บทที่ 16 อันตราย!

บทที่ 16 อันตราย!

"เฮอะ! ไอ้ขอทาน ถุ้ย"

ซู่เอ๋อโก่วถ่มน้ำลายลงพื้นและไม่ได้สนใจว่าขอทานแก่คนนั้นจะตายหรือไม่

ในสถานที่แบบนี้ ขอทานแบบนี้จะอยู่หรือตายก็ไม่มีใครสนใจ

แม้จะมีคนเห็นเหตุการณ์ แต่ทุกคนก็รู้จักซู่เอ๋อโก่วดี

พวกเขารู้ว่าเขาเป็นลูกน้องของแก๊งสามพยัคฆ์ ดังนั้นทุกคนจึงต่างพากันหวาดกลัวและหลีกทางให้โดยที่ไม่กล้าพูดอะไร

ซู่เอ๋อโก่วเองก็ได้แต่หัวเราะในใจแล้วเดินกลับบ้านไป

บ้านของซู่เอ๋อโก่วนั้นผุพังมีรูรั่วไปหมด

เขาขี้เกียจแม้แต่จะใส่กุญแจ เพราะไม่มีความจำเป็น

ถึงแม้ว่าใครจะเข้าออกบ้านเขาก็ได้ แต่พวกขโมยหรือขอทานก็คงไม่มีใครกล้าเข้ามาวุ่นวาย

เพราะอย่างงั้นซู่เอ๋อโก่วจึงผลักประตูและเข้าไปในบ้านอย่างไม่เกรงกลัวขณะที่ในมือของเขายังถือเหล้าและเนื้ออยู่

ตอนนี้เป็นเวลาเย็นแล้ว แสงจากภายนอกเริ่มสลัว

ซู่เอ๋อโก่วไม่ทันสังเกตเลยว่าในบ้านของเขามีแสงวูบวาบอยู่แวบหนึ่ง

ในวินาทีที่ซู่เอ๋อโก่วผลักประตูเข้าไป แสงสีขาวก็สว่างวาบขึ้นมา

"ฉึก!"

แสงสีขาวนั้นพุ่งเข้ามาหาตัวเขาในพริบตา ซู่เอ๋อโก่วไม่ทันได้เห็นว่ามันคืออะไร แต่ด้วยสัญชาตญาณเขาจึงยกแขนขึ้นเพื่อป้องกัน

"ฉั๊วะ"

ความเจ็บปวดแปลบปลาบแล่นขึ้นมาจากแขน

ดาบสั้น!

นอกจากนี้เป็นดาบบินอีกด้วย!

มีดาบบินปักอยู่ที่แขนของซู่เอ๋อโก่ว ถ้าหากเขาไม่ยกแขนขึ้นป้องกัน ดาบบินคงจะปักเข้าที่คอของเขาแล้ว!

ทันใดนั้น ซู่เอ๋อโก่วส่งเสียงคำรามลั่น เขาตอบสนองโดยสัญชาตญาณและพุ่งเข้าไปในบ้านพร้อมกับกระชากประตูออกมา

ซู่เอ๋อโก่วไม่ได้หนี แม้ว่าเขาจะไม่ได้ฝึกวิทยายุทธ แต่การเป็นลูกน้องแก๊งสามพยัคฆ์ก็ต้องผ่านการต่อสู้มานับครั้งไม่ถ้วน

ดังนั้นจึงทำให้เขามีสัญชาตญาณในการเอาตัวรอด เขารู้ว่าถ้าหากหันหลังหนี ศัตรูอาจจะขว้างดาบบินใส่เขาอีกและเขาจะกลายเป็นเป้านิ่ง

ดังนั้นเขาจึงไม่หนีแต่พุ่งเข้าไปในบ้านพร้อมกับกระชากประตูออกมาบังไว้ข้างหน้าเหมือนกับใช้เป็นโล่

