บทที่ 18 โกอิ้งแมรี่

บทที่ 18 โกอิ้งแมรี่

“กัปตันอุซป กัปตันตัดสินใจเด็ดขาดแล้วจริง ๆ เหรอครับ?”

อุซปและเด็กน้อยทั้งสามคนยืนล้อมวงกันอยู่ภายในสถานที่ที่พวกเขาตั้งชื่อให้มันอย่างเท่ ๆ ว่า ฐานทัพลับ สีหน้าของอุซปดูเศร้าหมองเหมือนคนจะร้องไห้รอมร่อ ในขณะที่เด็กทั้งสามคนต่างก็ปล่อยโฮน้ำตาไหลพรากอาบสองแก้ม

มันคือน้ำตาแห่งความอาลัยอาวรณ์

“อืมม ชั้นตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว ชั้นจะเป็นโจรสลัดจริง ๆ ซะที ชั้นจะออกเดินทางไปผจญภัยในโลกกว้าง และเหตุผลก็มีเพียงข้อเดียวนั่นก็คือ ธงโจรสลัดมันกำลังกวักมือเรียกหาชั้นอยู่น่ะสิ! ชั้นจะเป็นนักรบผู้กล้าหาญแห่งท้องทะเลให้จงได้!” อุซปประกาศความตั้งใจอันแน่วแน่ด้วยน้ำเสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความฮึกเหิม

และในที่สุด ท่ามกลางเสียงสะอื้นไห้ อุซปและเด็กน้อยทั้งสามคนก็กล่าวคำอำลากันเป็นครั้งสุดท้าย

ตัดภาพมาที่อีกฝั่งหนึ่ง อาเธอร์ ลูฟี่ และคนอื่น ๆ กำลังนั่งรวมตัวกันอยู่ในร้านอาหาร

อาหารบนโต๊ะถูกลูฟี่สวาปามกวาดเรียบลงท้องไปจนหมดเกลี้ยง เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเหลือให้กินแล้ว โซโรก็เป็นฝ่ายเริ่มพูดขึ้นมา “กินอิ่มแล้ว พวกเราก็สมควรแก่เวลาที่จะไปกันสักทีแล้วล่ะมั้ง”

นามิและลูฟี่ต่างก็พยักหน้าเห็นด้วย พวกเขาวางแผนที่จะออกเรือกันอยู่แล้ว

ในจังหวะนั้นเอง อาเธอร์ที่นั่งเอามือเท้าคางอยู่ ก็ลอบคิดในใจว่า ถึงเวลาที่คายะจะปรากฏตัวแล้วสินะ

และก็เป็นไปตามคาด ในขณะที่พวกเขากำลังเตรียมตัวจะลุกออกจากร้าน คายะในชุดกระโปรงสวยงามเป็นทางการ ก็ผลักประตูร้านอาหารเข้ามาพอดี

“ทุกคนอยู่ที่นี่กันจริง ๆ ด้วย” คายะเอ่ยทักทาย พลางเดินตรงเข้ามาหาพวกลูฟี่

“อ้าว คุณหนู!” ลูฟี่ร้องทักทาย

“อาการป่วยของเธอหายดีแล้วงั้นเหรอ? ลุกขึ้นมาเดินเหินแบบนี้จะดีเหรอ?” นามิเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นการแต่งกายที่ดูผิดหูผิดตาของคายะ

คายะเดินเข้ามาใกล้โต๊ะของพวกเขา อาเธอร์จ้องมองหญิงสาวผู้อ่อนโยนและงดงามตรงหน้าด้วยความชื่นชมจากใจจริง

“ผู้หญิงที่แสนดีและเพียบพร้อมขนาดนี้ ไม่น่ามาตกม้าตายคู่กับไอ้จมูกยาวอุซปเลยจริง ๆ ให้ตายเถอะ” อาเธอร์ลอบถอนหายใจด้วยความเสียดาย

แต่ก็นั่นแหละ โลกของวันพีซมันไม่ค่อยจะเน้นเรื่องรัก ๆ ใคร่ ๆ สักเท่าไหร่นักหรอก (อย่างน้อยก็ในตอนนี้ล่ะนะ)

