ตอนที่ 9: มาแล้ว... เขามาแล้ว!

หมู่บ้านเซิ่งหุนอยู่ไม่ไกลจากเมืองนั่วติงนัก ทั้งสามใช้เวลาเดินเท้าเพียงครึ่งค่อนวันก็มาถึงหน้าประตูเมือง

"เสี่ยวซาน เสี่ยวอู่ เดี๋ยวปู่ส่งพวกเจ้าที่โรงเรียนแล้วก็จะกลับเลย เมื่อเข้าไปในโรงเรียนแล้ว พวกเจ้าต้องเชื่อฟังคำสั่งสอนของอาจารย์ให้มากนะ..."

เมื่อก้าวเข้าสู่ตัวเมือง ปู่แจ็คก็เอ่ยกำชับด้วยความห่วงใย

"รอจนจบภาคเรียน ปู่จะมารับพวกเจ้าอีกครั้ง"

"ปู่แจ็ค รีบกลับถึงเพียงนี้เชียวหรือขอรับ?"

ถังซานอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

อายุตั้งเท่าไหร่แล้ว จะมาทำตัวลุกลี้ลุกลนอะไรตอนนี้...

จูอู่ลอบค่อนขอดในใจเมื่อเห็นท่าทีลุกลนของถังซาน ตอนย่องเบาเข้าบ้านข้ามาขโมยของ ไม่เห็นเจ้าจะลนลานแบบนี้เลยนี่?

"โรงเตี๊ยมไม่ใช่สถานที่ที่ชาวบ้านธรรมดาอย่างพวกเราจะจ่ายไหวหรอกนะ"

ปู่แจ็คส่ายหน้ายิ้มขื่น

"ไปกันเถอะ"

เขาพาถังซานและจูอู่มุ่งหน้าต่อไป ระหว่างทางก็คอยไถ่ถามตำแหน่งของโรงเรียนนั่วติงจากผู้คนสัญจรไปมา

เวลาล่วงเลยไปครู่หนึ่ง ทั้งสามก็มองเห็นซุ้มประตูหินโค้งขนาดยักษ์สูงสิบเมตร กว้างยี่สิบเมตรตั้งตระหง่านอยู่แต่ไกล เบื้องล่างคือประตูรั้วเหล็กบานใหญ่ ด้านซ้ายล่างมีประตูเล็กๆ เปิดไว้หนึ่งบาน ข้างกันนั้นมีป้อมยามตั้งอยู่ เมื่อมองลึกเข้าไปด้านใน จะเห็นถนนกว้างขวางทอดยาว สองข้างทางขนาบด้วยต้นไม้เขียวชอุ่มร่มรื่น

ป้ายอักษรสีทองอร่ามสลักคำว่าโรงเรียนนั่วติงแขวนตระหง่านอยู่เหนือซุ้มประตูอย่างสง่างาม

"วิญญาจารย์คือชนชั้นอภิสิทธิ์ของโลกใบนี้จริงๆ แค่โรงเรียนวิญญาจารย์ระดับต้นยังรังสรรค์ได้วิจิตรตระการตาถึงเพียงนี้"

จูอู่ลอบทอดถอนใจ

ขณะที่เขากำลังกวาดสายตาสำรวจและเดินตามปู่แจ็คไปนั้น...

"พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่!? นี่ใช่สถานที่ที่คนบ้านนอกอย่างพวกเจ้าจะเสนอหน้ามาได้หรือ!?"

ยังไม่ทันก้าวเข้าใกล้ประตู เสียงตวาดกร้าวก็ดังสวนมา เมื่อมองตามเสียงไป ก็เห็นชายหนุ่มที่นั่งอยู่ในป้อมยามเดินกร่างออกมา แววตาของมันเต็มไปด้วยความดูแคลน ท่าทางเย่อหยิ่งจองหองเสียไม่มี

เทพราชันถังซานคงกำลังพึมพำว่า เจ้ามีเหตุให้ต้องตาย แล้วสินะ...

