บทที่ 18 ผลประโยชน์ที่ไม่คาดคิด!

บทที่ 18 ผลประโยชน์ที่ไม่คาดคิด!

หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน ซื่อหวินก็เหมือนจะได้สติกลับคืนมา

เขาไม่ได้นั่งอยู่บนพื้นนานนัก

เมื่อมองไปยังศพของซู่เอ๋อโก่วเขาก็เหมือนจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้จึงรีบลุกขึ้นยืน

"เงิน! ซู่เอ๋อโก่วต้องซ่อนเงินเอาไว้ที่บ้านแน่ๆ เพราะมันเป็นเงินที่ได้มาจากศพในเหมืองหิน"

"แล้วเงินพวกนั้นอยู่ที่ไหนล่ะ?"

ซื่อหวินมองไปรอบๆ

บ้านของซู่เอ๋อโก่วเรียกได้ว่ามีแค่ฝาผนัง สภาพทรุดโทรม ว่างเปล่า แล้วจะมีที่ไหนที่ซ่อนเงินจำนวนมากได้?

ซื่อหวินขมวดคิ้ว

เขาเริ่มคิดทบทวนคำพูดของซู่เอ๋อโก่วและไม่เสียใจเลยที่ปล่อยให้เขาตายเพราะเสียเลือดมาก

ถ้าหากเขาถามถึงที่ซ่อนเงิน ซู่เอ๋อโก่วก็ต้องใช้มันมาต่อรองกับเขาแน่นอน

เป้าหมายของซื่อหวินคือฆ่าซู่เอ๋อโก่วส่วนเงินนั้นเป็นแค่ของแถม ถ้ามีอยู่จริงก็ดี ถ้าไม่มีก็ไม่เป็นไร

ซื่อหวินจึงเริ่มค้นหาในบ้านอย่างละเอียดอีกครั้ง

ตู้ใบเดียวในบ้านก็เก่าและผุพังจนไม่น่าจะซ่อนเงินไว้ได้

เขาพยายามคิดว่า ถ้าหากเขาเป็นซู่เอ๋อโก่วเขาจะเอาเงินจำนวนนั้นไปซ่อนไว้ที่ไหน?

"เดี๋ยวนะ ในครัวล่ะ?!"

ดวงตาของซื่อหวินเป็นประกาย

เขารีบเดินเข้าไปในครัวทันที

ครัวในบ้านของซู่เอ๋อโก่วนั้นรกและมีกลิ่นเหม็นอับ

สายตาของเขาจับจ้องไปที่เตาถ่านในครัว

บนเตามีหม้ออยู่สองใบซึ่งเป็นใบใหญ่และใบเล็ก

ซื่อหวินค้นหาบริเวณตรงนั้นอยุ๋ครู่หนึ่ง

ในที่สุดเขาก็เจอเงินที่ซ่อนอยู่ใต้หม้อใบเล็ก

เงินจำนวนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยขี้เถ้า

ถ้าหากไม่สังเกตให้ดีก็คงหาไม่เจอ

ใครจะไปคิดว่าอันธพาลอย่างซู่เอ๋อโก่วจะมีเงินซ่อนไว้ในบ้านมากมายขนาดนี้!

เงินจำนวนนี้ถูกหลอมเป็นแท่งๆจนหนักเอาการ

แต่ละแท่งน่าจะมีค่าประมาณสิบตำลึง

ทั้งหมดมีสิบสามแท่ง ซึ่งหมายความว่ามีเงินทั้งหมดหนึ่งร้อยสามสิบตำลึง!

เมื่อได้เห็นเงินจำนวนมากตรงหน้า แม้แต่ซื่อหวินที่สุขุมเยือกเย็นก็อดไม่ได้ที่จะหายใจถี่ขึ้น

หัวใจของเขาเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น

ก่อนหน้านี้ เขาเคยประสบกับสถานการณ์ที่แม้แต่เงินเพียงเล็กน้อยก็หาได้ยากยิ่ง

พี่สาวของเขาต้องขายตัวเองเป็นทาสให้กับตระกูลหวังเพื่อแลกกับเงินเพียงสิบตำลึง

แต่ตอนนี้เขามีเงินมากถึงหนึ่งร้อยสามสิบตำลึงแล้ว!

