เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 23 พลซุ่มยิงป้อมกลาง

บทที่ 23 พลซุ่มยิงป้อมกลาง

บทที่ 23 พลซุ่มยิงป้อมกลาง


บทที่ 23 พลซุ่มยิงป้อมกลาง

ทันทีที่โรเบิร์ตสันเดินเข้าไปใกล้แท่นควบคุมปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ เขาก็สัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน

"เร็วเข้า เติมคริสตัลเวทมนตร์เพื่อบรรจุพลังงาน!" โรเบิร์ตสันตะโกนสั่งการลงไปเบื้องล่าง

"หา ท่านใช้งานมันเป็นจริงๆ หรือ" บารอนโอลลี่ที่อยู่เบื้องล่างร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบบรรจุพลังงานเร็วเข้า!" บารอนโอลลี่หันไปตวาดสั่งผู้ช่วยที่รับผิดชอบการบรรจุคริสตัล

ผู้ช่วยเพิ่งจะได้สติ จึงรีบร้อนโยนคริสตัลเวทมนตร์เข้าไปในตัวปืนใหญ่

"เอาล่ะ พอแค่นี้!" โรเบิร์ตสันร้องห้ามไม่ให้ผู้ช่วยใส่คริสตัลเวทมนตร์เพิ่ม เมื่อเห็นว่าพลังงานของปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์พุ่งขึ้นแตะระดับที่เหมาะสมแล้ว

พูดจบ โรเบิร์ตสันก็หรี่ตามองผ่านศูนย์เล็งของปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ โดยเล็งเป้าไปที่ปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ของฝ่ายตรงข้าม

เนื่องจากปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ของพวกออร์คถูกสร้างขึ้นมาอย่างหยาบกระด้าง พวกมันจึงต้องเข้ามาตั้งฐานยิงในระยะประชิดเพื่อให้ยิงโดนกำแพงเมือง และระยะห่างนี้เองที่เปิดโอกาสให้โรเบิร์ตสันลงมือได้อย่างถนัดถนี่

โรเบิร์ตสันสับคันโยก คริสตัลเวทมนตร์เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นพลังงานสีฟ้าตรงจุดแปลงพลังงานของปืนใหญ่ เมื่อมวลพลังงานเคลื่อนตัวไปข้างหน้า เสียงกึกก้องกัมปนาทก็พลันระเบิดขึ้น พร้อมกับลูกบอลแสงสีฟ้าที่พุ่งทะยานออกจากลำกล้องปืน

ลูกบอลพลังงานพุ่งไปด้วยความเร็วเหลือเชื่อ ก่อนจะตกลงกระแทกพื้นห่างจากปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์เป้าหมายไปทางด้านหลังประมาณสิบเมตร

เอ๊ะ พลาดเป้างั้นหรือ โรเบิร์ตสันประหลาดใจเล็กน้อย แต่เมื่อลองใคร่ครวญดูแล้ว มันไม่น่าจะเป็นความผิดพลาดของเขา ปัญหาหลักน่าจะอยู่ที่ตัวปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ขาดความแม่นยำ และเขายังต้องปรับตัวให้คุ้นชินกับมันอีกสักพัก

อันที่จริงก็เป็นเช่นนั้น แม้แต่ปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ที่ประดิษฐ์โดยคนแคระภูเขาแห่งเทือกเขาบูรพาก็ยังมีค่าความคลาดเคลื่อน

การไม่มีสายพานการผลิตและเครื่องจักรกลที่แม่นยำ ผลลัพธ์ที่ได้ก็เป็นเช่นนี้เอง

ขณะที่โรเบิร์ตสันกำลังคิดเช่นนั้น จู่ๆ เขาก็ตระหนักได้ว่าตนเองเหมือนจะค้นพบโอกาสทางธุรกิจเข้าให้แล้ว

ในขณะเดียวกัน บารอนโอลลี่ที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับยืนอึ้งตะลึงงัน ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่สายตาตัวเองเพิ่งประจักษ์...