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าบทสรุปความรักของทั้งสองคนจะลงเอยยังไง แต่ก็น่าจะจบลงด้วยความสุขสมหวังนั่นแหละ

คายะคลี่ยิ้มบาง ๆ อย่างอ่อนโยน ก่อนจะพูดกับทุกคนว่า “อาการป่วยของชั้น มันเกิดจากความเศร้าโศกเสียใจที่ต้องสูญเสียคุณพ่อคุณแม่ไปน่ะค่ะ แต่ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีที่ผ่านมา คำพูดให้กำลังใจของอุซป ช่วยเยียวยาจิตใจของชั้นได้มากเลยทีเดียว ชั้นจะมัวแต่นอนจมปลักอยู่บนเตียง ทำตัวเป็นเด็กไม่รู้จักโตต่อไปไม่ได้อีกแล้วล่ะค่ะ ต้องขอขอบคุณทุกคนมากเลยนะคะ ที่ยอมเหน็ดเหนื่อยช่วยเหลือพวกเราในครั้งนี้”

ทุกคนต่างก็พากันส่ายหน้าปฏิเสธ อาเธอร์จึงพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไรเลยครับ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้เอง”

คายะพูดต่อ “ชั้นมีของขวัญเตรียมเอาไว้ให้ทุกคนเพื่อเป็นการตอบแทน และถือเป็นการแสดงความขอบคุณจากใจจริงของชั้นด้วยนะคะ หวังว่าทุกคนจะยอมรับมันไว้นะคะ”

มาแล้วสินะ เรือโกอิ้งแมรี่ อาเธอร์รู้สึกตื่นเต้นจนเนื้อเต้นอยู่ภายในใจ

“ของขวัญงั้นเหรอ?” ลูฟี่เอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น และแน่นอนว่าไม่มีใครหน้าไหนคิดจะปฏิเสธของฟรีอยู่แล้ว

คายะพยักหน้ารับ ก่อนจะผายมือเชื้อเชิญ “เชิญตามชั้นมาทางนี้เลยค่ะ”

ทุกคนผุดลุกขึ้นยืน แล้วเดินตามหลังคายะออกไปนอกร้าน และมื้อนี้ก็ไม่ต้องชักดาบกินฟรีแต่อย่างใด เพราะคายะได้จัดการเหมาจ่ายค่าอาหารทั้งหมดของพวกเขาตลอดหลายวันที่ผ่านมานี้ให้เรียบร้อยแล้ว

ณ ริมชายฝั่งทะเล

ลูฟี่และพรรคพวกต่างก็ยืนเบิกตากว้าง จ้องมองสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่โตมโหฬารที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง

“เรือใบเสากระโดงคู่!” นามิร้องอุทานออกมา

อาเธอร์จ้องมองว่าที่เพื่อนพ้องร่วมเดินทาง ที่จะคอยเคียงบ่าเคียงไหล่ไปกับกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางตลอดช่วงครึ่งแรกของการผจญภัย ด้วยความรู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

ลูฟี่จ้องมองเรือใบตาไม่กะพริบ ดวงตาของเขาเปล่งประกายระยิบระยับราวกับมีดวงดาวนับล้านดวงซ่อนอยู่ข้างใน “จะให้พวกเราจริง ๆ เหรอเนี่ย?” ลูฟี่เอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

คายะพยักหน้ารับ พลางตอบว่า “ค่ะ กรุณารับมันไว้เถอะนะคะ”

ในตอนนั้นเอง แมรี่ พ่อบ้านของคายะ ก็ก้าวออกมาอธิบายรายละเอียดของเรือให้ทุกคนฟัง “ถึงแม้ว่ารูปลักษณ์ภายนอกของเรือลำนี้ มันอาจจะดูเก่าและล้าสมัยไปสักหน่อย แต่ผมเป็นคนออกแบบมันขึ้นมาด้วยตัวเองเลยนะครับ มันเป็นเรือใบเสากระโดงคู่ที่มีน้ำหนักเบาและทำความเร็วได้ดีเยี่ยม มีใบเรือแบบหูจับที่เสากระโดงหลัก และมีพวงมาลัยหางเสือติดตั้งอยู่ตรงกลางท้ายเรือ ชื่อของมันก็คือ โกอิ้งแมรี่ ครับ”

