้าของคัมบาระ เท็ตสึยะ

“ขอโทษนะ… ชั้นคงทนไม่ไหวแล้วล่ะค่ะ”

โคโจ คานาเอะเผยรอยยิ้มขื่นๆ บนใบหน้าและหงายหลังล้มลง

คัมบาระ เท็ตสึยะรีบเอื้อมมือไปประคองร่างอันบอบบางของโคโจ คานาเอะไว้พลางขมวดคิ้ว อุณหภูมิร่างกายของเธอสูงมาก ราวกับมันเผาร้อนๆ เลยทีเดียว มันรุนแรงยิ่งกว่าที่เขาคาดไว้เสียอีก

ยาปฏิชีวนะยังไม่มีในยุคสมัยนี้ และการผ่าตัดย่อมนำไปสู่การติดเชื้อแบคทีเรียและการอักเสบอย่างเลี่ยงไม่ได้

อากิยามะ รินกะถามด้วยความกังวล

“พี่สาวคนนี้คือใครเหรอคะ?”

โคโจ คานาเอะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

“ชั้นชื่อ โคโจ คานาเอะ… เป็นเพื่อนของเท็ตสึยะค่ะ”

ดวงตาของอากิยามะ รินกะเป็นประกาย ช่างเป็นคนที่เข้มแข็งเหลือเกิน เธอคือผู้หญิงในอุดมคติของเธอเลยทีเดียว

คัมบาระ เท็ตสึยะกล่าว

“เธอได้รับบาดเจ็บและต้องลดอุณหภูมิร่างกายลง ไปเอาอ่างน้ำเย็นมา”

“รับทราบค่ะ!”

อากิยามะ รินกะวิ่งออกไปอย่างกระตือรือร้น

คัมบาระ เท็ตสึยะวางโคโจ คานาเอะลงบนเตียงอย่างแผ่วเบา เมื่ออากิยามะ รินกะนำน้ำเย็นมาให้ เขาก็หาผ้าขนหนูชุบน้ำหมาดๆ วางไว้บนหน้าผากของเธอเพื่อระบายความร้อน

คัมบาระ เท็ตสึยะโบกมือไล่อากิยามะ รินกะ พลางเอ่ยอย่างรังเกียจ

“เอาละ เธอไสหัวออกไปได้แล้ว”

“ชิ!”

อากิยามะ รินกะแลบลิ้นปลิ้นตาพลางพึมพำเบาๆ

“ก็บอกมาตรงๆ เถอะว่าอยากใช้เวลาส่วนตัวด้วยกันน่ะ”

“อยากโดนดีใช่ไหม!”

คัมบาระ เท็ตสึยะถลึงตาพลางเงื้อมือขึ้น

อากิยามะ รินกะตกใจจนรีบวิ่งหนีไปในทันที เมื่อถึงประตู เธอก็ไม่ลืมที่จะหันกลับมาให้กำลังใจเขา

“สู้ๆ นะเท็ตสึยะ ผู้หญิงอย่างพี่คานาเอะหาไม่ได้ง่ายๆ หรอกนะ!”

พูดจบเธอก็หายวับไปราวกับสายลม

โคโจ คานาเอะยิ้มออกมา

“เธอเหมือนน้องสาวของชั้นนิดหน่อยนะคะ แต่รินกะดูร่าเริงกว่า”

คัมบาระ เท็ตสึยะกล่าว

“ยัยนั่นก็แค่ซุกซนเกินไปเท่านั้นแหละ”

โคโจ คานาเอะหัวเราะเบาๆ จากนั้นใบหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงอีกครั้ง

“แค่ก! แค่ก!”

