บทที่ 17 ความตายของซู่เอ๋อโก่ว!

บทที่ 17 ความตายของ ซู่เอ๋อโก่ว!

เส้นเลือดที่มือของซื่อหวินปูดโปนและสั่นเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเขาใช้แรงถึงขีดจำกัดแล้ว!

ใบหน้าของเขาแดงก่ำจากความพยายามอย่างหนัก

แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังไม่สามารถหยุดดาบที่กำลังตกลงมาได้

ซู่เอ๋อโก่วจ้องมองซื่อหวินอย่างดุร้ายและพูดด้วยรอยยิ้มที่เย็นชา

"ฮึๆๆ ไอ้เจ้าซื่อหวิน เจ้านี่มันตายยากตายเย็นจริงๆ หินก้อนใหญ่ขนาดนั้นในเหมืองหินก็ยังไม่สามารถทับเจ้าจนตายได้"

"แต่เจ้าเองก็กล้าขึ้นมาก เจ้ากล้าถึงขนาดมาดักฆ่าข้าถึงที่บ้านเลยนี่!"

"แต่ดูสภาพของเจ้าสิ เป็นแค่ไอ้พิการขาเป๋แต่ยังคิดจะฆ่าข้าอีกงั้นรึ?!"

"จริงอยู่ที่เจ้าเป็นคนแรกที่พบศพนั้น แต่แล้วมันทำไมรึ? ข้าได้เงินจำนวนมากและไปเข้าร่วมกับหลิวเยี่ยแห่งแก๊งสามพยัคฆ์"

"แม้แต่หลิวเยี่ยเองก็ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้าแบ่งสิ่งที่ข้าได้มาให้เขาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น"

"ดังนั้น ข้าเองก็ต้องขอบคุณเจ้าในเรื่องนี้ด้วยเหมือนกัน"

"และตอนนี้ก็ถึงเวลาส่งเจ้าไปเกิดใหม่แล้ว!"

แม้ซู่เอ๋อโก่วจะพูดพล่ามแต่เขาก็ไม่ประมาท

เขาใช้ประโยชน์จากช่วงที่ซื่อหวินกำลังฟังเขาพูด และซู่เอ๋อโก่วจึงฉวยโอกาสออกแรงอีกครั้ง

ซื่อหวินเริ่มรู้สึกเบลอๆ ทันทีที่ซู่เอ๋อโก่วเริ่มออกแรงอย่างกะทันหัน ซื่อหวินก็รู้สึกว่าเขาไม่สามารถต้านทานได้

คมดาบได้ตกลงมาอย่างรวดเร็วและกำลังแทงเข้าที่หน้าอกของซื่อหวิน

ในช่วงเวลาแห่งความเป็นความตายนี้เอง

ซื่อหวินก็ดูเหมือนจะโกรธเช่นกัน

เขาได้ใช้กำลังทั้งหมดของเขาและขยับไปด้านข้างอย่างแรงโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว

ในขณะเดียวกัน นิ้วของเขาได้แทงเข้าไปในดวงตาของซู่เอ๋อโก่วอย่างรวดเร็ว

"ฉึก"

ปลายดาบแทงทะลุเข้าที่ไหล่ของซื่อหวิน

ซื่อหวินรู้สึกเจ็บแปลบที่ไหล่ทันที

ดาบเล่มนั้นได้ปักเข้าที่ไหล่ของเขาจนทำให้มีเลือดไหลออกมา

ในขณะเดียวกัน นิ้วของซื่อหวินก็แทงเข้าไปในตาข้างหนึ่งของซู่เอ๋อโก่วเช่นกัน

"อ๊ากกกกกกกกก..."

ซู่เอ๋อโก่ว ส่งเสียงกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

เขาเอามือกุมไปที่ตาและกลิ้งไปมาบนพื้น

การจิ้มตาของซื่อหวินนั้นทำให้ลูกตาของเขาแตก

ซื่อหวิน มองไปที่ดาบบนไหล่ของเขา

เขาเองก็ยังรู้สึกกลัวอยู่บ้าง

แต่เขาก็เริ่มพลิกวิกฤติให้เป็นโอกาส

เมื่อครู่นี้ เขาได้ใช้กำลังทั้งหมดที่มีเพื่อขยับตัวไปด้านข้าง

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถหลบดาบของซู่เอ๋อโก่วได้

แต่อย่างน้อยก็หลบการที่แทงเข้าที่อวัยวะสำคัญอย่างหัวใจได้

ดาบเล่มนั้นจึงได้เพียงแค่แทงเข้าที่ไหล่ของเขาและทำให้เขาไม่ถึงตาย

แต่ซู่เอ๋อโก่วถูกซื่อหวินจิ้มตาจนตาบอดไปแล้วข้างหนึ่ง

ซื่อหวินทำแบบนั้นไปโดยสัญชาตญาณล้วนๆ

ในช่วงเวลาเพียงเสี้ยววิ เขาได้ใช้นิ้วจิ้มตาของซู่เอ๋อโก่ว

มันเหมือนกับตอนที่เขาฝึกฝนวิทยายุทธที่โรงฝึกดัชนีทอง โดยการเอามือจุ่มลงไปในทราย

"ตาของซู่เอ๋อโก่วเปราะบางกว่าเม็ดทรายอีกรึ..."