"ยิงมาจากไหนกัน!" แม่ทัพดอร์ตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยสภาพเลือดอาบชุ่มไปทั้งตัว พลางแผดเสียงคำรามลั่น

เมื่อครู่นี้เขากำลังยืนสั่งการพลปืนใหญ่อยู่ด้านหลัง จู่ๆ ลูกบอลพลังงานก็พุ่งแหวกอากาศลงมาตกห่างจากตัวเขาไปเพียงห้าเมตรพอดิบพอดี

หากเขาสัมผัสไม่ได้ถึงอันตรายอย่างทันท่วงทีและรีบกางโล่ปราณยุทธ์ป้องกันเอาไว้ การโจมตีเมื่อครู่คงทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสหรือถึงขั้นปลิดชีพเขาไปแล้ว

หากยังไม่บรรลุถึงระดับตำนาน ก็ไม่มีใครหน้าไหนกล้าเอาเลือดเนื้อไปรับการโจมตีจากปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ตรงๆ หรอก

"ดูเหมือนว่าจะมาจากกระบอกที่อยู่ตรงกลางนะขอรับ" เอริคแห่งเผ่าหมาป่าผู้ติดตามดอร์กล่าวขึ้น

ดอร์ตวัดสายตาจ้องเขม็งไปที่ปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์กระบอกกลางของฝั่งตรงข้ามอย่างดุดัน ก่อนจะหันมาแผดเสียงตวาดใส่คนรอบข้าง

"มัวยืนบื้ออะไรกันอยู่ ยิงสวนกลับไปสิ! ปืนใหญ่ทั้งสิบหกกระบอก เล็งไปที่ปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์กระบอกนั้น! ยิงมันให้แหลก!" แม่ทัพดอร์คำรามกึกก้อง

"รับทราบขอรับ" เอริคพยักหน้ารับคำ ก่อนจะหันไปสั่งการพลปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์คนอื่นๆ

เพียงไม่นาน ปากลำกล้องปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ทั้งสิบหกกระบอกของพวกออร์คก็สว่างวาบขึ้นมาทีละกระบอก และลูกบอลพลังงานขนาดยักษ์สิบหกลูกก็ส่องสว่างเจิดจ้าไปทั่วทั้งผืนฟ้าอีกครั้ง

ท่ามกลางเสียงแหวกอากาศของลูกบอลพลังงานที่พุ่งทะยานออกไป เจ็ดลูกกลับตกลงกระแทกพื้นก่อนที่จะลอยไปถึงกำแพงเมืองด้วยซ้ำ และมีอยู่หนึ่งลูกที่ร่วงลงประทุระเบิดกลางวงฝูงก็อบลินเข้าอย่างจัง

ส่วนอีกเก้าลูกที่เหลือนั้นล้วนพลาดยิงหลุดเป้าไปอย่างไร้ข้อยกเว้น

พื้นที่รอบแท่นปืนใหญ่กระบอกกลางมีสภาพเละเทะไม่เหลือชิ้นดี ทว่าตัวแท่นปืนใหญ่กลับยังคงตั้งตระหง่านอยู่รอดปลอดภัยอย่างไร้รอยขีดข่วน

"พวกแกทำบ้าอะไรกันเนี่ย จับไอ้พวกไร้น้ำยาพวกนี้ไปโยนให้หมาป่ากินให้หมด!" ดอร์สบถด่าทอ

เอริคหดคอก้มหน้าเดินเข้าไปอธิบาย

"ท่านแม่ทัพ พลปืนใหญ่กลุ่มนี้เป็นกองกำลังที่องค์ชายสี่ส่งมาสนับสนุนพวกเรานะขอรับ พวกเขาล้วนได้รับการฝึกฝนจากจักรวรรดิมาด้วยทรัพยากรมหาศาล" เอริคเอ่ยเตือน เขารู้ดีว่าสิ่งที่แม่ทัพเพิ่งพูดออกมาอาจไม่ใช่คำขู่ เพราะชายผู้นี้สามารถทำเรื่องบ้าบิ่นได้ทุกอย่างยามที่บันดาลโทสะ

"คิดว่าข้าไม่รู้หรือไง!" ดอร์แผดเสียงคำราม

เอริคทำได้เพียงหดคอหมาป่าของตนลงต่ำต่อไป

ไม่นานนักดอร์ก็สงบสติอารมณ์ลงได้ แม้เขาจะร้อนรนดั่งไฟสุม แต่เขาก็ไม่ได้โง่เขลา บุคลากรผู้เชี่ยวชาญเหล่านี้ล้วนเป็นทรัพยากรล้ำค่าในจักรวรรดิของพวกเขา

"ช่างหัวมันเถอะ ยิงต่อไป..."

ตูม!

ดอร์กำลังจะถอดใจ แต่ทว่าก่อนที่เขาจะออกคำสั่งจบ ปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์จากฝั่งตรงข้ามก็ยิงลูกบอลพลังงานสวนกลับมาอีกลูก ซึ่งร่วงลงมากระแทกพื้นใกล้กับจุดที่ดอร์ยืนอยู่พอดี

ครั้งนี้ดอร์ไม่มีเวลาแม้แต่จะกางโล่ปราณยุทธ์ป้องกันตัว เขาทำได้เพียงใช้เลือดเนื้อระดับทองคำต้านทานการโจมตีเอาไว้ ร่างของเขาปลิวละลิ่วกระเด็นไปไกลหลายเมตร ดอร์รู้สึกได้เลยว่าอวัยวะภายในกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก

"ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ ท่านเป็นอะไรหรือไม่ขอรับ" เอริครีบวิ่งถลันเข้าไปตรวจดูลมหายใจของดอร์อย่างลุกลี้ลุกลน

"นี่มันจะหยามกันเกินไปแล้ว! ยิงสวนกลับไป! ระดมยิงสวนกลับไปให้หมด!" ดอร์แผดเสียงคำรามลั่น... พลาดอีกแล้วงั้นหรือ

ครั้งแรกยังพอทำเนา แต่การยิงพลาดซ้ำเป็นครั้งที่สองก็ทำเอาโรเบิร์ตสันรู้สึกเสียหน้าอยู่ไม่น้อยเหมือนกัน

ทางด้านบารอนโอลลี่กลับมีสีหน้าเหลือเชื่อ เขาประจำการอยู่บนกำแพงเมืองมาเนิ่นนาน ทว่าไม่เคยเห็นพลปืนใหญ่คนใดยิงได้แม่นยำปานนี้มาก่อน

ด้วยรัศมีความคลาดเคลื่อนเพียงไม่เกินสิบเมตร เมื่อคำนวณรวมกับอานุภาพการทำลายล้างของปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ นี่ก็นับว่าเป็นระยะหวังผลที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งแล้ว

"มัวยืนบื้ออะไรอยู่ รีบบรรจุคริสตัลต่อสิ!" บารอนโอลลี่เร่งเร้าผู้ช่วยของตน

ผู้ช่วยพยักหน้ารับอย่างลุกลี้ลุกลน เห็นได้ชัดว่าเขาก็ตกตะลึงกับเหตุการณ์เมื่อครู่เช่นเดียวกัน

เมื่อบรรจุคริสตัลเวทมนตร์เสร็จสิ้น โรเบิร์ตสันก็เล็งเป้าไปยังตำแหน่งเดิมอีกครั้ง หลังจากการทดลองยิงเมื่อครู่ ทักษะการยิงปืนใหญ่ของเขาก็พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด เพียงการยิงนัดเดียวก็สามารถบดขยี้หน่วยปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์กระบอกนั้นจนแหลกเป็นจุณได้สำเร็จ

"ติ๊ง! ท่านใช้ปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์สังหารพลปืนใหญ่ออร์ค 6 นาย ขุนนางออร์ค 3 นาย นักรบออร์ค 11 นาย ค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น 1200"

"ติ๊ง! ค่าประสบการณ์บ่มเพาะพลังของท่านเพิ่มขึ้น 120"

บ้าไปแล้ว! ชั่วขณะหนึ่ง โรเบิร์ตสันแทบไม่อยากจะเชื่อหูตัวเอง ปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์มอบค่าประสบการณ์ให้รวดเร็วปานนี้เชียวหรือ

ส่วนเรื่องค่าประสบการณ์บ่มเพาะพลังนั้น เขาเลือกที่จะมองข้ามมันไปอย่างไม่ไยดี

เขาไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะเคล็ดวิชาฝึกลมปราณของเขามันล้าหลังเกินไปหรือไม่ แต่หลังจากบรรลุถึงระดับเงิน เขาก็พบว่าความก้าวหน้าในการบ่มเพาะพลังของตนนั้นเชื่องช้าลงเรื่อยๆ ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาก็ไม่รู้เลยว่าจะสามารถทะลวงขึ้นสู่ระดับทองได้เมื่อใด

เมื่อทะลวงผ่านระดับทอง ร่างกายทั้งหมดจะได้รับการผลัดเปลี่ยนกระดูกเส้นเอ็นอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน... ทว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่โรเบิร์ตสันควรนำมาขบคิดในตอนนี้ สิ่งที่เขาต้องทำตอนนี้คือกวาดล้างปืนใหญ่คริสตัลเวทมนตร์ของฝ่ายตรงข้ามให้สิ้นซาก มิฉะนั้นต่อให้กำแพงเมืองจะหนาตึกเพียงใด ก็ย่อมไม่อาจทนรับการระดมยิงปูพรมจากอีกฝ่ายได้อยู่ดี

