บทที่ 19 ธงโจรสลัด

บทที่ 19 ธงโจรสลัด

แชะ! แชะ! แชะ!

ท่ามกลางผืนทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล การถ่ายรูปและการฝึกฝนการประสานอินกลายมาเป็นความสุขของอาเธอร์

ในตอนนี้ ถ้าเขาไม่กำลังกดถ่ายรูป เขาก็กำลังฝึกประสานอินอยู่

หลังจากผ่านการฝึกฝนอย่างต่อเนื่องมาช่วงระยะเวลาหนึ่ง ในที่สุดเขาก็สามารถประสานอินเสร็จสิ้นได้ในเวลาอันสั้น

“น่าเสียดายที่ที่นี่ไม่มีสัญญาณอินเทอร์เน็ต ไม่อย่างนั้นชั้นคงได้เล่นมือถือฆ่าเวลาไปแล้ว”

อาเธอร์เปลี่ยนสมาร์ทโฟนที่ไร้ซึ่งสัญญาณของตัวเอง ให้กลายเป็นแค่กล้องถ่ายรูปไปโดยปริยาย

และช่วงเวลาแห่งการเดินเรือมันก็ช่างน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน

หลังจากถ่ายรูปไปได้สองสามใบ อาเธอร์ก็ทิ้งตัวลงนั่งขัดสมาธิ

ในตอนนี้ อุซปยังคงง่วนอยู่กับการกำกับจินตนาการบทกัปตันของตัวเอง โซโรนอนหลับอุตุไม่ได้สติ นามิกำลังก้มหน้าก้มตาดูแผนที่เดินเรือ ส่วนลูฟี่... หืม? ลูฟี่ล่ะ?

อาเธอร์เหลือบไปเห็นลูฟี่กำลังขีดเขียนวาดอะไรบางอย่างอยู่ เขาจึงเดินเข้าไปดูผลงานศิลปะของลูฟี่ใกล้ ๆ

“ลูฟี่ นี่มันคือธงโจรสลัดของพวกเรางั้นเหรอ?” อาเธอร์เอ่ยถาม

เมื่อลูฟี่เห็นอาเธอร์ เขาก็ฉีกยิ้มกว้างเป็นเอกลักษณ์ประจำตัว ชูผลงานศิลปะของตัวเองขึ้นมา แล้วหันไปตะโกนบอกทุกคน “เสร็จแล้ว! ทุกคน คิดว่าเอาเจ้านี่มาเป็นธงโจรสลัดของพวกเราดีไหม?”

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของลูฟี่ โซโรและคนอื่น ๆ ต่างก็พากันเดินเข้ามามุงดู

อาเธอร์จ้องมองผลงานศิลปะของลูฟี่แล้วแทบจะกลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่

สมกับเป็นลูฟี่จริง ๆ ฝีมือศิลปะแนวแอ็บสแตรกต์ของหมอนี่มันช่างน่าประทับใจเสียเหลือเกิน

เมื่อเห็นดังนั้น โซโรก็ทนดูต่อไปไม่ไหว จึงเอ่ยปากขึ้น “ลูฟี่ ธงโจรสลัดน่ะ มันคือสัญลักษณ์แห่งความน่าสะพรึงกลัวนะเว้ย แล้วไอ้ของนายเนี่ย มันดูน่าสะพรึงกลัวตรงไหนฟะ?”

นามิส่ายหน้าด้วยความระอาใจ แล้วพูดสมทบ “บางทีในความรู้สึกของหมอนี่ ไอ้รูปนี่มันก็คงจะดูน่าสะพรึงกลัวสุด ๆ แล้วล่ะมั้ง”

จากนั้นอาเธอร์ก็หันไปมองอุซป แล้วเสนอความเห็น “นายไม่อยากจะลองวาดดูหน่อยเหรอ?”

ทุกคนหันขวับไปมองอุซปเป็นตาเดียวเมื่อได้ยินคำพูดของอาเธอร์

อุซปที่ตกเป็นเป้าสายตาของทุกคน ไม่ได้มีทีท่าหวั่นเกรงเลยแม้แต่น้อย

กลับกัน เขายืดอกขึ้นอย่างผ่าเผย แล้วหัวเราะร่า “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า พวกนายจับไต๋ชั้นได้แล้วสินะ! ชั้นน่ะเป็นถึงปรมาจารย์ด้านการวาดภาพกราฟฟิตี้ ที่ไร้คู่ต่อสู้มานานถึงห้าสิบปีเชียวนะเว้ย!”