“สุดยอดไปเลย!” ลูฟี่แหกปากร้องตะโกนลั่นด้วยความดีใจ

อาเธอร์เป็นคนแรกที่เดินเข้าไปใกล้หัวเรือโกอิ้งแมรี่ เขายื่นมือออกไปลูบไล้พื้นผิวตัวเรืออย่างแผ่วเบา

“นี่แหละคือเรือโกอิ้งแมรี่ และนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป มันก็คือเรือของชั้นด้วยเหมือนกัน” อาเธอร์คลี่ยิ้มออกมา ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาดแล้ว ในเมื่อเขาได้มีโอกาสข้ามมิติมาเยือนโลกใบนี้ทั้งที เขาก็จะขอออกไปเปิดหูเปิดตาผจญภัยให้ทั่วทุกซอกทุกมุมของโลกใบนี้ และจะขอฝากฝังรอยเท้าของตัวเองเอาไว้เป็นที่ระลึกด้วย

“ระบบ นายพอจะมีกล้องถ่ายรูปขายบ้างไหม?”

{“มีสิครับ ระบบของพวกเรามีทุกอย่างสากกะเบือยันเรือรบเลยล่ะครับ”}

ทันใดนั้น หน้าต่างร้านค้าระบบก็เด้งขึ้นมาปรากฏตรงหน้าอาเธอร์ ภายในนั้นมีกล้องถ่ายรูปหลากหลายรุ่น หลากหลายราคา วางเรียงรายให้เลือกสรรละลานตาไปหมด

“โห ราคากล้องถ่ายรูปนี่มันถูกแสนถูกจริง ๆ แฮะ” อาเธอร์พึมพำด้วยความประหลาดใจ

{“ไอเทมจิปาถะทั่วไปที่ไม่ได้ส่งผลกระทบหรือเปลี่ยนแปลงเนื้อเรื่องของโลกใบนี้ ย่อมมีราคาถูกแสนถูกเป็นธรรมดาครับ”}

กล้องถ่ายรูปรุ่นที่แพงหูฉี่ที่สุด ก็ยังมีราคาแค่สามร้อยแต้มอารมณ์เท่านั้นเอง อาเธอร์จึงกดปุ่มสั่งซื้อไปอย่างไม่ลังเล

แต่ทว่า พอเขาได้อ่านรายละเอียดคุณสมบัติของกล้องถ่ายรูปที่เขาเพิ่งจะซื้อมา เขาก็ถึงกับอึ้งกิมกี่ไปชั่วขณะ

{“สมาร์ทโฟนยี่ห้อ Daxia จากโลกสีน้ำเงินในศตวรรษที่ 22 มาพร้อมกับกล้องถ่ายรูปความละเอียดทะลุร้อยล้านพิกเซล”}

อะไรวะเนี่ย?

สมาร์ทโฟนเรอะ?

เมื่อกี้นี้เขาเห็นว่าราคามันถูก ก็เลยไม่ได้กดเข้าไปอ่านรายละเอียดสินค้าให้ดีซะก่อน แต่ไอ้สมาร์ทโฟนเครื่องนี้มันคืออะไรกันฟะ?

นี่มันจะมาเป็นอุปสรรคขัดขวางเส้นทางการผจญภัยของชั้นหรือเปล่าเนี่ย?

{“ในศตวรรษที่ 22 สมาร์ทโฟนและกล้องถ่ายรูปได้ถูกหลอมรวมเข้าไว้ด้วยกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้วครับ และหลังจากศตวรรษที่ 22 เป็นต้นไป ก็จะไม่มีการผลิตสินค้าที่เรียกว่า ‘กล้องถ่ายรูป’ ออกมาวางจำหน่ายอีกต่อไป ดังนั้น สินค้าชิ้นนี้จึงถือเป็นเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยที่สุดแล้วครับ”}

“เออ ๆ ช่างมันเถอะ” จู่ ๆ อาเธอร์ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามต่อ “นี่ระบบ ในเมื่อนายโฆษณาซะดิบดีว่ามีของขายทุกอย่างบนโลกใบนี้ งั้นนายช่วยเสกเรือบรรทุกเครื่องบินมาให้ชั้นสักลำได้ไหมล่ะ?”

{“ติ๊ง! กำลังค้นหาข้อมูลเรือบรรทุกเครื่องบิน”}

วินาทีต่อมา ภาพของเรือบรรทุกเครื่องบินลำยักษ์ก็ปรากฏขึ้นมาบนหน้าต่างระบบ แต่อย่างไรก็ตามไอคอน ของมันกลับถูกไฮไลต์เป็นสีเทาหม่น

“อ้าว ระบบ ทำไมมันถึงเป็นสีเทาล่ะ? ชั้นซื้อไม่ได้งั้นเรอะ?”

{“นั่นก็เป็นเพราะว่าระดับสิทธิ์การเข้าถึงของโฮสต์และของระบบยังต่ำเตี้ยเรี่ยดินอยู่น่ะสิครับ และเนื่องจากถูกเจตจำนงของโลกใบนี้เข้ามาแทรกแซงขัดขวาง ร้านค้าการ์ดจึงสามารถเปิดให้บริการได้อย่างเต็มรูปแบบ แต่สำหรับร้านค้าสารพัดนึกจากโลกอื่น โฮสต์จะสามารถสั่งซื้อได้เฉพาะไอเทมที่มีราคาไม่เกินสามร้อยแต้มอารมณ์เท่านั้นครับ”}

หึหึ ระบบกระจอกเอ๊ย ความสามารถของตัวเองต่ำต้อยแท้ ๆ ดันมาโยนขี้ปัดความรับผิดชอบให้โฮสต์ซะงั้น ดูอย่างระบบของนิยายเรื่องอื่นสิ แค่นอนกระดิกเท้าอยู่เฉย ๆ โฮสต์มันก็อัปเลเวลกันเป็นว่าเล่นแล้ว

จากนั้นอาเธอร์ก็เลื่อนสายตาไปมองราคาของการ์ดระดับสูง ๆ ในร้านค้าการ์ด แล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เอาเถอะ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ชั้นขอแต่งตั้งตัวเองเป็นตากล้องประจำกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางก็แล้วกัน ชั้นจะเป็นคนคอยบันทึกภาพทุกเหตุการณ์ ทุกช่วงเวลาแห่งความทรงจำของการผจญภัย รวมไปถึงร่องรอยการเดินทางของชั้นบนโลกใบนี้ด้วยตัวของชั้นเอง”

อาเธอร์หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมา เปิดแอปพลิเคชันกล้องถ่ายรูป เล็งเลนส์ไปที่เรือโกอิ้งแมรี่ แล้วกดชัตเตอร์ลั่นภาพทันที

นี่คือภาพถ่ายใบแรกในชีวิตของเขาบนโลกใบนี้

เมื่อเห็นการกระทำแปลก ๆ ของอาเธอร์ นามิกก็เดินเข้ามาด้อม ๆ มอง ๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“นั่นนายถืออะไรอยู่น่ะ?” นามิเอ่ยถาม

อาเธอร์ยื่นหน้าจอสมาร์ทโฟนที่เพิ่งถ่ายรูปเสร็จหมาด ๆ ไปให้นามิดู ก่อนจะอธิบาย “นี่เขาเรียกว่ากล้องถ่ายรูปน่ะ เอาไว้ใช้บันทึกภาพนิ่ง ชั้นตั้งใจเอาไว้ว่าจะใช้เจ้านี่แหละ คอยเก็บภาพความทรงจำทุกรายละเอียดในการผจญภัยของพวกเรา แล้วก็ทุก ๆ สถานที่ที่ชั้นจะได้ไปเยือนในอนาคตด้วย ถ้ามีโอกาสล่ะก็ ชั้นก็อยากจะถ่ายรูปเก็บเอาไว้ให้ครบทุกซอกทุกมุมของโลกใบนี้เลยล่ะ”

พูดจบ อาเธอร์ก็หันเลนส์กล้องไปถ่ายรูปนามิ ลูฟี่ โซโร คายะ และก็เซลฟี่ตัวเองเก็บเอาไว้อีกหลายสิบรูป

“อาเธอร์ ถ่ายรูปชั้นอีกเยอะ ๆ เลยนะ! ทำไมภาพถ่ายพวกนี้มันถึงได้ออกมาดูดีสวยงามขนาดนี้เนี่ย?” นามิพูดด้วยความตื่นเต้นดีใจ

“จัดไปเลยครับคุณผู้หญิง”

อาเธอร์รัวชัตเตอร์ไม่ยั้ง ในขณะที่นามิก็โพสท่าเปลี่ยนท่าทางไปมาไม่ซ้ำแบบ

ว่าแล้วเชียว ไม่มีผู้หญิงคนไหนบนโลกใบนี้ที่จะต้านทานพลังอำนาจของแอปแต่งรูปบิวตี้ฟิลเตอร์ไปได้หรอก แม้แต่สาวสวยระดับนามิก็ยังต้องยอมสยบ

ในจังหวะนั้นเอง โซโรกับลูฟี่ก็เดินเข้ามามุงดูด้วย ดวงตาของลูฟี่เบิกกว้างเป็นประกายวิบวับราวกับมีดวงดาวซ่อนอยู่ข้างใน

“โคตรเท่เลย อาเธอร์ ถ่ายรูปชั้นด้วยสิ ถ่ายเยอะ ๆ เลยนะ”

และในขณะที่อาเธอร์กำลังจะยกกล้องขึ้นถ่ายรูปลูฟี่ จู่ ๆ อุซปที่แบกสัมภาระเป้ใบเบ้อเริ่มเทิ่ม ก็ดันก้าวพลาดสะดุดล้ม กลิ้งหลุน ๆ ตกบันไดลงมายังชายฝั่งอย่างไม่เป็นท่า

“ว๊ากก! ช่วยด้วยยย!”

เสียงร้องโหยหวนของอุซปเรียกความสนใจจากทุกคนให้หันไปมองเป็นตาเดียว

“อุซป” คายะร้องอุทานด้วยความตกใจ พลางยกมือขึ้นป้องปาก

ลูฟี่กับโซโรก้าวเท้าออกไปยืนขวางทาง โซโรพูดขึ้นว่า “พวกเราต้องหยุดหมอนั่นเอาไว้ ไม่อย่างนั้นมันได้กลิ้งไปชนเรือของพวกเราพังแน่ ๆ”

ลูฟี่พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่ทั้งสองคนจะพร้อมใจกันยกเท้าขึ้นมาถีบสกัดร่างของอุซปที่กำลังกลิ้งหลุน ๆ เข้ามา และในวินาทีทองนั้น อาเธอร์ก็ไม่พลาดที่จะยกสมาร์ทโฟนขึ้นมากดชัตเตอร์บันทึกภาพเอาไว้

พลั่ก! แชะ!

ภาพเหตุการณ์สุดประทับใจ ที่อุซปโดนลูฟี่กับโซโรประทับรอยเท้าเข้าที่ยอดหน้าพร้อมกัน ถูกบันทึกเก็บเอาไว้ในสมาร์ทโฟนของอาเธอร์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว

และในที่สุด ร่างของอุซปก็หยุดกลิ้งเสียที

หลังจากตั้งสติได้ อุซปกหันซ้ายหันขวามองไปรอบ ๆ ก่อนจะมองเลยไปที่เรือโกอิ้งแมรี่ สัมภาระเป้ใบเบ้อเริ่มเทิ่มบนหลังของเขาช่างดูโดดเด่นสะดุดตาเสียเหลือเกิน

“อุซป นายตัดสินใจเด็ดขาดแล้วจริง ๆ ใช่ไหม ที่จะออกทะเลไปเป็นโจรสลัดน่ะ?” คายะเอ่ยถามเพื่อความแน่ใจ

อุซปหันไปสบตาคายะ พยักหน้ารับอย่างหนักแน่น ก่อนจะตอบว่า “ใช่แล้วล่ะ ก่อนที่ความตั้งใจของชั้นมันจะสั่นคลอนไปมากกว่านี้ ชั้นก็ต้องรีบออกทะเลให้เร็วที่สุด เธอห้ามพูดจาเกลี้ยกล่อมรั้งตัวชั้นเอาไว้เด็ดขาดเลยนะ ไม่อย่างนั้นชั้นอาจจะใจอ่อนเปลี่ยนใจขึ้นมาก็ได้”

เมื่อได้ยินดังนั้น คายะก็ส่ายหน้าปฏิเสธ “ชั้นไม่ทำแบบนั้นหรอกจ้ะ”

ในขณะเดียวกัน นามิกก็จัดการเรียนรู้วิธีการบังคับเรือและการกางใบเรือเสร็จสรรพเรียบร้อยแล้ว สมาชิกกลุ่มโจรสลัดหมวกฟางที่เหลือต่างก็ขึ้นไปรอบนเรือกันหมดแล้ว

ในสายตาของลูฟี่และโซโร อุซปได้กลายเป็นหนึ่งในสมาชิกลูกเรือที่จะร่วมออกเดินทางผจญภัยไปกับพวกเขาเรียบร้อยแล้ว

“คายะ ไว้ชั้นกลับมาเมื่อไหร่ ชั้นจะเอาเรื่องราวการผจญภัยอันสุดแสนจะตื่นเต้นเร้าใจมาเล่าให้เธอฟังอย่างแน่นอน และคราวนี้ มันจะไม่ใช่แค่นิทานหลอกเด็กอีกต่อไป แต่มันจะเป็นประสบการณ์จริงที่ชั้นได้ไปสัมผัสมาด้วยตัวเอง ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยนะ” อุซปกล่าวคำอำลา

คายะที่ยืนส่งอยู่ริมฝั่ง คลี่ยิ้มบาง ๆ พลางพยักหน้ารับคำ

จากนั้น อุซปก็หันไปมองลูฟี่ อาเธอร์ และคนอื่น ๆ บนเรือ ก่อนจะกล่าวคำอำลา “พวกนายเองก็ดูแลตัวเองดี ๆ ด้วยล่ะ”

ลูฟี่เอียงคอมองด้วยความงุนงง “ทำไมต้องดูแลตัวเองด้วยล่ะ?”

อุซปถึงกับเหงื่อตกกีบ เขาปั้นหน้าขึงขังจริงจัง ก่อนจะตอบลูฟี่ “ก็เพราะว่าตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ชั้นก็จะออกทะเลไปเป็นโจรสลัดเหมือนกันน่ะสิ เอาไว้พวกเราค่อยไปเจอกันใหม่ในทะเลกว้างก็แล้วกันนะ”

เอาเข้าจริง ในใจลึก ๆ ของเขา เขากำลังเฝ้ารอคอยให้ลูฟี่พูดประโยคบางประโยคออกมาต่างหาก แต่ด้วยความหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของมหาโจรสลัดอุซป (ที่ตั้งขึ้นมาเอง) มันค้ำคออยู่ เขาจึงไม่อาจเอ่ยปากขอร้องออกไปตรง ๆ ได้

และแล้ว ลูฟี่ก็พูดประโยคนั้นออกมา “นายกำลังพูดบ้าอะไรของนายอยู่เนี่ย? พวกเราก็เป็นพรรคพวกกันเรียบร้อยแล้วไม่ใช่เรอะ?”

อุซปเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ภายในใจของเขาเต้นระรัวโลดเต้นด้วยความตื่นเต้นดีใจสุดขีด

ในจังหวะนั้นเอง อาเธอร์ก็ตะโกนเร่งอุซป “นี่อุซป นายจะมัวยืนบื้อรออะไรอยู่อีกล่ะ? รีบ ๆ ก้าวขาขึ้นเรือมาได้แล้ว พวกเรากำลังจะออกเรือกันแล้วนะเว้ย”

ทุกคนบนเรือต่างก็พากันส่งยิ้มกว้างมาให้อุซป และในวินาทีนั้น อุซปก็กระโดดตัวลอยขึ้นมาบนเรือ พร้อมกับรอยยิ้มที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาแห่งความดีใจ เขาหันไปตะโกนบอกลูฟี่ “รับทราบครับ กัปตัน!”

แต่เพียงแค่ชั่วพริบตาเดียว วิญญาณความหยิ่งทะนง (จอมปลอม) ของเขาก็กลับมาเข้าสิงร่างอีกครั้ง

“เดี๋ยวก่อนสิ คนที่ควรจะได้เป็นกัปตันมันต้องเป็นชั้นต่างหากล่ะโว้ย!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═