บทที่ 6 วสันตคืนหนึ่งล้ำค่าพันทอง... เจ้าห้ามส่งเสียงร้องโวยวายเด็ดขาด!

บทที่ 6 วสันตคืนหนึ่งล้ำค่าพันทอง... เจ้าห้ามส่งเสียงร้องโวยวายเด็ดขาด!

ราตรีลึกสงัดไร้สุ้มเสียง จันทร์เสี้ยวเย็นเยียบแขวนลอยเด่นกลางนภา!

แสงจันทร์กระจ่างทอดยาวดุจสายน้ำพุใส สาดส่องลงบนตำหนักอวี้เฉวียน สะท้อนเงาร่างอันงดงามวิจิตรของอิสตรีผู้หนึ่ง

องค์หญิงอวี่โหรวแห่งแคว้นถูอันในชุดแต่งงานสลักลายหงส์เพลิง นั่งตัวตรงแหน่วอยู่บนแท่นบรรทมประดับลวดลายหงส์

แท้จริงแล้ว ภายในใจของนางเต็มไปด้วยความต่อต้านอย่างลึกล้ำ กับการต้องรอนแรมไกลนับพันลี้ เพื่อมาอภิเษกสมรสเพื่อเชื่อมสัมพันธไมตรีกับราชวงศ์ต้าอู่

ทว่าในฐานะองค์หญิงแห่งราชวงศ์ถูอัน นี่คือชะตากรรมที่นางถูกลิขิตมาให้มิอาจหลีกเลี่ยงได้ตั้งแต่กำเนิด

หลังจากที่นิ้วเรียวงามขาวผ่องของอวี่โหรว บิดคลึงชายกระโปรงชุดแต่งงานด้วยความประหม่า...

...นางก็ล้วงมือเข้าไปในสาบเสื้อ แล้วหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ลวดลายประณีตออกมา

ครั้นเปิดกล่องไม้ออก ภายในปรากฏของเหลวสีแดงสดใส หยดย้อยราวกับน้ำค้างยามเช้า

เมื่อทอดสายตามองของเหลวสีแดงชาดที่ไหลวนอยู่ภายใน คำกำชับของแม่เฒ่าหมอผีก่อนออกเดินทางก็ดังก้องขึ้นในโสตประสาท

『อวี่โหรว... นี่คือ ‘กู่ปรารถนาสวาท’ ที่สกัดมาจากยางของบุปผาปรารถนาสวาทแห่งเหมียวเจียง』

『เจ้าเพียงแค่แต้มมันลงบนริมฝีปากของเจ้า แล้วป้อนมันเข้าไปในปากขององค์จักรพรรดิแห่งต้าอู่』

『สามวันสามคืนให้หลัง เมื่อหนอนกู่ปรสิตฝังรากลึกลงในร่างของเขาสำเร็จ... เขาก็จะจดจำเจ้ามิรู้ลืม และลุ่มหลงในตัวเจ้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้น!』

…แท้จริงแล้ว ก่อนหน้านี้ อวี่โหรวรังเกียจที่จะใช้วิธีสกปรกเยี่ยงนี้เพื่อแย่งชิงความโปรดปราน

นางคือสตรีที่งดงามที่สุดในบรรดาชนเผ่าเหมียวเจียงทั้งมวล นางมีความมั่นใจในรูปโฉมของตนอย่างเต็มเปี่ยม

ตราบใดที่เป็นบุรุษ เพียงคราแรกที่ได้ยลโฉมนาง พวกเขาย่อมถูกดึงดูดด้วยความงามอันไร้ที่ติ จนมิอาจละสายตาไปได้

ทว่า... เมื่อแรกที่ก้าวเข้าสู่พระราชวังหลวงแห่งต้าอู่ นางกลับได้ยินเหล่านางกำนัลและขันทีจับกลุ่มซุบซิบนินทากัน ว่าแม้แต่องค์จักรพรรดินีผู้เลอโฉมเหนือผู้ใด ก็ยังต้องทนเฝ้าตำหนักอย่างเดียวดายมาถึงสามปีเต็ม