จูอู่ตวัดหางตาไปมองถังซานที่ยืนอยู่อีกฝั่งของปู่แจ็คตามสัญชาตญาณ

และก็เป็นดังคาด ถังซานขมวดคิ้วมุ่น สีหน้าฉายแววขุ่นเคืองอย่างเห็นได้ชัด

"พี่ชายท่านนี้ พวกเราเดินทางมาจากหมู่บ้านเซิ่งหุน..."

ปู่แจ็ครีบปั้นยิ้มประจบและเอ่ยอธิบาย

"ไร้สาระ! รังหญ้าคาจะฟักพญาหงส์ทองออกมาได้อย่างไร!?"

ชายหนุ่มแค่นเสียงเยาะ สีหน้าเหยียดหยามสุดขีด

"ละแวกเมืองนั่วติงไม่มีต้นกล้าที่มีพลังวิญญาณโผล่มาหลายปีดีดักแล้ว หมู่บ้านเล็กๆ ของเจ้าจู่ๆ จะมีโผล่มาพร้อมกันถึงสองคนเรอะ เอาเรื่องพรรค์นี้มาหลอกผีเถอะ!"

"พี่ชาย นี่คือเรื่องจริงนะขอรับ!" ปู่แจ็คเชิดอกขึ้นเล็กน้อย

"ท่านดูสิ นี่คือใบรับรองที่ท่านซู่อวิ๋นเทา ผู้คุมกฎแห่งสำนักวิญญาณยุทธ์เป็นผู้ออกให้"

ว่าพลางล้วงเอาใบรับรองจากอกเสื้อส่งให้อีกฝ่าย

พอได้ยินชื่อผู้คุมกฎซู่อวิ๋นเทา คิ้วของชายหนุ่มก็ขมวดเข้าหากัน ดูเหมือนจะเชื่อขึ้นมาบ้าง มันตวัดสายตามองถังซานกับจูอู่แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามองปู่แจ็คแล้วยื่นมือไปรับใบรับรองมาคลี่ดู ทันใดนั้น ไฟโทสะก็ปะทุขึ้นในดวงตา

"บัดซบ! ตาเฒ่า นี่เจ้ากล้าหลอกข้าเรอะ!"

มันเงยหน้าขึ้นสบถด่าทออย่างหยาบคาย

"วิญญาณยุทธ์หญ้าเงินคราม พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด! วิญญาณยุทธ์หนอนไหม พลังวิญญาณแต่กำเนิดระดับหก! ข้าจะบอกอะไรให้นะตาเฒ่า จะปลอมแปลงทั้งทีก็หัดแต่งเรื่องให้มันเนียนๆ หน่อยเถอะ ข้าทำงานที่โรงเรียนนี้มาสี่ปีแล้ว เจ้าคิดว่าข้าโง่ดักดานไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลยหรืออย่างไร!?"

มันเชิดหน้าขึ้น ทำทีราวกับผู้คงแก่เรียนที่ผ่านโลกมามาก ก่อนจะแค่นเสียงเย็น

"วิญญาณยุทธ์สองชนิดนี้ ใครๆ ก็รู้ว่าเป็นวิญญาณยุทธ์ขยะ ไม่มีทางที่จะปลุกพลังวิญญาณได้สูงลิบลิ่วถึงเพียงนี้เด็ดขาด!"

สิ้นคำ มันก็สะบัดมือโยนใบรับรองทั้งสองใบลงกับพื้น

"ไสหัวไปให้พ้นหน้าข้าซะ! หากยังกล้ามาก่อกวนอีกล่ะก็ อย่าหาว่าข้าไม่เกรงใจ!"

"เจ้า..."

ปู่แจ็คโกรธจนหน้าดำหน้าแดง รีบค้อมตัวลงจะไปเก็บใบรับรอง ทว่าจูอู่กลับชิงหยิบขึ้นมาเสียก่อน

เมื่อเห็นดังนั้น ชายชราจึงเลิกพยายามก้มเก็บ เขาเงยหน้าขึ้นจ้องมองชายหนุ่มด้วยความเดือดดาล

"เจ้าจงใจกลั่นแกล้งกันชัดๆ! ฮึ เจ้าคอยดูเถอะ ข้าจะไปที่สาขาสำนักวิญญาณยุทธ์ ไปขอให้ท่านผู้คุมกฎมาทวงคืนความยุติธรรมและตัดสินเรื่องนี้!"