ซื่อหวินพึมพำ

เขาฝึกฝนวิทยายุทธที่โรงฝึกดัชนีทองมาโดยตลอด

การฝึกฝนที่ซ้ำซากจำเจนั้นทำให้ซื่อหวินไม่รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงใดๆ

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันได้มีการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ

อย่างน้อยนิ้วของเขาก็สามารถใช้แทนคมดาบได้แล้ว

แต่ถึงอย่างนั้น การต่อสู้ครั้งนี้ยังไม่จบ

ซู่เอ๋อโก่วเองก็มีประสบการณ์การต่อสู้มากมาย

หลังจากที่ตาของเขาบอด

แม้ว่าเขาจะเจ็บปวดอย่างรุนแรง

แต่ซู่เอ๋อโก่วก็ยังคงกลิ้งไปมาและกลิ้งตัวไปข้างหลัง

จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนอย่างโซซัดโซเซ ก็จะพยายามอย่างหนักเพื่อทนต่อความเจ็บปวดในดวงตาของเขาและวิ่งออกไปข้างนอกอย่างไม่คิดชีวิต

ซู่เอ๋อโก่วกำลังจะหนีไปแล้ว!

แม้ว่าซู่เอ๋อโก่วจะตาบอดไปข้างหนึ่ง

แต่ขาของซู่เอ๋อโก่วก็ยังพอใช้การได้ดีอยู่

ตอนนี้เขาอยู่ห่างออกไปจากซื่อหวินแล้ว

ด้วยสภาพขาที่เป๋ของซื่อหวิน เขาคงตามไปไม่ทันเป็นแน่

ในตอนนี้ซื่อหวินไม่ลังเลอีกต่อไป

เขายังมีดาบบินเล่มสุดท้ายอยู่ในมือ

"ฟิ้ววว"

ในชั่วพริบตา สมาธิของซื่อหวินได้จดจ่ออยู่ไปอยู่ที่จุดเดียว

เป้าหมายเดียวในสายตาของเขาคือต้นคอของซู่เอ๋อโก่ว เพราะตอนนี้ซู่เอ๋อโก่วกำลังหันหลังให้เขา

"ฉึก!"

เมื่อเสียงดาบปักเข้าที่เนื้อดังขึ้น

สายเลือดได้พุ่งกระฉูด

ซู่เอ๋อโก่วหยุดชะงัก ร่างกายแข็งค้าง โดยที่มีดาบสั้นปักทะลุเข้าต้นคอของเขาจากด้านหลัง

พลังชีวิตของเขาไหลออกจากร่างอย่างรวดเร็ว

แต่ร่างกายของเขายังคงวิ่งต่อไปตามแรงเฉื่อยก่อนที่จะล้มลงกับพื้นเสียงดังสนั่น

ซู่เอ๋อโก่วพลิกตัวกลับมาเอามือทั้งสองข้างกุมคอแน่น

ดวงตาของเขาเบิกโพลงและพยายามจะห้ามเลือดที่ไหลออกมา

แต่มันก็ไม่เป็นผล

เพราะดาบสั้นดูเหมือนจะเข้าที่ตัดเส้นเลือดใหญ่ตรงบริเวณจึงทำให้ร่างกายของเขาสั่นเทา

ในตอนนี้เขาพูดไม่ได้และทำได้เพยีงแค่จ้องมองซื่อหวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาต

ซื่อหวินลากขาที่บาดเจ็บและเดินไปทีละก้าวเข้าไปหาซู่เอ๋อโก่วอย่างช้าๆ

แววตาของซู่เอ๋อโก่วเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ในตอนนี้ เขาเริ่มสัมผัสได้ถึงความกลัวอย่างช้าๆ

ความกลัวได้เกาะกุมหัวใจของซู่เอ๋อโก่วราวกับเป็นเงาของความตายที่กำลังปกคลุมเขา

"ซื่อหวิน... อย่าฆ่าข้าเลย ข้ามีเงิน ข้ามีเงินมากมาย ข้ายกเงินนั่นให้เจ้าทั้งหมดเลย ได้โปรดไว้ชีวิตข้า..." ซู่เอ๋อโก่วรวบรวมพลังเฮือกสุดท้ายเพื่อพูดกับซื่อหวิน

แม้เขาจะใกล้ตายเต็มที แต่เขาเองก็ยังไม่อยากตาย

แต่ซื่อหวินไม่ตอบ เขาทำเพียงแค่หยุดอยู่ห่างจากซู่เอ๋อโก่วไปประมาณสามวาและมองดูเขาอย่างเงียบๆ

เวลาผ่านไปทีละน้อย

เลือดค่อยๆไหลออกจากแขนของซื่อหวิน

เขาไม่ได้ดึงดาบที่ปักอยู่บนแขนออก แต่ฉีกชายเสื้อมาพันรอบแผลเพื่อชะลอการเสียเลือดแทน

ส่วนซู่เอ๋อโก่วนั้น ซื่อหวินไม่ได้สนใจเขาเลยแม้แต่น้อย

เขาไม่แม้แต่จะเข้าไปซ้ำ เพราะไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว

สภาพของซู่เอ๋อโก่วที่เสียเลือดมากขนาดนี้ ยังไงซู่เอ๋อโก่วก็ไม่มีทางรอดแน่

สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือรอคอยอย่างเงียบๆ

ถ้าหากเข้าไปใกล้ซู่เอ๋อโก่วตอนนี้ หากเขาเกิดฮึดสู้ขึ้นมาและยอมสละทุกอย่างเพื่อลากซื่อหวินให้ตายไปด้วยกัน

ทุกอย่างที่ซื่อหวินทำก็จะไร้ประโยชน์ทันที

หลังจากนั้น เวลาค่อยๆผ่านไปเรื่อยๆ

ดวงตาของซู่เอ๋อโก่วเริ่มพร่ามัว เขาเริ่มรู้สึกว่าร่างกายของเขาไร้เรี่ยวแรง

นี่คือสัญญาณของการเสียเลือดมาก ดังนั้นเขาจึงเข้าใจแล้วว่าเขาใกล้จะตายเต็มที

หลังจากผ่านไปอีกประมาณ 20 นาที ในที่สุดซู่เอ๋อโก่วก็แน่นิ่งไป

ดวงตาของเขาเบิกโพลงจ้องมองไปที่ซื่อหวินด้วยความอาฆาต

แม้จะไม่เต็มใจสักเพียงใด แต่สุดท้ายเขาก็ต้องตายเพราะเลือดไหลออกจนหมดตัว

เมื่อได้เห็นภาพนี้ ซื่อหวินก็ทนไม่ไหวและทรุดลงนั่งกับพื้น

เขาหอบหายใจแรง รู้สึกวิงเวียนราวกับกำลังจะหมดสติ

ตอนนี้เขาเองก็ได้รับบาดเจ็บและเสียเลือดไปไม่น้อย

เมื่อครู่นี้จิตใจของเขายังคงจดจ่อยู่ที่ซู่เอ๋อโก่ว ดังนั้นเขาจึงยังไม่รู้สึกอะไร

แต่ตอนนี้เมื่อซู่เอ๋อโก่วได้ตายไปแล้ว ความตึงเครียดของเขาจึงคลายลงและทำให้เขารู้สึกอ่อนล้าไปทั้งตัว

เมื่อนึกถึงการต่อสู้ที่เสี่ยงเป็นเสี่ยงตายกับซู่เอ๋อโก่ว ซื่อหวินก็รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเล็กน้อย

เกือบไปแล้ว เขาเกือบจะตายแล้ว!

ถ้าหากเขาไม่ได้ฝึกฝนที่โรงฝึกดัชนีทองเป็นเวลาสิบวัน จนทำให้ผิวหนังที่นิ้วมือของเขาด้านและแข็งแกร่งขึ้น

วันนี้คนที่ตายก็อาจจะเป็นเขาก็ได้!

การฝึกฝนนั้นไม่ได้ไร้ผล เพียงแต่การเปลี่ยนแปลงนั้นจะค่อยเป็นค่อยไปจนยากที่จะสังเกตเห็นได้

แต่เมื่อต้องต่อสู้เพื่อเอาชีวิตรอด "นิ้วมือ" ของซื่อหวินก็ได้แสดงให้เห็นถึงความแข็งแกร่งที่แท้จริง

ไม่ว่าจะสู้ด้วยวิธีที่อันตรายมากเพียงใด แต่สุดท้านผู้ชนะก็คือเขา

ตอนนี้ซื่อหวินคือคนที่รอดชีวิตมาได้!