ยามนั้น นางจึงได้ตระหนักว่า ต้าอู่หาใช่เหมียวเจียงไม่

และองค์จักรพรรดิแห่งต้าอู่ ก็ย่อมมิเหมือนบุรุษชาวเหมียวเจียงเป็นแน่

ความมั่นใจอันลี้ลับของนางเริ่มสั่นคลอนลงในห้วงเวลานั้นเอง

นางมิกล้าเอาความสุขทางเพศชั่วชีวิตของตน ไปเดิมพันกับความไม่แน่นอนที่ว่า... ฝ่าบาทจะทรงหลงใหลในเสน่ห์ของนางหรือไม่

เมื่อคิดได้ดังนั้น อวี่โหรวก็ตัดสินใจเด็ดขาด

นางใช้นิ้วเรียวงามดุจหยก แตะลงบนกู่ปรารถนาสวาท แล้วนำมาแต้มลงบนริมฝีปากราวกับชาดทาปาก

ทันทีที่นางแต้มเสร็จ เสียงแหลมเล็กดั่งเป็ดตัวผู้ของขันทีชราก็ดังมาจากนอกประตู

“ฝ่าบาทเสด็จแล้ว!”

ตามมาด้วยเสียงขานรับประสานกันดังกึกก้อง “ขอจงทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นๆ ปี”

ครืดด...

วินาทีต่อมา ประตูก็ถูกผลักเปิดออก

มีเงาร่างผู้หนึ่งก้าวเข้ามา!

อวี่โหรวรีบผุดลุกขึ้น และย่อกายลงทำความเคารพไปทางประตู

“องค์หญิงอวี่โหรวแห่งถูอัน ถวายบังคมฝ่าบาทเพคะ!”

ผู้ที่ก้าวเข้ามานั้น ย่อมเป็นหลี่ฉางเซิง!

แม้นจะมิอาจมองเห็นใบหน้าขององค์หญิงถูอันผ่านผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงชาดได้...

...ทว่าเพียงแค่มองเรือนร่างอันเย้ายวนนั้น ก็ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

หลี่ฉางเซิงพยายามฝืนข่มความรู้สึกให้สงบนิ่ง พลางกล่าว

“พระสนมรัก ลุกขึ้นเถิด!”

เมื่อกล่าวจบ เขาก็มิอาจสะกดกลั้นความตื่นเต้นในใจไว้ได้อีก มือที่สั่นเทาเล็กน้อยค่อย ๆ เอื้อมไปเลิกผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีแดงออก

สิ่งที่ปรากฏแก่สายตา คือวงหน้างดงามสะคราญโฉม ชวนให้จันทร์หลบเมฆา บุปผาซ่อนหน้า นัยน์ตาสะท้อนแววเอียงอาย ริมฝีปากสีแดงระเรื่อดุจผลอิงเถาชุ่มฉ่ำน่าเชยชม ทุกรอยยิ้มและแววตาสะกดวิญญาณให้ลุ่มหลง

แม้นแต่หลี่ฉางเซิง ผู้ซึ่งอยู่เคียงข้างองค์จักรพรรดินี และคุ้นเคยกับโฉมงามระดับดับแนวหน้ามามาก ก็ยังอดมิได้ที่จะหัวใจเต้นแรง ณ ห้วงยามนี้

หลี่ฉางเซิงจ้องมององค์หญิงถูอันด้วยสายตาหื่นกระหาย พลางกวาดตามองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า

ในขณะเดียวกัน องค์หญิงถูอันก็แอบใช้หางตาลอบมอง ‘องค์จักรพรรดิแห่งต้าอู่’ ผู้นี้เช่นกัน

เมื่อสายตาสอดประสานกัน นางก็จะหลบตาด้วยความเขินอายตามประสาดรุณีแรกรุ่น

สิ่งนี้ยิ่งทำให้หลี่ฉางเซิงรู้สึกพึงพอใจยิ่งนัก แทบอยากจะจับนางกดลงตรงนั้นเสียให้รู้แล้วรู้รอด

“พระสนมรัก เจ้าต้องรอนแรมข้ามเขาสูง แม่น้ำกว้างไกล เดินทางมาอย่างยากลำบาก... ช่างเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก!”

ขณะที่กล่าว มือของหลี่ฉางเซิงก็เผลอเลื่อนไปโอบรอบเอวบางอ้อนแอ้นของอวี่โหรว ที่ดูเล็กคอดจนแทบจะรวบได้ด้วยมือเดียว

อวี่โหรวสัมผัสได้ถึงฝ่ามือใหญ่ที่โอบล้อมรอบเอว

แม้นในใจจะรู้สึกขัดเขินอยู่บ้าง...

...ทว่านางก็ลอบยินดีอยู่ในใจ

ดูเหมือนว่าองค์จักรพรรดิแห่งต้าอู่ผู้นี้ ก็มิได้แตกต่างไปจากบุรุษชาวเหมียวเจียงสักเท่าใด

เพียงแรกเห็นใบหน้าอันงดงามไร้ที่ติของนาง ก็พากันศิโรราบ ยอมสยบแทบเท้าอย่างมิอาจหักห้ามใจ

ความกังวลของแม่เฒ่าหมอผี ช่างเป็นการกระต่ายตื่นตูมไปเองเสียจริง!

“ฝ่าบาท... พวกเรายังมิได้ดื่มสุรามงคลจอกเกี่ยวกันเลยนะเพคะ!”

อวี่โหรวเอื้อมมือไปจับมือของหลี่ฉางเซิงที่พยายามจะลูบคลำสูงขึ้นไปอย่างแผ่วเบา พลางเอ่ยเตือนด้วยความเอียงอาย

หลี่ฉางเซิงตบหน้าผากตนเองเบา ๆ พลางเอ่ย

“โอ๊ะ ดูความจำของเจิ้นสิ! เจิ้นลืมเรื่องสุรามงคลจอกเกี่ยวไปเสียสนิทเลย!”

กล่าวจบ เขาก็ผุดลุกขึ้นไปหยิบจอกสุรามาสองใบ

ใบหนึ่งเขาเก็บไว้เอง

ส่วนอีกใบ เขายื่นส่งให้องค์หญิงถูอัน

“พระสนมรัก มาเถิด... ดื่มสุรามงคลจอกเกี่ยวกัน!”

ระหว่างที่กำลังดื่มสุรามงคล สายตาของหลี่ฉางเซิงก็เสมอกับระดับเบื้องล่างลำคอขาวผ่องขององค์หญิงถูอันพอดี

“…ดูเหมือนจะเล็กไปสักหน่อยนะ!”

“…อย่างมากก็คงเป็นแค่ ‘บัวตูมเพิ่งโผล่พ้นน้ำ’ เท่านั้นกระมัง!”

“…หากนางให้กำเนิดบุตร ลูกมิร้องกันกระจองอแงเพราะหิวโซหรอกหรือ?”

ทว่าหลี่ฉางเซิงก็เปลี่ยนความคิดในทันที

“…ยามนี้ข้าก็มีชีวิตอยู่ไปวัน ๆ อนาคตยังมืดมนไร้หนทาง”

“…แล้วจะมามัวกังวลเรื่องลูกที่ยังมิเกิดว่าจะอดอยากไปไยเล่า?”

“…ช่างไร้สาระสิ้นดี!”

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็อาศัยจังหวะที่ความเมามายเริ่มครอบงำ

ออกแรงผลักองค์หญิงถูอันล้มลงกับเตียงในพริบตา

“คนงาม วสันตคืนหนึ่งล้ำค่าพันทอง พวกเราจะปล่อยให้เสียเปล่ามิได้เด็ดขาด!”

อวี่โหรวถูกผลักลงบนแท่นบรรทมประดับลวดลายหงส์อย่างมิทันตั้งตัว สีหน้าของนางฉายแววงุนงงเล็กน้อย

คราแรก นางตั้งใจจะชวนเขาคุยเพื่อคลายความประหม่าเสียก่อน แล้วค่อยเริ่มบรรเลงเพลงรักอย่างช้า ๆ!

ทว่านางคาดไม่ถึงเลยว่าองค์จักรพรรดิแห่งต้าอู่ผู้นี้ จะใจร้อนด่วนได้ถึงเพียงนี้

เพิ่งจะดื่มสุรามงคลจอกเกี่ยวเสร็จ เขาก็แทบจะอดใจรอไม่ไหว ที่จะร่วมค้นหาสัจธรรมแห่งชีวิตอันลึกล้ำกับนาง

“ฝ่าบาท... ฝ่าบาทเพคะ...”

หลี่ฉางเซิงหาได้สนใจไม่ เขาลงมือปลดเปลื้องชุดแต่งงานสีแดงชาดของอวี่โหรวออกอย่างร้อนรน

ทว่าชุดแต่งงานสลักลายหงส์เพลิงนี้ มีลวดลายสลับซับซ้อนยิ่งนัก กระดุมแต่ละเม็ดก็เกี่ยวพันกันอย่างแน่นหนา

หลี่ฉางเซิงเหงื่อแตกพลั่กด้วยความร้อนรน ทว่าก็ยังมิอาจปลดมันออกได้เสียที

ภาพอันน่าขบขันนี้ ทำเอาองค์หญิงถูอันเผลอหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมา

“ฝ่าบาท... ให้หม่อมฉันจัดการเองเถิดเพคะ!”