หรือว่าจะเป็นของจริง? สีหน้าของชายหนุ่มพลันตื่นตระหนกขึ้นมาทันที

เป็นแค่ยามเฝ้าประตู รับเงินเดือนน้อยนิด จะมาทำตัวกร่างหาพระแสงอะไร? จะจริงหรือปลอม ปล่อยเข้าไปให้อาจารย์ตรวจสอบก็สิ้นเรื่อง... จูอู่ที่เก็บใบรับรองขึ้นมาปรายตามองยามเฝ้าประตู พลางลอบคิดในใจ ที่สำคัญคือใจเจ้ามันกล้าเกินไปแล้ว! ใบรับรองของสำนักวิญญาณยุทธ์ยังกล้าโยนทิ้ง ช่างรนหาที่ตายเสียนี่กระไร...

ความกรุ่นโกรธเริ่มก่อตัวขึ้นในใจจูอู่ แม้ความเย่อหยิ่งจะไม่ผิดกฎหมายและไม่ถึงขั้นต้องรับโทษตาย แต่มันก็น่าโดนอัดสักป้าบจริงๆ

"เสี่ยวซาน เสี่ยวอู่ พวกเราไป!"

เมื่อเห็นว่าจูอู่เก็บใบรับรองขึ้นมาแล้ว ปู่แจ็คก็สะบัดหน้าเดินหันหลังกลับด้วยความโกรธจัด

ขณะเดียวกัน หางตาของจูอู่ก็เหลือบไปเห็นมือซ้ายของถังซานที่ค่อยๆ ยกขึ้นมา

มาแล้วๆ เขามาแล้ว! สมกับเป็นถังซาน กล้าลงมือจริงๆ ด้วย... ข้าล่ะอึ้งกับมันจริงๆ!

หน้าประตูโรงเรียนวิญญาจารย์แท้ๆ แถมยังมีคนพลุกพล่าน หมอนี่กลับกล้าลงมือสังหารคนเชียวหรือ!

"หมู่บ้านเซิ่งหุนบ้าบออะไรกัน ข้าว่าหมู่บ้านขอทานเสียมากกว่า"

แม้ในใจจะหวั่นวิตก แต่ปากของยามหนุ่มยังคงพึมพำอวดดี

"เจ้าว่าอย่างไรนะ!?"

ปู่แจ็คฟิวส์ขาด หันขวับกลับมาตวัดสายตาเกรี้ยวกราดใส่ชายหนุ่ม

"ทะ... ทำไม! ไม่พอใจรึ? ข้าพูดผิดตรงไหน?"

ยามหนุ่มสะดุ้งโหยง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ

แต่แล้วมันก็ตระหนักได้ว่าการแสดงความหวาดกลัวต่อตาแก่คนหนึ่งมันช่างเสียหน้าสิ้นดี ความอับอายแปรเปลี่ยนเป็นโทสะ เพื่อกู้หน้า มันจึงก้าวอาดๆ เข้าไปหา ยกมือขึ้นหมายจะผลักอกปู่แจ็ค

ปากก็พ่นคำเยาะเย้ยไม่หยุด

"เสื้อผ้ามีแต่รอยปะชุน ข้าว่าพวกเจ้ามันมาจากหมู่บ้านขอทานชัดๆ!"

"ไสหัวไป! ไปให้พ้น!"

คนมันหัวร้อนเว้ย... เมื่อเห็นฝ่ามือของชายหนุ่มกำลังจะกระแทกเข้าที่อกของปู่แจ็ค จูอู่ก็ยกเท้าขึ้นทันที พลางตะโกนด้วยน้ำเสียงและท่าทางของเด็กน้อยผู้พิทักษ์ความยุติธรรม

"คนเลว! ห้ามรังแกปู่ของข้านะ!"

ทว่าถังซานเร็วกว่า!

