บทที่ 31 ปฏิกิริยาของเซย์งาคุ

บทที่ 31 ปฏิกิริยาของเซย์งาคุ

“เขาคือคนที่เราไม่ควรไปแหย่เด็ดขาด” อินุอิ ขยับแว่นตาด้วยมือที่สั่นเทา พยายามอย่างเต็มที่ที่จะสงบสติอารมณ์ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เทนนิสของผู้ชายคนนั้นอันตรายสุด ๆ เขาคือคนที่แม้แต่ กัปตันเทซึกะ ก็ยังยากที่จะเอาชนะได้”

“เขาแข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอครับ?” เอจิเซ็น เรียวมะ รู้สึกประหลาดใจกับการประเมินของ อินุอิ แต่เมื่อเขานึกถึงเทนนิสของ คามิชิโระ รัน เขาก็พบว่าการประเมินนั้นสมเหตุสมผลมาก

“เมื่อวานผมเห็น คามิชิโระ รัน เล่นเทนนิสกับใครบางคนที่คอร์ตสตรีทเทนนิสครับ” เอจิเซ็น เรียวมะ เล่าทุกสิ่งที่เขาได้เห็นและได้ยินมาเมื่อวานนี้

“คามิชิโระ รัน คนนั้นสุดยอดขนาดนั้นเลยเหรอ? ฟุโดมิเนะ เป็นแค่โรงเรียนเล็ก ๆ ไม่ใช่หรือไง?” ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ที่ทุกคนหยุดฝึกซ้อมและเข้ามารวมตัวกัน

เทซึกะ คุนิมิตสึ ไม่ได้หยุดยั้งภาพเหตุการณ์นี้

ถึงเวลาแล้วที่จะต้องให้เหล่าตัวจริงได้ตระหนักถึงความน่าสะพรึงกลัวของ ฟุโดมิเนะ เพื่อสร้างความรู้สึกถึงวิกฤตการณ์ให้เกิดขึ้น

“ถ้าจะพูดให้ถูก ก็คือ ฟุโดมิเนะ ในอดีตน่ะใช่ แต่หลังจาก คามิชิโระ รัน เข้าร่วม ฟุโดมิเนะ ก็ไม่ใช่โรงเรียนธรรมดา ๆ อีกต่อไปแล้ว ประเมินแบบเผื่อ ๆ เลยนะ ฟุโดมิเนะ มีผู้เล่นระดับชาติอย่างน้อยสองคน มีตัวจริงหนึ่งคนที่มีพละกำลังไม่ด้อยไปกว่า คาวามุระ และคนอื่น ๆ ก็มีศักยภาพที่ดีพอสมควรเลย” อินุอิ อธิบายด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึก

“สองคน?!” เหล่าตัวจริงมีสีหน้าตกตะลึง

พวกเขาเข้าใจดีถึงน้ำหนักของการเป็นผู้เล่นระดับชาติ

ในปัจจุบัน มีเพียง เทซึกะ คุนิมิตสึ แห่ง เซย์งาคุ เท่านั้นที่อยู่ในระดับชาติ

ก่อนจะถึงการแข่งขันระดับชาติ ความแข็งแกร่งของคู่แข่งนั้นไม่ได้สูงนัก ดังนั้นการมีผู้เล่นระดับชาติก็เท่ากับการการันตีชัยชนะไปแล้วหนึ่งแมตช์

และ ฟุโดมิเนะ มีถึงสองคน

ซึ่งนั่นก็หมายความว่าตัวจริงคนอื่น ๆ ของพวกเขาต้องการชัยชนะอีกแค่แมตช์เดียวเท่านั้นเพื่อคว้าชัยชนะมา

“อ้อ อีกอย่าง ทักษะเทนนิสที่ คามิชิโระ รัน แสดงออกมานั้นเป็นเพียงแค่ยอดภูเขาน้ำแข็งเท่านั้นนะ ตามข้อมูลที่ฉันรวบรวมมา ทักษะเทนนิสของเขาแบ่งออกคร่าว ๆ ได้เป็น วิถีมาร วิถีพันธนาการ และฟุตเวิร์กที่ทำให้สามารถเทเลพอร์ตได้”