“ร่างกายมนุษย์นี่มันยุ่งยากจริงๆ”

คัมบาระ เท็ตสึยะถอนหายใจ รู้สึกโชคดีมากที่ตนเองได้รับร่างกายอสูรมา โรคภัยไข้เจ็บของมนุษย์ธรรมดาไม่สามารถรบกวนเขาได้อีกต่อไป

จุดอ่อนเพียงไม่กี่อย่างของเขาก็คือ แสงอาทิตย์ ดาบนิชิริน และดอกวิสทีเรีย เป็นต้น

และจุดอ่อนเหล่านี้เขาก็สามารถเอาชนะมันได้ในสักวัน

โคโจ คานาเอะส่ายหัวเบาๆ

“อสูรจำเป็นต้องกินมนุษย์ นั่นหมายถึงการรักษาชีวิตตนเองด้วยชีวิตของผู้อื่นนะคะ”

“นั่นก็จริง”

คัมบาระ เท็ตสึยะพยักหน้า ร่างกายของเขานั้นพิเศษ แต่อสูรตนอื่นๆ จำเป็นต้องกินมนุษย์อย่างต่อเนื่อง นี่คือสัญชาตญาณที่ทำให้อสูรแข็งแกร่งขึ้น และยังเป็นความโลภภายในจิตใจของพวกมันด้วย

หัวข้อสนทนาเริ่มหนักอึ้งขึ้น บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนจึงเงียบลงไปครู่หนึ่ง

โคโจ คานาเอะเปลี่ยนเรื่อง ถามด้วยความอยากรู้

“แล้วดอกฮิกังบานะสีน้ำเงินคืออะไรเหรอคะ?”

คำพูดของอากิยามะ รินกะทำให้เธอสังเกตเห็นว่าคัมบาระ เท็ตสึยะมีท่าทีลนลานอย่างเห็นได้ชัด

คัมบาระ เท็ตสึยะกล่าว

“มันคือดอกไม้พิเศษที่พวกอสูรกำลังตามหา ว่ากันว่ามันช่วยให้อสูรเอาชนะแสงอาทิตย์ได้”

ใบหน้าของโคโจ คานาเอะแสดงความประหลาดใจ ด้วยความเฉลียวฉลาด เธอจึงคิดเชื่อมโยงถึงหลายสิ่งหลายอย่างได้ในทันที

“ชั้นบอกเธอมากกว่านี้ไม่ได้แล้วล่ะ”

คัมบาระ เท็ตสึยะกล่าวพลางชี้ไปที่หัวของตนเอง หากเขาพูดมากกว่านี้ คิบุทสึจิ มุซันคงจะเริ่มมาควักหัวใจและปอดของเขาออกมาแน่ๆ

เป็นที่รู้กันดีว่าประโยคเดียวกันอาจมีความหมายต่างกันลิบลับเมื่อใช้กับคนละคน

สำหรับคิบุทสึจิ มุซัน คำว่า “ควักหัวใจและปอด” นั้นเป็นคำกริยาที่เขาทำจริงๆ

โคโจ คานาเอะพยักหน้าเบาๆ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว

กองพิฆาตอสูรไล่ล่าอสูรมาเป็นเวลาพันปี พวกเขาคิดมาตลอดว่าอสูรกินคนและทำชั่วตามสัญชาตญาณ ปรากฏว่าเป้าหมายที่แท้จริงของอสูรชั่วร้ายเหล่านั้นคือการตามหาดอกไม้ที่จะช่วยให้พวกมันก้าวข้ามแสงอาทิตย์ได้

ตึก! ตึก! ตึก!

ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าที่ดังชัดเจนก็แว่วมา ราวกับค้อนหนักๆ ที่ทุบลงมาอย่างต่อเนื่อง มันกระแทกเข้ากลางใจของคัมบาระ เท็ตสึยะและโคโจ คานาเอะ

คัมบาระ เท็ตสึยะรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เขาหันศีรษะไปมองทางหน้าต่างอย่างแข็งทื่อ

พระจันทร์สีเลือดปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า และกลิ่นอายอันหนักอึ้งที่กดดันอย่างมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่พวกเขา ราวกับมีขุนเขาขนาดมหึมากดทับลงมาก็มิปาน

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═