เงินจำนวนนี้มันช่วยแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของเขาได้อย่างมาก

เพราะที่โรงฝึกดัชนีทอง ซื่อหวินยังไม่ได้จ่ายเงินค่าฝึกครึ่งเดือนหลัง

ถ้าหากเขาไม่จ่ายก็จะถูกไล่ออก

แต่ตอนนี้เขามีเงินแล้วซึ่งทำให้เขาโล่งใจได้อย่างมาก

เงินจำนวนนี้ไม่น่าจะมาจากศพในเหมืองหิน เพราะซื่อหวินเคยเห็นศพนั้นมาก่อน

ศพนั้นไม่มีเงินอยู่เลย ดังนั้นจึงน่าจะเป็นไปได้ว่าซู่เอ๋อโก่วค้นพบอะไรบางอย่างจากศพแล้วเอาไปขายจึงได้เงินมาเป็นจำนวนมากขนาดนี้

ซื่อหวินค้นหาในบ้านของซู่เอ๋อโก่วจนพบกับผ้าขาดๆผืนหนึ่ง

เขาใช้ผ้าขาดๆห่อเงินหนึ่งร้อยสามสิบตำลึงเอาไว้ก่อนจะออกจากห้องครัวไป

เมื่อเห็นศพของซู่เอ๋อโก่วนอนอยู่บนพื้น ศพนั้นนอนแน่นิ่งและส่งกลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่ว

ซื่อหวินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

เขาอยากจะจัดการกับศพให้เรียบร้อย

แต่ด้วยสภาพร่างกายของเขาตอนนี้คงไม่อาจทำได้

อีกทั้งตอนนี้เขาก็เริ่มหายใจหอบและเริ่มหมดแรงแล้ว ดังนั้นเขาจึงต้องรีบกลับไปรักษาแผลที่แขนให้เร็วที่สุด

"ฟุ่บบ!"

ซื่อหวินรีบออกจากบ้านของซู่เอ๋อโก่วไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนศพของซู่เอ๋อโก่วก็ถูกปล่อยทิ้งไว้ตรงนั้น

ถึงจะมีคนมาเจอเข้าก็น่าจะไม่เป็นอะไร เพราะเมืองหลิวตอนนี้วุ่นวายมาก

ซู่เอ๋อโก่วเองก็ไม่ใช่คนที่สำคัญอะไร ถึงจะตายไปก็คงไม่มีใครมาสนใจ

ซื่อหวินแบกห่อผ้าที่ห่อเงินเอาไว้และใช้ผ้าขาดๆปิดบังดาบที่ปักอยู่บนแขน

หลังจากนั้นเขาเดินตรงไปยังร้านหมอ

เขาเข้าใจดีว่าบาดแผลแบบนี้รักษาเองที่บ้านไม่ได้ ถ้าเกิดพลาดไปติดเชื้อในยุคนี้ก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้น!

ดังนั้น ซื่อหวินจึงตรงไปที่ร้านหมอทันที

ร้านหมอนี้เป็นร้านเล็กๆซึ่งไม่มีคนมากนัก

ในร้านมีแค่หมอสูงวัยอายุห้าสิบกว่าๆกับลูกศิษย์สองสามคนที่กำลังจัดยาอยู่

ซื่อหวินเดินโซเซเข้ามาในร้านด้วยใบหน้าซีดเผือดและทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้

หมอเฉินเหลือบไปมองร่างกายของซื่อหวินก่อนจะเดินเข้ามาหาอย่างเชื่องช้า

"เจ้าเป็นอะไรมางั้นรึ?" หมอเฉินถาม

ซื่อหวินเตรียมเงินหนึ่งตำลึงเอาไว้แล้ว

"ป้าบ!"

ซื่อหวินวางเงินสิบตำลึงลงบนโต๊ะเสียงดัง จนหมอเฉินกับลูกศิษย์ต่างเบิกตากว้างและจ้องมองเงินก้อนนั้นด้วยตาไม่กะพริบ

ซื่อหวินเปิดผ้าขาดๆที่ปิดแผลบนไหล่ออกและพูดด้วยเสียงทุ้มหนักทีละคำ "รักษาแผลให้ข้าทีและหายามารักษาให้ข้าด้วย ถ้าทำได้เงินสิบตำลึงนี้ข้ายกให้พวกเจ้า"

"หะ...ห้ะ?"

เงินสิบตำลึงนี้เป็นสิ่งล่อใจที่ยากจะปฏิเสธได้

ยิ่งซื่อหวินเต็มไปด้วยเลือดและมีดาบปักอยู่บนไหล่อย่างชัดเจนแบบนี้อีก

หมอเฉินจึงรู้ทันทีว่าเขาคงเป็นพวกนอกรีตที่ใช้ชีวิตเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย

คนแบบนี้ไม่สามารถปฏิเสธการรักษาได้

ถ้าหากปฏิเสธไป ใครจะรู้ว่าซื่อหวินจะทำอะไรกับเขาในภายหลังบ้าง?

หมอเฉินจึงตัดสินใจอย่างรวดเร็วและตวาดเหล่าลูกศิษย์ทันที

"พวกเจ้ายังยืนบื้ออะไรกันอยู่?! รีบไปเอาตำรับยารักษาแผลของท่านอาจารย์บรรพบุรุษมาเร็วเข้า!"

"ขะ..ขอรับท่านอาจารย์!"

เมื่อลูกศิษย์ได้สติกลับมา พวกเขาจึงรีบไปทำตามคำสั่งทันที

ซื่อหวินเอนหลังพิงเก้าอี้และหลับตาลงเพื่อพยายามอดทนต่อความเจ็บปวด

ในที่สุดหมอเฉินก็ดึงดาบที่ปักอยู่บนไหล่ออก

และเลือดก็ไหลทะลักออกมาในทันที

โชคดีที่หมอเฉินนั้นมีความสามารถด้านการแพทย์สูง นอกจากนี้ยาของเขาก็ได้ผลดีมาก

หลังจากทายาลงไปไม่นานเลือดก็หยุดไหล

หมอเฉินรักษาอยู่นานเกือบสองชั่วยามจนเขาเกือบจะหมดแรง

หลังจากนั้นเขาได้จัดยาบำรุงให้ซื่อหวินอีกหลายขนานพร้อมกับบอกว่า "เมื่อกลับไปที่บ้านแล้ว เจ้าจะต้องทายาที่แผลทุกวัน และกินยาบำรุงเลือดตามที่สั่งแล้วพักผ่อนให้เพียงพอ ไม่นานแผลของเจ้าก็จะหายเป็นปกติเอง"

ซื่อหวินพยักหน้า

เขาหยิบห่อผ้ากับยาที่เตรียมไว้ก่อนจะลุกขึ้นและเตรียมตัวออกจากร้านไป

แต่เมื่อไปถึงหน้าประตู เขาก็หยุดลงและหันหลังให้หมอเฉินก่อนจะถามว่า

"หมอเฉิน ถ้าหากมีคนมาถามเรื่องนี้ ท่านจะต้องตอบว่าอย่างไร?"

หมอเฉินตอบอย่างไม่ลังเล "วางใจเถิด วันนี้ข้าและลูกศิษย์กำลังจัดยาอยู่ไม่ได้ออกมารับคนไข้เลย"

ซื่อหวินพยักหน้าอย่างพอใจ เงินสิบตำลึงนั้นคือค่าปิดปาก

แม้ว่าซู่เอ๋อโก่วจะเป็นแค่อันธพาลแต่กันไว้ก็ดีกว่าแก้

เมื่อจ่ายเงินปิดปากแล้ว หมอเฉินก็คงจะไม่พูดอะไรที่เป็นเบาะแสเกี่ยวกับเขา

ซื่อหวินจึงรีบออกจากร้านหมอและหายตัวไปในความมืด

ร่างของเขาหายลับไปในพริบตา

"ท่านอาจารย์ นี่เขา..." ลูกศิษย์คนหนึ่งกำลังจะพูด แต่ก็ถูกหมอเฉินขัดจังหวะ

"ชู่ว!" หมอเฉินปราม "จงจำไว้ว่าวันนี้ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น เดือนนี้ข้าจะให้เงินเดือนของพวกเจ้าเพิ่มเป็นสองเท่า!"

ลูกศิษย์ทุกคนดีใจเป็นอย่างมาก

เมื่อเงินเดือนเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า พวกเขาจึงไม่ถามอะไรต่อ