มือซ้ายของเขาปัดขึ้นด้านบน กระแทกฝ่ามือซ้ายของยามที่ยื่นเข้ามาจนเบี่ยงออกไป พร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้า เหยียบเข้าที่ข้อเท้าของยามพอดิบพอดี ยามหนุ่มเสียหลักทันที ถังซานอาศัยจังหวะนั้นใช้สองมือผลักเข้าที่ท้องน้อยของอีกฝ่ายอย่างแรง และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง เท้าของจูอู่ที่เตะออกไปก็พุ่งตามน้ำเข้าไปติดๆ!

ปึก!

ปลายเท้าเตะเข้าที่เส้นประสาทบริเวณน่องของชายหนุ่มอย่างจัง!

"ซี๊ดดดด!"

ยามหนุ่มร้องลั่นราวกับถูกอัสนีบาตฟาด ร่างหงายหลังล้ม ตึง! ก้นกระแทกพื้นอย่างแรง

เตะโดนจุดประสาทงั้นหรือ? ถังซานผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ถึงกับอดไม่ได้ที่จะปรายตามองจูอู่ ทว่าเขาก็คิดเพียงว่าเด็กนี่แค่โชคดีบังเอิญเตะไปโดนจุดสำคัญเข้าเท่านั้น

"เสี่ยวซาน เสี่ยวอู่!"

ปู่แจ็คตกใจสุดขีด อุทานเรียกชื่อเด็กทั้งสอง

"ไอ้เด็กเปรต! พวกเจ้ารนหาที่ตาย!"

ยามหนุ่มโกรธจัด มันยันตัวลุกขึ้นยืนด้วยขาข้างเดียว หมายจะพุ่งเข้ามาเตะจูอู่ที่ทำให้มันเจ็บปวดที่สุด

จูอู่สะดุ้งเล็กน้อย ร่างกายดีดตัวถอยหลังตามสัญชาตญาณ ขณะเดียวกันหางตาก็กวาดมองไปรอบๆ

ชายวัยกลางคนอายุราวสี่สิบห้าสิบปี ตัดผมรองทรงสั้นเกรียน เดินเอามือไพล่หลัง... ชัดเจนเลย ชายที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ผู้นี้คืออวี้เสี่ยวกังอย่างไม่ต้องสงสัย! จูอู่ที่รู้พล็อตเรื่องทะลุปรุโปร่งลอบสังเกตการณ์รอบด้านมาตั้งแต่ต้นแล้ว ตาเฒ่านี่เห็นพวกเขาปะทะกันตั้งนานแล้ว ทว่ากลับไม่ตะโกนห้ามปราม เอาแต่เดินทอดน่องเข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งได้ยินยามตะโกนคำว่าวิญญาณยุทธ์หญ้าเงินคราม พลังวิญญาณสมบูรณ์แต่กำเนิด ถึงได้ยอมเร่งฝีเท้าขึ้นมา

แต่ถึงกระนั้น ระหว่างทางก็ยังไม่ปริปากห้ามอยู่ดี

ตะโกนจากที่ไกลๆ มันกลัวจะเจ็บคอหรือไง? แกจะเก๊กหาพระแสงอะไรของแกวะเนี่ย?

แม้อีกฝ่ายจะไม่มีหน้าที่ต้องมาช่วยเหลือ แต่จากการที่ได้เห็นพฤติกรรมนี้ด้วยตาตัวเอง จูอู่ก็ตระหนักได้เลยว่า อวี้เสี่ยวกังนี่มันจอมเก๊กตัวจริงเสียงจริง!

"เอาล่ะ หยุดมือได้แล้ว"

ในที่สุด เมื่อเดินมาใกล้ถังซาน อวี้เสี่ยวกังก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงราบเรียบไร้อารมณ์

"ท่านอาจารย์ใหญ่ ท่านกลับมาแล้ว"

ยามหนุ่มชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะฝืนทนความเจ็บปวด หันกลับไปโค้งคำนับประจบประแจง

อวี้เสี่ยวกังไม่แม้แต่จะปรายตามองมัน เขากลับหันมาหาจูอู่แทน แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"เด็กน้อย ขอดูใบรับรองจากสำนักวิญญาณยุทธ์หน่อยได้หรือไม่?"

จูอู่พยักหน้า ยื่นใบรับรองส่งให้แต่โดยดี

"นี่ขอรับ คุณปู่"