เมื่อได้ยินคำโม้ของอุซป ดวงตาของลูฟี่ก็เบิกกว้างเป็นประกายวิบวับราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ข้างใน เขาแหกปากร้องตะโกนลั่น “ห้าสิบปีเลยเรอะ! สุดยอดไปเลย!”

อาเธอร์ยกมือขึ้นป้องปาก กลั้นขำเอาไว้ไม่อยู่ แล้วตบมุกกลับไป “ถ้าอย่างนั้น นายก็กลายเป็นตาแก่หงำเหงือกไปแล้วน่ะสิฮะ?”

นามิพูดผสมโรงขึ้นมาบ้าง “ป่านนี้คงมีหลานเต็มบ้านไปแล้วล่ะมั้ง?”

โซโรมองดูอุซปที่กำลังทำหน้าเจื่อนด้วยความเขินอาย เขาตบหัวอุซปเบา ๆ แล้วพูด “นายก็ลองไปวาดดูสิ”

“หึ เดี๋ยวชั้นจะโชว์ฝีมือให้พวกนายดูเป็นขวัญตาเอง!” อุซปคว้ากระดาษและปากกามาจากมือของลูฟี่ แล้วเริ่มลงมือรังสรรค์ผลงาน

ต้องยอมรับเลยว่า ฝีมือการวาดภาพของอุซปนั้นเหนือชั้นกว่าลูฟี่หลายขุมนัก

“เสร็จเรียบร้อย!”

เพียงชั่วอึดใจเดียว อุซปกก็วาดผลงานศิลปะของเขาจนเสร็จสมบูรณ์

“อะไรของนายเนี่ย? ชั้นอยากได้ธงโจรสลัดนะเว้ย ไม่ใช่ภาพวาดเหมือนของนาย” ลูฟี่บ่นอุบ

เมื่อเห็นดังนั้น คนอื่น ๆ ต่างก็พากันส่ายหน้าด้วยความระอา

เมื่อเห็นผลงานชิ้นเอกถูกตีตกไป อุซปกก็ก้มหน้าก้มตาเริ่มลงมือวาดใหม่อีกครั้ง

สิบห้านาทีต่อมา สัญลักษณ์ธงของกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางก็ถูกเคาะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

รูปหัวกะโหลกสวมหมวกฟาง

พวกเขาทุกคนต่างก็พึงพอใจกับผลงานชิ้นนี้เป็นอย่างมาก โดยเฉพาะลูฟี่

“สมกับเป็นอุซปจริง ๆ สุดยอดไปเลย! ชั้นถูกใจผลงานชิ้นนี้สุด ๆ ไปเลย!” ลูฟี่หัวเราะร่า

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ชั้นบอกแล้วไงว่าชั้นเป็นปรมาจารย์ด้านการวาดภาพน่ะ ชั้นไม่ได้พูดโม้ใส่พวกนายซะหน่อย”

ลูฟี่พยักหน้ารับ ชี้มือขึ้นไปเบื้องบน แล้วบอกอุซป “เอาสัญลักษณ์นั่นไปวาดกราฟฟิตี้ไว้ตรงนั้นด้วยสิ!”

พวกเขาทุกคนพร้อมใจกันแหงนหน้าขึ้นไปมองใบเรือ

พวกเขาต่างก็พยักหน้ารับพร้อมกัน

ในขณะเดียวกัน อาเธอร์ก็หยิบกล้องถ่ายรูปของเขาออกมา และเริ่มกดชัตเตอร์บันทึกภาพช่วงเวลาแห่งการถือกำเนิดของธงกลุ่มโจรสลัดหมวกฟาง

【ติ๊ง! ตรวจพบความผันผวนทางอารมณ์ของโฮสต์ แต้มอารมณ์ +6】

หลังจากลงมือวาดกราฟฟิตี้บนใบเรือจนเสร็จสรรพ ทุกคนต่างก็หอบแฮก ๆ ด้วยความเหนื่อยล้า

แต่เมื่อแหงนหน้ามองดูสัญลักษณ์ที่อยู่เบื้องบน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของทุก ๆ คน

ในตอนนี้ พวกเขามีธงโจรสลัดเป็นของตัวเองอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว

อาเธอร์ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ หันไปมองนามิ

ในตอนนี้ สีหน้าของนามิยังคงดูฝืน ๆ ไม่เป็นธรรมชาติเท่าไหร่นัก

อาเธอร์รู้ดีว่าเธอยังไม่ได้มอบหัวใจและยอมรับการเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มโจรสลัดกลุ่มนี้อย่างแท้จริง

แต่อย่างไรก็ตาม พวกมนุษย์เงือกในหมู่บ้านของนามินั้นแข็งแกร่งและทรงพลังเป็นอย่างมาก

เขาจำเป็นต้องเร่งพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองให้เร็วที่สุด ไม่อย่างนั้น เขาคงไม่เพียงแต่จะช่วยเหลืออะไรไม่ได้ แต่ยังอาจจะกลายเป็นตัวถ่วงของกลุ่มไปเลยก็ได้

ในตอนนี้ อาเธอร์รู้สึกได้เลยว่า ถ้าให้เขาไปต่อสู้กับอุซป เขาก็ยังไม่กล้าการันตีเลยว่าจะสามารถเอาชนะได้อย่างเด็ดขาด

เหตุผลข้อแรกก็คือ สภาพร่างกายของคนในโลกใบนี้มันแข็งแกร่งผิดมนุษย์มนา

อาเธอร์ไม่มั่นใจเลยว่าสภาพร่างกายของเขาจะสามารถไล่ตามอุซปได้ทันหรือเปล่า

ต้องไม่ลืมนะว่า อุซปเป็นคนที่กลิ้งตกหน้าผาลงมาแล้วแทบจะไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย

เหตุผลข้อที่สองก็คือ อุซปมีประสบการณ์และทักษะความแม่นยำในการซุ่มยิง ในขณะที่อาเธอร์กลับมีประสบการณ์การต่อสู้เป็นศูนย์ ซึ่งมันทำให้เขาไร้ประโยชน์อย่างสิ้นเชิง

【ติ๊ง! ตรวจพบความผันผวนทางอารมณ์ของโฮสต์ แต้มอารมณ์ +1】

อาเธอร์เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา

ตอนนี้เขามีแต้มอารมณ์สะสมอยู่ถึงสองหมื่นแต้ม และแต้มอารมณ์ของเขาก็มีแนวโน้มที่จะเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่องแทบจะตลอดเวลา

แต่ทว่า การจะอัปเลเวลการ์ดให้ขึ้นเป็นเลเวล 3 นั้น ต้องใช้ค่าประสบการณ์ถึงห้าร้อยแต้ม ซึ่งนั่นก็หมายความว่ามันต้องใช้แต้มอารมณ์จำนวนมหาศาลเลยทีเดียว

ในจังหวะนั้นเอง อาเธอร์ก็เหลือบไปเห็นไอเทมที่ถูกเก็บเอาไว้ในคลัง

“ระบบ การ์ดระดับสีเขียวสองใบของชั้นนี่มันเอาไว้ทำอะไรได้บ้างเนี่ย?”

ในการสุ่มกาชาครั้งแรก เขาจับได้การ์ดระดับสีเขียวมาสองใบ

ในเมื่อการผูกมัดการ์ดตัวละครสามารถทำได้เพียงครั้งเดียว การ์ดสองใบนี้มันก็กลายเป็นของไร้ประโยชน์ไปแล้วน่ะสิ

【โฮสต์สามารถเปลี่ยนการ์ดให้กลายเป็นค่าประสบการณ์ได้】

“ว่าแล้วเชียว ถ้าอย่างงั้นก็จัดการเปลี่ยนการ์ดสองใบนี้ให้เป็นค่าประสบการณ์ แล้วเพิ่มเข้าไปในการ์ดโอโรจิมารุเลย”

【ติ๊ง! ดำเนินการเสร็จสิ้น】

【การ์ดตัวละครโอโรจิมารุได้รับค่าประสบการณ์ 2 แต้ม】

【ค่าประสบการณ์ปัจจุบัน: 2/500】

“การ์ดระดับสีเขียวตั้งสองใบ แลกได้แค่ 2 แต้มประสบการณ์เนี่ยนะ? นี่มันต้มตุ๋นกันชัด ๆ”

แต่อย่างไรก็ตาม มูลค่าของการ์ดระดับสีเขียวมันก็ไม่ได้สูงส่งอะไรมาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว พอคิดทบทวนดูดี ๆ การได้มา 2 แต้มประสบการณ์มันก็ถือว่าพอเข้าใจได้อยู่เหมือนกัน

“ชั้นอยากจะสุ่มกาชาแบบสิบครั้งรวดอีกสักรอบจริง ๆ แฮะ” อาเธอร์จ้องมองของรางวัลในวงล้อรูเล็ตด้วยความอิจฉาตาร้อน

แต่ทว่า ในเมื่อไม่มีการการันตีไอเทม การสุ่มแบบสิบครั้งรวดมันก็ไม่ได้แตกต่างอะไรไปจากการสุ่มแบบปกติเลย

ท้ายที่สุด อาเธอร์ก็ต้องกัดฟันข่มใจเอาไว้ก่อน

เขาตัดสินใจอย่างแน่วแน่ว่าจะต้องทุ่มเทปั้นการ์ดโอโรจิมารุให้แข็งแกร่งเป็นอันดับแรกก่อน และหลังจากที่เขามั่นใจว่าสามารถปกป้องตัวเองในผืนทะเลอันกว้างใหญ่แห่งนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้ว เขาถึงจะค่อยเริ่มพิจารณาเรื่องการพัฒนาพลังของการ์ดใบอื่นต่อไป

ต่อให้เขาสุ่มได้การ์ดระดับสีทองมาอีกใบ เขาก็ไม่มีปัญญาหาแต้มมาปั้นมันให้เก่งขึ้นมาได้อยู่ดี

“นามิ พวกเราจะมุ่งหน้าไปทางนี้จริง ๆ งั้นเหรอ? ชั้นรู้สึกว่าสภาพอากาศข้างหน้ามันดูไม่ค่อยจะเป็นใจเท่าไหร่เลยนะ?” ลูฟี่เอ่ยถามนามิ ขณะแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยเมฆครึ้มเบื้องหน้า

นามิมองดูกลุ่มเมฆดำทะมึนที่ลอยอยู่เบื้องหน้า สลับกับก้มมองแผนที่เดินเรือ ก่อนจะตอบว่า “ถูกเผงเลย ตรงหน้าพวกเราก็คือเกาะในตำนานที่ซุกซ่อนสมบัติมหาศาลเอาไว้น่ะสิ”

“สมบัติมหาศาลงั้นเรอะ?” ลูฟี่พูดด้วยความตื่นเต้น

นามิพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ใช่แล้วล่ะ แต่เขาร่ำลือกันว่าเกาะแห่งนี้น่ะ มันอันตรายแบบสุดขั้วเลยล่ะนะ”

“กลุ่มโจรสลัดหลายต่อหลายกลุ่มต่างก็ต้องวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนแตกกระเจิงออกมาก่อนที่จะได้เจอสมบัติด้วยซ้ำไป”

“กลุ่มโจรสลัดที่ย่างกรายเข้าไป ล้วนต้องเผชิญหน้ากับบทลงโทษจากพระเจ้ากันทั้งนั้นแหละ!”

“บทลงโทษจากพระเจ้า!” อุซปจ้องมองเกาะปริศนาเบื้องหน้า เหงื่อเย็นเยียบไหลซึมลงมาอาบสองแก้ม

แต่ทว่า เรื่องราวสยองขวัญพวกนี้กลับยิ่งกระตุ้นต่อมความตื่นเต้นเร้าใจของลูฟี่และโซโรให้พุ่งพล่านมากยิ่งขึ้นไปอีก

ในทางกลับกัน นามิหันไปมองอาเธอร์ด้วยความประหลาดใจ

ไอ้หมอนี่มันเป็นอะไรไปเนี่ย?

ทำไมถึงได้ยืนสงบนิ่งไม่ไหวติงขนาดนี้ล่ะ?

ที่เธอเล่าไปเมื่อกี้นี้มันยังน่าสะพรึงกลัวไม่พออีกงั้นเรอะ?

ไม่สิ ขนาดอุซปยังกลัวจนตัวสั่นเป็นลูกนกตกน้ำไปแล้วเลย หรือว่าหมอนี่มันจะเปลี่ยนไปแล้วจริง ๆ?

แต่เอาเข้าจริง สำหรับอาเธอร์แล้ว การที่เขาล่วงรู้เนื้อเรื่องล่วงหน้ามากเกินไป มันก็มักจะพรากเอาความสนุกตื่นเต้นไปอย่างน่าเสียดาย

อย่างเช่นไอ้เกาะเบื้องหน้านี่ไง เขารู้ดีว่ามันไม่ได้มีอันตรายบ้าบออะไรซ่อนอยู่เลยสักนิด

“ลุยกันเลย!”

อาเธอร์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา กดถ่ายรูปแชะหนึ่ง ก่อนจะหันไปประสานงานกับโซโรและลูฟี่ เพื่อบังคับหางเสือเรือให้แล่นมุ่งหน้าตรงไปยังเกาะแห่งนั้น

“คนที่ติดอยู่ในกล่องนั่น ก็คงจะน่าสนใจไม่เบาเหมือนกันแฮะ”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═