ในแสงสลัวๆจากจุดหนึ่ง

ในที่สุดเขาก็เห็นเงาของร่างในบ้านอย่างชัดเจน

"แก หรือว่าจะเป็นไอ้เจ้าซื่อหวิน?!" ซู่เอ๋อโก่วอุทานออกมาด้วยความตกใจ

เขาไม่คิดว่าซื่อหวินจะกล้ามาฆ่าเขาถึงที่และยังมาดักรอในบ้านของเขาอีก

ในสายตาของเขา ซื่อหวินก็เป็นแค่เนื้อบนเขียงที่รอให้เขาเชือดเท่านั้น

แต่ในขณะที่ซู่เอ๋อโก่วกำลังตกใจ ซื่อหวินกลับดูสงบนิ่ง

"ที่แท้ คนอย่างซู่เอ๋อโก่วก็ไม่ใช่เป้านิ่งหรือหนูโง่ๆสินะ"

"หนูน่ะไม่มีมือจึงไม่สามารถป้องกันดาบบินของข้าได้"

"แต่เจ้านั้นเป็นคนและยังตอบสนองได้เร็วถึงขนาดยกมือขึ้นมาป้องกันดาบบินของข้าได้อีก"

ซื่อหวินเดินออกมาจากหลังตู้

ตอนที่ซู่เอ๋อโก่วเปิดประตูเมื่อครู่ เป็นโอกาสทองแต่เขาก็ยังพลาด

ซู่เอ๋อโก่วนั้นไม่เหมือนหนู เขาไม่สามารถฆ่าซู่เอ๋อโก่วได้และทำได้เพียงแค่ทำให้แขนของซู่เอ๋อโก่วบาดเจ็บ

ตอนนี้ซื่อหวินไม่มีทางถอยแล้ว ถ้าหากซู่เอ๋อโก่วไม่ตาย ก็คงเป็นเขาที่ต้องตาย!

"ฉึก ฉึก ฉึก"

ซื่อหวินไม่ลังเล และปาดาบบินออกไปอีกสามเล่ม

ดาบบินเล่มแล้วเล่มเล่า พุ่งเข้าใส่จุดสำคัญของซู่เอ๋อโก่ว

ซู่เอ๋อโก่วนั้นตัวใหญ่ แข็งแรง ดังนั้นเขาจึงใช้ประตูบังเอาไว้ข้างหน้า

"ปั้ก ปั้ก"

ดาบบินสองเล่มปักเข้าที่ประตูและไม่ทำอันตรายต่อซู่เอ๋อโก่ว

แต่ซื่อหวินฝึกได้ฝนวิชาดาบบินบินมาอย่างหนักจนมีความแม่นยำมากพอ

ซู่เอ๋อโก่วสามารถใช้ประตูบังดาบบินได้สองเล่ม แต่เล่มที่สามนั้นเขากันเอาไว้ไม่ทัน

"ฉั๊วะ"

ดาบบินเล่มที่สามปักเข้าที่ต้นขาของซู่เอ๋อโก่ว เขาเจ็บจนตัวสั่น เลือดไหลอาบราวกับคนถูกชำแหละ

"อ๊ากกกก! ไอ้เป๋ซื่อหวิน!"

"ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้!"

"เป็นแค่ไอ้เป๋แท้ๆ เจ้ายังคิดจะมาฆ่าข้าถึงที่บ้านของข้าอีกงั้นรึ?!"

ถึงแม้จะเลือดไหลอาบ แต่ซู่เอ๋อโก่วก็ยังไม่ยอมแพ้ เขาฝืนทนความเจ็บปวดจากบาดแผลที่แขนและต้นขา

หน้าตาของเขาบิดเบี้ยวด้วยความโกรธแล้วพุ่งเข้าใส่ซื่อหวินทันที

ซื่อหวินมีดาบบินทั้งหมดห้าเล่ม ตอนนี้เขาใช้ไปสี่เล่มแล้วซึ่งเหลือเพียงเล่มเดียว

ดาบบินสี่เล่มมีสองเล่มที่ปักเข้าที่แขนและต้นขาของซู่เอ๋อโก่ว แต่มันก็แค่ทำให้เขาบาดเจ็บและไม่ถึงตาย

ตอนนี้ซื่อหวินไม่ได้ใช้ดาบบินอีก เพราะซู่เอ๋อโก่วหลบอยู่หลังประตูจึงทำให้ดาบบินไม่สามารถทำอะไรเขาได้

นอกจากนี้ระยะห่างก็ยังใกล้เกินไป

ซู่เอ๋อโก่ววิ่งเข้ามาหาซื่อหวินในไม่กี่ก้าว

"ย้ากกก!"

ซู่เอ๋อโก่วออกแรงอย่างเต็มที่เพื่อยกประตูขึ้นและทุบประตูให้กระแทกใส่ซื่อหวิน

ถึงแม้ช่วงนี้ซื่อหวินจะฟื้นฟูร่างกายจนหายดีแล้วและร่างกายของเขายังแข็งแกร่งขึ้นจากการฝึกฝน แต่ก็ยังสู้แรงของซู่เอ๋อโก่วไม่ได้ เขาจึงเซถลาไปข้างหลัง

ซู่เอ๋อโก่วขว้างประตูใส่ซื่อหวินอีกครั้ง

"ตู้มมม!"

ซื่อหวินโดนประตูนั้นกระแทกจนล้มลงไป ซู่เอ๋อโก่วรีบพุ่งเข้าไปหาแล้วชักาดาบออกมาแล้วแทงเข้าที่อกของซื่อหวิน

เหตุการณ์ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตา ขณะที่ซื่อหวินยังไม่ทันได้ตั้งตัว เขาก็เห็นปลายดาบที่แหลมคมจ่ออยู่ที่อกของเขาแล้ว

ในชั่วพริบตา ซื่อหวินกลับเป็นฝ่ายที่ตกอยู่ในอันตรายเสียแล้ว!

ตั้งแต่ที่ซู่เอ๋อโก่วผลักประตูเข้ามา ซื่อหวินขว้างดาบบิน จนถึงตอนนี้ เวลาผ่านไปไม่นาน

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ดาบบินทั้งสี่เล่มของซื่อหวินไม่สามารถฆ่าซู่เอ๋อโก่วได้แต่กลับทำให้ซู่เอ๋อโก่วโกรธแค้นและทำให้ซื่อหวินตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายที่สุด

นี่แสดงให้เห็นว่าในช่วงเวลาคับขัน เมื่อต้องสู้แบบเอาเป็นเอาตาย ประสบการณ์ของซื่อหวินนั้นยังด้อยกว่าซู่เอ๋อโก่วอยู่มาก

อีกเหตุผลสำคัญคือ ซื่อหวินมีขาพิการ จึงทำให้แผนการของเขาหลายอย่างไม่เป็นไปตามที่คิด

เขาไม่สามารถไล่ตามไปฆ่าซู่เอ๋อโก่วได้จึงถูกสวนกลับ

เมื่อเห็นปลายดาบแหลมคมจ่ออยู่ที่อก ซื่อหวินจึงว้ามือของซู่เอ๋อโก่วไว้แน่น

ทั้งสองฝ่ายราวกับว่ากำลังงัดข้อกัน

แต่ซู่เอ๋อโก่วที่ตัวใหญ่กว่า แข็งแรงกว่า แน่นอนว่าจึงมีแรงมากกว่า

ซื่อหวินมีร่างผอมบาง ถึงแม้ร่างกายจะแข็งแรงขึ้นบ้างแต่ก็ยังสู้แรงของซู่เอ๋อโก่วไม่ได้

ซื่อหวินได้แต่จ้องมองปลายดาบในมือของซู่เอ๋อโก่วที่ค่อยๆตกลงมาใกล้หน้าอกเขามากขึ้นทุกที….