โรเบิร์ตสันไม่รอช้า รีบเล็งหาเป้าหมายต่อไปในทันที

หลังจากผ่านการซ้อมยิงไปสามครั้ง ความแม่นยำของโรเบิร์ตสันก็พัฒนาขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ครั้งนี้เขาสามารถยิงเข้าเป้าได้อย่างแม่นยำในการยิงเพียงนัดเดียว ซ้ำยังดูเหมือนว่าจะยิงไปโดนคลังเก็บคริสตัลเวทมนตร์ของพวกมันจนระเบิดเละเทะอีกด้วย

การยิงปืนใหญ่ของโรเบิร์ตสันดำเนินไปอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งในช่วงท้ายเขากลับรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เขายิงถล่มพวกมันหนักหน่วงถึงเพียงนี้ แต่เหตุใดอีกฝ่ายจึงไม่เล็งเป้าตอบโต้มาที่เขาเป็นการเฉพาะเลยเล่า

..."ยิงไม่โดนเลยสักนัด! พวกแกมันมีน้ำยาอะไรบ้าง ห๊ะ เอาไปโยนให้หมาป่ากิน! เอาพวกมันไปโยนให้หมาป่ากินให้หมด!" คราวนี้ดอร์บันดาลโทสะจนแทบคลุ้มคลั่งและเกิดจิตสังหารขึ้นมาจริงๆ

ฝั่งของเขาระดมยิงปืนใหญ่ไปถึงสิบหกกระบอก ทว่ากลับไม่มีลูกใดเข้าเป้าเลยแม้แต่นัดเดียว

ในทางกลับกัน ฝ่ายตรงข้ามที่มีปืนใหญ่เพียงกระบอกเดียว กลับสามารถส่งพลปืนใหญ่ของเขาปลิวละลิ่วขึ้นสวรรค์ไปทีละคนๆ

"ท่านแม่ทัพ พวกเราถอยทัพกันก่อนเถอะขอรับ ขืนปล่อยไว้เช่นนี้เราคงสูญเสียหนักจนรับไม่ไหวแน่" เอริคเอ่ยเตือนจากด้านข้าง

ดอร์สูดลมหายใจเข้าลึก นับตั้งแต่กรำศึกบุกทะลวงออกมาจากที่ราบใหญ่ออร์ค มีศึกใดบ้างที่เขาไม่คว้าชัยชนะอันยิ่งใหญ่กลับมา เขาเคยต้องทนรับความอัปยศอดสูเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน

"ไม่! เจ้านั่นแหละ จงนำกองพลมนุษย์หมาป่าบุกขึ้นไป!" ดอร์ออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด

"หา ข้าหรือขอรับ" เอริคชี้นิ้วเข้าหาตัวเองด้วยสีหน้าเหลือเชื่อ

"มัวพล่ามไร้สาระอันใดอยู่ รีบไปสิโว้ย!"

ดอร์ตวัดเตะเอริคด้วยความเกรี้ยวกราด แม้ในใจจะไม่อยากไปเตะขอบฟ้าเพียงใด แต่สุดท้ายเอริคก็จำต้องกลับไปที่ค่ายของตนเพื่อจัดระเบียบทัพเตรียมบุกโจมตี

ดอร์จ้องเขม็งไปยังปืนใหญ่กระบอกนั้นที่ตั้งตระหง่านอยู่กึ่งกลางกำแพงเมือง แววตาของเขาดุดันและอาฆาตมาดร้าย...

ทางด้านกำแพงเมือง โรเบิร์ตสันย่อมสังเกตเห็นความเคลื่อนไหวภายในค่ายศัตรูเช่นเดียวกัน

เห็นได้ชัดว่าความแม่นยำอันเหนือชั้นของเขาได้ไปกระตุกหนวดแม่ทัพศัตรูจนบันดาลโทสะเข้าให้แล้ว บัดนี้ อีกฝ่ายกำลังจะเอาจริงแล้วสินะ!

แค่นี้ก็ทนไม่ไหวแล้วหรือไง

จบบทที่ บทที่ 23 พลซุ่มยิงป้อมกลาง

คัดลอกลิงก์แล้ว