“ในบรรดาทักษะนั้น วิถีมาร มีความเร็วและพละกำลังที่ยอดเยี่ยม ในขณะที่ วิถีพันธนาการ จะสร้างความเสียหายต่อสภาพจิตใจ”

“ทักษะเทนนิสสายจิตใจงั้นเหรอ?!” สีหน้าของ ฟูจิ ชูสุเกะ ที่มักจะยิ้มแย้มอยู่เสมอกลายเป็นเคร่งขรึม

ด้วยความที่เขายืนหยัดอยู่ในระดับคันโตอย่างมั่นคง เขาจึงเข้าใจดีถึงความน่าสะพรึงกลัวของทักษะเทนนิสสายจิตใจ

ผู้เล่นที่มีทักษะเทนนิสสายจิตใจมักจะสามารถเอาชนะคู่แข่งที่มีระดับเหนือกว่าตัวเองได้

หากใครตกลงไปในกับดักของทักษะเทนนิสสายจิตใจ แมตช์นั้นก็จะกลายเป็นความทุกข์ทรมานแสนสาหัส

“ถูกต้อง คามิชิโระ รัน คือนักเทนนิสที่ทรงพลังมาก ในอดีต เขาเคยเอาชนะฉันมาแล้ว” เทซึกะ คุนิมิตสึ เดินเข้ามาและเอ่ยอย่างเคร่งขรึม

“ล้อเล่นน่า กัปตันเคยแพ้เขามาก่อนเนี่ยนะ”

คำพูดของ เทซึกะ ทำให้เหล่าตัวจริงถึงกับพูดไม่ออก

ท้ายที่สุดแล้ว นับตั้งแต่ เทซึกะ เข้าร่วม เซย์งาคุ เขาก็ไม่เคยแพ้เลยสักแมตช์เดียว

“ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้ชายที่เหลือเชื่อมากเลยนะ” ฟูจิ ชูสุเกะ ลืมตาขึ้นและบ่นพึมพำกับตัวเอง

นับตั้งแต่เข้าร่วม เซย์งาคุ เขาปรารถนาที่จะได้ต่อสู้แบบทุ่มสุดกำลังกับ เทซึกะ คุนิมิตสึ มาโดยตลอด

อย่างไรก็ตาม มันไม่เคยมีโอกาสที่เหมาะสมเลย และท้ายที่สุด เทซึกะ ก็ได้รับบาดเจ็บที่ข้อศอก

บัดนี้ เปลวไฟได้ถูกจุดประกายขึ้นในใจของเขาอีกครั้ง

“หมอนี่แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยสินะ” เมื่อได้ยินทั้งหมดนี้ เอจิเซ็น เรียวมะ ก็ไม่รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เขากลับเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้

“ผมจำได้ว่าพวกเราจะต้องเจอกับ ฟุโดมิเนะ ในการแข่งขันระดับเขตใช่ไหมครับ?”

“ฉันขอชื่นชมความกล้าหาญของเธอนะ เอจิเซ็น แต่ฉันต้องขอเตือนไว้ก่อนว่า ด้วยความแข็งแกร่งของ คามิชิโระ รัน เขาจะต้องถูกวางไว้ในตำแหน่ง เดี่ยวมือ 1 อย่างแน่นอน และ เดี่ยวมือ 1 ก็คือตำแหน่งของ กัปตันเทซึกะ” อินุอิ เอ่ยอย่างไม่รีบร้อน

สายตาของเขากวาดมอง เอจิเซ็น และ เทซึกะ เผยให้เห็นสีหน้าราวกับกำลังรอดูงิ้วบทสนุก

คนหนึ่งคือกัปตัน อีกคนคือดาวรุ่งพุ่งแรง

กัปตันจะยอมสละโอกาสอันล้ำค่านี้ให้กับหน้าใหม่อย่าง เอจิเซ็น หรือไม่?

ถ้าเป็น เทซึกะ ความเป็นไปได้ที่จะยอมสละโอกาสนั้นก็ค่อนข้างสูงทีเดียว

“ขอโทษด้วยนะ เอจิเซ็น ฉันตั้งตารอคอยที่จะได้สู้กับเขามานานแล้วล่ะ” สิ่งที่ทำให้ อินุอิ ประหลาดใจก็คือ น้ำเสียงของ เทซึกะ นั้นหนักแน่นเป็นอย่างมาก

“ดูเหมือนว่าข้อมูลของฉันจะยังไม่สมบูรณ์แบบสินะ” อินุอิ จดบันทึกลงในสมุดของเขา

เดิมที อินุอิ คิดว่า เทซึกะ คุนิมิตสึ คือคนที่แบกรับ เซย์งาคุ ไว้บนบ่าทั้งหมด และมองว่าชัยชนะของ เซย์งาคุ คือทุกสิ่ง

แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า...

เทซึกะ คุนิมิตสึ จะไม่ได้ยึดติดขนาดที่ข้อมูลระบุไว้

น้ำเสียงของ เทซึกะ คุนิมิตสึ นั้นหนักแน่นและเต็มไปด้วยอำนาจ

หากเขาไม่เคยพบกับ คามิชิโระ รัน บางที เซย์งาคุ ในตอนนี้อาจจะอยู่ในสถานการณ์ที่แตกต่างออกไป

ความทรงจำของเขาหวนกลับไปสู่วันที่เขาพ่ายแพ้ให้กับ คามิชิโระ รัน

“เทซึกะ คุนิมิตสึ นายมีพรสวรรค์ที่จะก้าวไปถึงจุดสูงสุดได้ แต่ฉันไม่แนะนำให้นายไป เซย์งาคุ หรอกนะ” ในตอนนั้น คามิชิโระ รัน ได้พูดเอาไว้

“เซย์งาคุ ในตอนนี้น่ะเน่าเฟะไปแล้ว ถ้านายไปเข้าร่วม เซย์งาคุ นายจะต้องเผชิญกับช่วงเวลาสูญเปล่าไปหนึ่งปีเต็ม ๆ”

“ยิ่งไปกว่านั้น อาจารย์เรียวซากิ สุมิเระ ก็มีความสามารถจำกัด การเข้าร่วม เซย์งาคุ มีแต่จะส่งผลเสียต่อนายเท่านั้น”

เมื่อต้องเผชิญกับข้อสงสัยของ เทซึกะ คามิชิโระ รัน ก็ได้อธิบายไว้

ในตอนนั้น เทซึกะ ก็เคยคิดที่จะเข้าร่วมโรงเรียนอื่น แต่สุดท้าย เขาก็เลือก เซย์งาคุ

ในเวลาต่อมา เขาก็ได้เผชิญกับเหตุการณ์ ‘ข้อศอก’ และต่อมาก็ได้รับความคาดหวังอย่างสูงจากอดีตกัปตันชมรม จนกลายมาเป็นเสาหลักของ เซย์งาคุ

เสาหลักนี้ยืนหยัดมานานถึงสองปี

ตอนนี้ เขาอยู่ปีสามแล้ว แต่ความแข็งแกร่งของเขากลับไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก มีเพียงสรีระร่างกายเท่านั้นที่แข็งแกร่งขึ้น

“ฉันคิดผิดจริง ๆ งั้นเหรอ?” บางครั้ง เทซึกะ ก็มักจะถามตัวเองเช่นนี้

แต่แล้วจิตใจของเขาก็กลับมาแน่วแน่อีกครั้ง

ฉันไม่ได้คิดผิด ฉันจะนำ เซย์งาคุ ไปสู่ การแข่งขันระดับชาติ ให้ได้!

ตามคำขอของทุกคน เอจิเซ็น เรียวมะ ได้เล่ากระบวนการทั้งหมดของแมตช์ระหว่าง คามิชิโระ รัน และ อาคุตสึ ให้ฟัง

ไม่ว่าจะเป็นทักษะเทนนิสที่พิลึกพิลั่นหรือสมรรถภาพทางร่างกายอันน่าสะพรึงกลัว ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถก้าวข้ามได้เลย

เหล่าตัวจริงของ เซย์งาคุ ต่างก็ตระหนักได้ว่า ฟุโดมิเนะ จะเป็นคู่แข่งที่น่าเกรงขามอย่างแน่นอน

“เอจิเซ็น บอกฉันหน่อยสิ ถ้านายแข่งกับเขา นายจะชนะได้สักกี่เกม?” โมโมชิโระ เอ่ยถาม

เอจิเซ็น มีสีหน้าที่ค่อนข้างเคร่งขรึม จากนั้นก็ชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว:

“อย่างมากที่สุด ผมคงชนะได้แค่สองเกมครับ”

นี่คือข้อสรุปที่เขาให้หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว

“สองเกมเหรอ?” โมโมชิโระ อึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็คว้าคอของ เอจิเซ็น แล้วหัวเราะออกมา

“นายขี้โม้หรือเปล่าเนี่ย เอจิเซ็น? คามิชิโระ รัน คนนั้นเป็นผู้ชายที่อยู่ในระดับเดียวกับกัปตันเลยนะ ขนาดฉันยังชนะกัปตันไม่ได้เลยสักเกม เพราะงั้นนายก็ไม่มีทางชนะ คามิชิโระ รัน ได้หรอกน่า”

โมโมชิโระ ชอบนิสัยไม่เกรงกลัวคนเก่งของ เอจิเซ็น มาก

เหมือนกับตัวเขาเอง ที่แม้จะรู้ว่าตัวเองไม่ใช่คู่มือของ เทซึกะ แต่เขาก็ยังปรารถนาที่จะต่อสู้กับกัปตันอยู่ดี

“เอจิเซ็น ฉันเชื่อว่านายจะต้องเอาชนะเขาได้ และพวกเรา เซย์งาคุ ก็จะมุ่งหน้าไปสู่ การแข่งขันระดับชาติ ด้วยเหมือนกัน” ภายใต้แสงแดด โมโมชิโระ เผยรอยยิ้มเจิดจ้าออกมา

“ชิ มันก็แหงอยู่แล้วล่ะ” เอจิเซ็น เรียวมะ ดึงหมวกปีกหน้าลงมา

“เอ่อ...” คาวามุระ ทาคาชิ ที่เงียบมาตลอดจู่ ๆ ก็พูดขึ้น ใบหน้าของเขาเผยให้เห็นความกังวล

“ฉันรู้จัก อาคุตสึ คนที่แข่งกับ คามิชิโระ รัน ด้วยล่ะ”

คาวามุระ ทาคาชิ เป็นเพื่อนบ้านของ อาคุตสึ ทั้งสองคนรู้จักกันมาตั้งแต่เด็ก และอาจเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งใน ‘เพื่อน’ เพียงไม่กี่คนของ อาคุตสึ

แน่นอนว่าคุณค่าของมิตรภาพนี้ไม่ได้สูงมากนัก

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ อาคุตสึ เคยเทน้ำรดหัว คาวามุระ ทาคาชิ อย่างไร้เยื่อใยมาแล้ว

“อาคุตสึ คืออัจฉริยะด้านกีฬาที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลยล่ะ เขาไม่จำเป็นต้องเรียนรู้ก็สามารถเชี่ยวชาญกีฬาอื่น ๆ ได้สบาย คนธรรมดาไม่มีทางเอาชนะเขาได้หรอก”

“เขาไม่เคยเรียนเทนนิสมาก่อนเลย แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าทุกคนที่นี่เลยนะ”

น้ำเสียงของ คาวามุระ ทาคาชิ ค่อนข้างหนักอึ้ง

“คาวามุระ นายกำลังเล่นมุกอะไรเนี่ย? มันไม่ตลกเลยนะ! จะมีคนที่แข็งแกร่งเท่าพวกเราโดยที่ไม่เคยฝึกซ้อมมาก่อนได้ยังไงกัน?” คิกุมารุ รีบหัวเราะกลบเกลื่อนในทันที

แต่เมื่อเห็นว่าสีหน้าของ คาวามุระ ทาคาชิ ดูเหมือนไม่ได้ล้อเล่น น้ำเสียงของเขาก็เริ่มเคร่งขรึมลงตามไปด้วย