ขณะที่กล่าว นางก็ค่อย ๆ ปลดกระดุมเสื้อผ้าของตนทีละเม็ด ๆ

ไม่นานนัก ผิวกายขาวผ่องราวกับแพรพรรณชั้นดีแห่งเจียงหนานก็เผยให้เห็น

พร้อมกับชุดชั้นในสีม่วงอ่อน ที่มีกลิ่นอายอันเป็นเอกลักษณ์ของชาวเหมียวเจียง

ภายใต้ฤทธิ์สุราอ่อน ๆ หลี่ฉางเซิงค้นพบว่า องค์หญิงถูอันก็มีเสน่ห์ดึงดูดแบบสาวชาวป่าชาวดอยอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

มิน่าเล่า...

...พี่สาวของข้าถึงบอกว่า สีม่วงนั้นเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์อันน่าหลงใหล

โดยมิตระหนักตัว หลี่ฉางเซิงเริ่มลุ่มหลงมัวเมา รู้สึกคอแห้งผากอย่างบอกไม่ถูก

เขารู้สึกราวกับตนเองเป็นหมาป่าหิวโซ ที่รอนแรมอยู่กลางทุ่งร้าง

พลันได้พบกับลูกแกะน้อยที่หลงฝูง

เขากระโจนเข้าใส่นางอย่างมิลังเล

ท่วงท่าของเขานั้นหยาบกระด้างยิ่งนัก ไร้ซึ่งความนุ่มนวลทะนุถนอมสตรีแม้แต่น้อย

อวี่โหรวคาดไม่ถึงเลยว่า องค์จักรพรรดิแห่งต้าอู่จะป่าเถื่อนรุนแรงราวกับมารราคะเยี่ยงนี้

นางตกใจกลัวจนหน้าถอดสี

“ฝ่าบาท... ช้าก่อนเพคะ พวกเรามาเริ่มจาก...”

“หุบปาก! เจ้าห้ามส่งเสียงร้องโวยวายเด็ดขาด!”

เมื่อเห็นว่าองค์หญิงถูอันกำลังทำให้เสียบรรยากาศ หลี่ฉางเซิงก็ตวาดด่าออกไปตามสัญชาตญาณ

เมื่อโดนหลี่ฉางเซิงตวาด อวี่โหรวก็เกรงว่าหากนางยังคงส่งเสียงร้องโวยวายต่อไป...

...นางอาจจะไปยั่วยุโทสะทรราชย์อารมณ์แปรปรวน ผู้มิรู้จักความอ่อนโยนผู้นี้เข้าได้

ดังนั้น นางจึงได้แต่กัดริมฝีปากแน่นอย่างน่าสงสาร

พยายามกลั้นเสียงสะอื้นไห้ไว้อย่างสุดกำลัง

นางทำได้เพียงนอนนิ่งเงียบ ปล่อยให้น้ำตาไหลริน

หยาดน้ำตาพรั่งพรูลงมาดั่งสายประคำไข่มุกที่ขาดวิ่น อาบแก้มขาวผ่องดุจหยก จนเปียกชุ่มหมอน

มาถึงยามนี้ นางถูกทรมานจนแทบจะขาดใจตายอยู่รอมร่อ

ผ่านม่านน้ำตาอันพร่ามัว นางราวกับเห็นท่านทวดกำลังกวักมือเรียกนางอยู่รำไร

นี่นางกำลังจะตายแล้วจริง ๆ หรือ?

ทว่าหลังจากความเจ็บปวดราวกับฉีกผ้าแพรในคราแรกผ่านพ้นไป อวี่โหรวก็สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอันอัศจรรย์ที่ยากจะบรรยาย

มันเปรียบเสมือนฝนหวานชุ่มฉ่ำหลังฤดูแล้งอันยาวนาน

ราวกับมัจฉาได้หวนคืนสู่วารี หรือปักษาได้โผบินสู่เวหา

ช่างเป็นความรู้สึกที่ลึกล้ำสุดพรรณนา...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน