บทที่ 3 คอร์ตสตรีทเทนนิส

บทที่ 3 คอร์ตสตรีทเทนนิส

ชิเท็นโฮจิแข็งแกร่งมากในปีนี้

ประเภทคู่ของพวกเขานั้นน่าเกรงขาม และผู้เล่นประเภทเดี่ยวก็มีทั้ง ชิราอิชิ คุราโนะสึเกะ, ชิโตเสะ เซ็นริ และ โทยามะ คินทาโร

ในบรรดาคนเหล่านั้น โทยามะ คินทาโร เป็นเพียงเด็กม.1 ที่เพิ่งเริ่มเล่นเทนนิส

แต่เขากลับมีทักษะระดับชาติแล้วเมื่อถึงช่วงการแข่งขันระดับชาติ

เขาใช้เวลาเพียงแค่ปีเดียวในการไปถึงระดับที่ตัวเอกอย่าง เอจิเซ็น เรียวมะ ต้องใช้เวลาฝึกฝนเกือบสิบปีจึงจะไปถึง

ในระดับหนึ่ง คินทาโร ต่างหากที่เป็นพวกโกงของจริง

ในช่วงเวลานี้ คินทาโร เพิ่งจะเริ่มเล่นเทนนิส ความแข็งแกร่งของเขาจึงยังไม่น่าจะถึงระดับภูมิภาคคันโต

คามิชิโระ รัน ลองเปรียบเทียบตัวเองกับหมอนั่นดู แล้วก็พบว่าความแข็งแกร่งของเขาหลังจากเล่นเทนนิสมาหนึ่งปีนั้นยังไม่ถึงระดับคันโตด้วยซ้ำ เขาอาจจะเอาชนะพวกตัวประกอบอย่างอาราอิไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าการเอาตัวเองในวัยหกขวบไปเปรียบเทียบกับ คินทาโร ในตอนนี้นั้นมันไม่ยุติธรรม ท้ายที่สุดแล้ว ในวัยหกขวบ ร่างกายของเขายังเติบโตไม่เต็มที่ แค่ถือไม้เทนนิสก็ลำบากแล้ว

คามิชิโระ รัน ยังคงสนใจผู้เล่นจาก ชิเท็นโฮจิ อยู่มากทีเดียว

พวกเขายังเป็นโรงเรียนมัธยมต้นที่มีศักยภาพมากที่สุดในการสั่นคลอนการคว้าแชมป์สามสมัยซ้อนของ ริคไค

แน่นอน

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ เซย์งาคุ คือทีมที่คว้าแชมป์ไปได้

แต่ในมุมมองของ คามิชิโระ รัน “ออร่าตัวเอก” ของ เซย์งาคุ นั้นแรงเกินไป

ช่องว่างในประเภทคู่นั้นมหาศาล และในประเภทเดี่ยว เทซึกะ คุนิมิตสึ ก็ถูกตลบหลังด้วย ฟู–ริน–คะ–ซัน (โดยเฉพาะรูปแบบ อิน และ ไร) ที่ ซานาดะ สร้างขึ้นมาเพื่อจัดการกับเขาโดยเฉพาะ

อัจฉริยะอย่าง ฟูจิ มีความแข็งแกร่งพอตัว แต่เขาก็ไม่มีทางเอาชนะ ซานาดะ และ ยูกิมุระ ได้เลย

ตัวเอกอย่าง เอจิเซ็น เรียวมะ มีฝีมือห่างชั้นกับ ยูกิมุระ อย่างมหาศาล แต่เขากลับพลิกสถานการณ์กลับมาเอาชนะได้ในนาทีสุดท้ายด้วยการพึ่งพาสกิลโกง

หากวัดกันที่ความแข็งแกร่งแบบเพียว ๆ เซย์งาคุ นั้นด้อยกว่า ชิเท็นโฮจิ เสียอีก

แต่ คามิชิโระ รัน เชื่อว่าหลังจากที่ผีเสื้ออย่างเขาขยับปีก เนื้อเรื่องทั้งหมดก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงชนิดพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน

หากเขาต้องการคว้าแชมป์ ขุมกำลังของ ฟุโดมิเนะ ในปัจจุบันยังอ่อนแอเกินไป

เขาวางแผนที่จะดึงตัว ชิโตเสะ เซ็นริ มาให้จับคู่กับ ทาจิบานะ คิปเป เพื่อสร้างคู่หูประเภทคู่ที่แข็งแกร่งที่สุดของ ฟุโดมิเนะ และให้เขาลงเล่นเป็นผู้เล่นประเภทเดี่ยวด้วย

“ไปภูมิภาคคันโต”

คามิชิโระ รัน ออกคำสั่งขณะก้าวขึ้นรถยนต์ส่วนตัว

“ครับ นายน้อย”

คนขับรถตอบรับสั้น ๆ แล้วขับมุ่งหน้าไปยังจุดหมายทันที

“นายน้อยครับ เชิญครับ”

พ่อบ้านที่อยู่ภายในรถรีบยื่นโทรศัพท์มือถือที่กำลังอยู่ในสายให้ทันที

“ไอ้หนู ในที่สุดแกก็ตัดสินใจลงมาจากเขาแล้วสินะ”

คามิชิโระ หมิง หัวเราะลั่นมาจากปลายสาย

“การที่แกลงมาจากเขา ก็แปลว่าแกเข้าถึงสิ่งนั้นได้แล้วใช่ไหม? ฮ่าฮ่าฮ่า สมกับเป็นลูกชายของฉัน เข้าถึงสภาวะนั้นได้ตั้งแต่ยังอยู่ม.ต้น! ไอ้หมอนั่น เอจิเซ็น นันจิโร่ เพิ่งจะเข้าถึง ภาวะไร้อัตตา ได้ตอนม.ต้นไม่ใช่หรือไง? ฮ่าฮ่าฮ่า สุดท้ายฉันก็เป็นฝ่ายชนะอยู่ดี!”

คามิชิโระ หมิง ก็เคยเป็นคนที่ก้าวเข้าสู่โลกของนักเทนนิสอาชีพเช่นกัน ความแข็งแกร่งของเขาอยู่ในระดับที่ดี และตอนที่เขาปรากฏตัวบนเวทีระดับโลกเป็นครั้งแรก เขาก็เคยกวาดล้างคู่แข่งมานับไม่ถ้วน

แต่เขากลับถูก โค้ชมิฟุเนะ และ เอจิเซ็น นันจิโร่ เล่นงานจนพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ

นับตั้งแต่นั้นมา เขาก็มองทั้งสองคนเป็นคู่แข่งและพยายามดิ้นรนมาตลอด

แต่เขากลับไม่คาดคิดเลยว่าช่องว่างระหว่างพวกเขามีแต่จะกว้างขึ้นเรื่อย ๆ

สุดท้ายเขาก็ท้อแท้และหันมาสืบทอดธุรกิจของครอบครัว

ในวินาทีนี้

เขารู้สึกโล่งใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้

แม้ว่าความแข็งแกร่งของเขาจะสู้พวกนั้นไม่ได้ แต่ลูกชายที่เขาให้กำเนิดมากลับมีพรสวรรค์ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

เขาครอบครองความแข็งแกร่งที่เหนือกว่า เอจิเซ็น นันจิโร่ ในช่วงม.ต้นเสียอีก

คามิชิโระ หมิง จำได้ว่าลูกชายของ เอจิเซ็น นันจิโร่ อย่าง เอจิเซ็น เรียวมะ เป็นเด็กม.1 ในปีนี้ และยังฝีมือไม่ถึงระดับคันโตเลยด้วยซ้ำ

ลูกชายของเขาเหนือกว่า เอจิเซ็น เรียวมะ คนนั้นอย่างเทียบไม่ติด

ถ้ารวบรัดตัดความ

เขาก็ก้าวข้าม เอจิเซ็น นันจิโร่ ไปแล้ว

“ฮ่าฮ่าฮ่า”

เมื่อคิดได้แบบนี้ คามิชิโระ หมิง ก็อดไม่ได้ที่จะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง

“ผมยังไม่ได้เรียนรู้สิ่งนั้นครับ”

ทว่าในวินาทีถัดมา น้ำเสียงอ่อนโยนของ คามิชิโระ รัน ก็ดังมาจากปลายสาย

ตามมาด้วยเสียงสัญญาณสายไม่ว่าง

“ไอ้เด็กคนนี้...”

คามิชิโระ หมิง ทำหน้าเหวอ ค้างโทรศัพท์ไว้ในท่าเดิม ริมฝีปากสั่นระริกเล็กน้อย

“...ใช้เวลาตั้งสองปีแล้วยังแตะไม่ถึงสภาวะนั้นอีกงั้นเหรอ?”

หลังจากวางสาย คามิชิโระ รัน ก็ยังคงรักษารอยยิ้มอบอุ่นเอาไว้ แล้วหลับตาลงเพื่อพักผ่อน

“นายน้อยเปลี่ยนไปมากจริง ๆ”

พ่อบ้านเฝ้ามองทุกอย่างเงียบ ๆ อยู่ด้านข้าง

ในความทรงจำของเขา คามิชิโระ รัน ในอดีตเป็นคนเอาแต่ใจและมักจะลงมือทำทันทีเมื่อเจอเรื่องที่ไม่สบอารมณ์

เขาถึงขั้นเคยมีเรื่องชกต่อยข้างถนนมาแล้ว

หลังจากขึ้นเขาไปเมื่อสองปีก่อน เขาก็ไม่เคยกลับบ้านเลยสักครั้ง

การลงจากเขาในครั้งนี้ เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

สวมแว่นตา ปล่อยปอยผมปรกหน้า ดูเปี่ยมไปด้วยความสง่างามและสุภาพเรียบร้อย

นี่ต่างหากถึงจะสมกับฐานะทายาทเศรษฐี

ส่วนไอ้สิ่งที่เรียกว่าสภาวะของเทนนิสนั้น...

พ่อบ้านเฝ้ามอง คามิชิโระ รัน เติบโตมาตั้งแต่เด็ก

ตั้งแต่อายุยังน้อย คามิชิโระ รัน ก็แสดงให้เห็นถึงพรสวรรค์อันน่าสะพรึงกลัว

ไม่ว่าจะเป็นเทคนิคเทนนิสแบบไหน เขาก็สามารถจดจำมันได้จากการมองเพียงแค่ครั้งเดียว

ตัดสินจากนิสัยของ คามิชิโระ รัน เขาไม่มีทางลงมาจากเขาโดยที่ยังทำเป้าหมายไม่สำเร็จแน่ ๆ

เว้นเสียแต่ว่า...

สภาวะที่เขายังเข้าไม่ถึงนั้น มันไม่ได้สำคัญสำหรับเขาอีกต่อไปแล้ว

พ่อบ้านถือว่าตัวเองพอจะมีความรู้เรื่องเทนนิสอยู่บ้าง

ภาวะไร้อัตตา และ วิถีแห่งอสูร ไม่ได้เป็นเพียงแค่สองสภาวะที่มีอยู่เท่านั้น

ในทางทฤษฎีแล้ว

ใคร ๆ ก็มีสิทธิ์ที่จะเดินบนเส้นทางที่สาม ซึ่งเป็นเอกลักษณ์เฉพาะของตัวเองได้ทั้งนั้น

“บางทีนายน้อย... คงจะเดินบนเส้นทางของตัวเองไปแล้วล่ะมั้ง”

พ่อบ้านคิดในใจขณะมองดู คามิชิโระ รัน ที่กำลังยิ้มละมุน

ภูมิภาคคันโต, คอร์ตเทนนิสสวนป่าฟอเรสต์พาร์ก

นี่คือคอร์ตสตรีทเทนนิสที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในละแวกนี้

เรียกได้ว่าคนแน่นขนัดตลอดเวลา

ในเวลาว่าง จะได้เห็นผู้เล่นจากโรงเรียนเทนนิสต่าง ๆ แวะเวียนมาประลองฝีมือกันที่นี่

มันยังเป็นสถานที่ที่ดีสำหรับการรวบรวมข้อมูลของโรงเรียนอื่น ๆ อีกด้วย

โดยพื้นฐานแล้ว คอร์ตเทนนิสจะใช้รูปแบบการแข่งขันประเภทคู่ และใช้ระบบผู้ชนะได้เล่นต่อ

คู่ที่แข็งแกร่งที่สุดจะกลายเป็นแชมป์ประจำคอร์ต และต้องคอยรับคำท้าจากผู้เล่นคนอื่น ๆ อย่างต่อเนื่อง

ผู้เล่นที่สามารถก้าวขึ้นมาเป็นแชมป์ประจำคอร์ตที่นี่ได้ อย่างน้อยก็ต้องมีฝีมือของจริงอยู่บ้าง

ที่มุมหนึ่งของคอร์ตเทนนิส ทาจิบานะ อัน กำลังเฝ้าดูการแข่งขันเงียบ ๆ ร่วมกับ ทาจิบานะ คิปเป

แต่ทั้งคู่ดูกระวนกระวายเล็กน้อย คอยเหลือบมองนาฬิกาข้อมืออยู่เป็นระยะ

“ถึงเวลานัดแล้วนี่นา พี่คามิชิโระมาสายจัง”

ทาจิบานะ อัน ทำปากยื่นแล้วบ่นพึมพำกับตัวเอง

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา พวกเขาติดต่อกันบ้างเป็นครั้งคราว

ในครั้งนี้ หลังจากรู้ว่า คามิชิโระ รัน มีแผนจะกลับมา ทาจิบานะ คิปเป จึงรีบนัดเจอ คามิชิโระ รัน ที่ฟอเรสต์พาร์กทันที

ทาจิบานะ คิปเป เคารพ คามิชิโระ รัน อย่างมาก เพราะ คามิชิโระ รัน ถือได้ว่าเป็นหนึ่งในที่ปรึกษาด้านเทนนิสของเขา

ดังนั้น หาก คามิชิโระ รัน ต้องการจะเข้าร่วมกับ ฟุโดมิเนะ เขาจะยอมสละตำแหน่งกัปตันชมรมให้กับ คามิชิโระ รัน อย่างแน่นอน

เมื่อคำนึงถึงความเป็นไปได้ที่สมาชิกชมรมอาจจะต่อต้าน ทาจิบานะ คิปเป จึงตั้งใจจะมาพบ คามิชิโระ รัน ตามลำพังก่อน

แต่เขาไม่คิดเลยว่า ทาจิบานะ อัน จะรู้ทันและตามมาด้วย

“โธ่ ไม่ได้เจอพี่คามิชิโระตั้งสองปีเลยนะเนี่ย ถ้าเขามาเข้าร่วมกับ ฟุโดมิเนะ ของเราล่ะก็ เราจะต้องคว้าแชมป์ได้แน่ ๆ”

ทาจิบานะ อัน พูดด้วยความชื่นชม

“แชมป์งั้นเหรอ? ฟุโดมิเนะ เป็นโรงเรียนพรรค์ไหนกัน? ช่างเป็นคำพูดที่อวดดีซะจริง”

ในวินาทีนั้น น้ำเสียงที่ดูสำอางเล็กน้อยก็ดังขึ้นข้าง ๆ พวกเขา

ทาจิบานะ อัน และ ทาจิบานะ คิปเป หันกลับไป ก็พบกับผู้ชายผมสีม่วงที่มีไฝใต้ตาขวา กำลังเชิดหน้าขึ้นสูงด้วยท่วงท่าสง่างามและหยิ่งยโสราวกับหงส์ขาว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความดูแคลน

“นี่ นายเป็นใครกันน่ะ?!”

น้ำเสียงของ ทาจิบานะ อัน เต็มไปด้วยความเป็นศัตรู

ทาจิบานะ คิปเป ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ความหยิ่งทะนงแบบนี้ เครื่องแบบนักเรียนแบบนี้ ดูเหมือนว่าจะเป็น...

“ฉันคือกัปตันชมรมเทนนิสแห่ง เฮียวเทย์... อาโทเบะ เคโงะ”

อาโทเบะ เคโงะ กอดอก แววตาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล