บทที่ 14 ทวงคืนความยุติธรรมให้ซูมู่โหรว

"ท่านบรรพชน ท่านผู้อาวุโสสูงสุด!"

ก่อนที่ท่านบรรพชนจะทันได้เอ่ยตอบ เสียงเรียกจากแดนไกลก็ดังขัดจังหวะความคิดของพวกเขาขึ้นมาเสียก่อน

"นั่นมันป้าเทียน มู่โหรว และคนอื่นๆ นี่..."

แม้จะประหลาดใจว่าเหตุใดซูป้าเทียนและคนอื่นๆ จึงตามมาถึงที่นี่ได้ ทว่าพวกเขาก็ดีใจอย่างสุดซึ้งที่รอดพ้นจากภัยพิบัติครั้งใหญ่ และได้พบหน้าลูกหลานในตระกูลอีกครั้ง

กลุ่มของซูป้าเทียนและซูมู่โหรวมองเห็นท่านบรรพชนและเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดแต่ไกล ย่อมเกิดความปีติยินดีเป็นล้นพ้น

ทว่าเมื่อเข้าไปใกล้และทอดสายตามองหุบเขาเทียนหยวนซึ่งบัดนี้กลายเป็นเพียงซากปรักหักพัง พวกเขากลับตกตะลึงจนแทบสิ้นสติ

ดินแดนต้องห้ามเทียนหยวนอันน่าสะพรึงกลัวที่เป็นดั่งตำนาน ถูกทำลายลงแล้วอย่างนั้นหรือ?

ผู้ใดกันที่มีพลังอำนาจมหาศาลถึงเพียงนี้? แม้แต่มหาจักรพรรดินีเหยาฉือผู้โดดเด่นที่สุดในรอบหมื่นปีที่ผ่านมา ก็ยังมิอาจทำได้ถึงเพียงนี้ไม่ใช่หรือ?

"อึก..."

ซูป้าเทียนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก สายตาของเขาหยุดลงตรงร่างของท่านบรรพชนสองสามท่านที่รอดชีวิตมาได้

"ท่านบรรพชน ที่แห่งนี้..."

ก่อนที่เขาจะเอ่ยจบก็ถูกขัดจังหวะขึ้น "อย่าเพิ่งถาม กลับไปแล้วค่อยคุยกัน ตอนนี้รีบออกจากที่นี่กันก่อนเถอะ"

เป็นไปตามคาด หลังจากที่พวกเขาจากไป ยอดฝีมือนับไม่ถ้วนก็เดินทางมาถึง พวกเขาตกตะลึงกับทุกสิ่งที่ประจักษ์แก่สายตา ก่อนจะเร่งรีบจากไปอย่างรวดเร็ว

ดินแดนต้องห้ามเทียนหยวนที่ดำรงอยู่มาเนิ่นนานนับปีจนไม่อาจหยั่งรู้...

กลับถูกทำลายลงภายในวันเดียว!

ยิ่งไปกว่านั้น ยังไม่มีผู้ใดสามารถทำนายเบาะแสใดๆ ได้เลย

นี่เป็นเหตุการณ์ครั้งประวัติศาสตร์ ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งโลกหล้าพลันเงียบสงัดลง แม้แต่สมรภูมิหมื่นเผ่าพันธุ์ก็ยังหยุดความเคลื่อนไหว เพื่อรอดูสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อไป

ขุมกำลังมากมายต่างเก็บเนื้อเก็บตัว ด้วยเกรงว่าจะเผลอไปล่วงเกินบุคคลที่ไม่สมควรตอแยเข้า

ในช่วงก่อนค่ำคืนแห่งการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของโลกหล้า ซึ่งปกติแล้วมักจะเป็นช่วงเวลาที่มีความขัดแย้งรุนแรงที่สุด ทว่าบัดนี้กลับเงียบสงบลงอย่างน่าประหลาด

กลุ่มของตระกูลซูกำลังเดินทางออกห่างจากหุบเขาเทียนหยวนอันเป็นประเด็นขัดแย้งอย่างรวดเร็ว และตลอดเส้นทางนั้นก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแห่งความยินดี

ท้ายที่สุดแล้ว ท่านบรรพชนตระกูลซูและคนอื่นๆ ต่างก็คิดว่าตนเองต้องจบชีวิตลงแล้ว ในขณะที่ซูป้าเทียนและคนอื่นๆ ก็มาด้วยความมุ่งมั่นที่จะยอมสละชีพเพื่อช่วยเหลือ เมื่อทุกคนปลอดภัยดี ย่อมเป็นเรื่องน่ายินดีสำหรับทุกคน

ระหว่างทาง ท่านบรรพชนตระกูลซูยังได้อธิบายเหตุการณ์ในหุบเขาเทียนหยวนให้ซูป้าเทียนและคนอื่นๆ ฟัง โดยปิดบังข้อมูลบางส่วนเกี่ยวกับฉินฉางเซิง และบอกเพียงว่าเป็นผู้อาวุโสนิรนามท่านหนึ่งเท่านั้น

"ท่านบรรพชน ข้ามีเรื่องจะขอร้องท่านขอรับ" ซูป้าเทียนเอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันขณะที่พวกเขาใกล้จะถึงตระกูลซู

"มีเรื่องอันใดรึ?" ท่านบรรพชนตระกูลซูเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ

จากนั้นซูป้าเทียนก็เล่าเรื่องที่ฟางเหวินเฉิงฉวยโอกาสซ้ำเติมยามที่พวกเขาตกที่นั่งลำบาก โดยต้องการแต่งงานกับซูมู่โหรวเพื่อรับนางเป็นอนุภรรยา

ท่านบรรพชนตระกูลซูนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะนำอาวุธระดับสูงสุดเพียงชิ้นเดียวของตระกูลซูออกมาจากตำหนักม่วง แล้วส่งมอบให้แก่ซูป้าเทียน

"แค่จำไว้ว่าอย่าถึงขั้นเอาชีวิตก็พอ!"

อย่างไรเสีย ฟางเหวินเฉิงก็คือผู้นำตระกูลฟางคนปัจจุบัน การสังหารเขาอย่างบุ่มบ่ามอาจจุดชนวนสงครามระหว่างสองตระกูลได้ง่ายๆ

ซูป้าเทียนดีใจเป็นล้นพ้นที่ได้รับการอนุมัติอย่างเงียบๆ เช่นนี้ เขาจึงรับอาวุธระดับสูงสุดมาไว้ในมือ

"ตาเฒ่าฟาง ข้าทนเจ้ามานานเกินพอแล้ว! หากครั้งนี้ข้าไม่ได้อัดเจ้าจนปางตาย ข้าก็ไม่ขอใช้แซ่ซูอีกต่อไป!"

เสียงคำรามด้วยความโกรธเกรี้ยวดังกึกก้องไปทั่วรัศมีหลายร้อยลี้รอบตระกูลซู

"ตาเฒ่าฟาง ออกมารับความตายซะ!"

ฟางเหวินเฉิงกำลังหรี่ตาลง จินตนาการถึงวิธีที่เขาจะทรมานซูมู่โหรวเมื่อได้แต่งงานกับนาง ทว่าจู่ๆ เขาก็ต้องสะดุ้งตื่นจากภวังค์

เขารีบเหาะขึ้นไปบนฟากฟ้าทันที พลางจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความสับสน "เจ้าต้องการอะไร?"

ซูป้าเทียนไม่เอ่ยตอบ หอกยาวที่แฝงไปด้วยเพลิงโทสะอันไร้ขีดจำกัดพุ่งตรงเข้าใส่เขา

บัดซบ! อาวุธระดับสูงสุด!

ฟางเหวินเฉิงรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คู่ต่อสู้ เขาไม่ได้นำอาวุธเทวะติดตัวมาด้วยตอนที่ออกมา และเมื่อต้องเผชิญหน้ากับการโจมตีอย่างสุดกำลังของซูป้าเทียน เขาก็ทำได้เพียงตั้งรับอย่างสับสน ท้ายที่สุด เขาต้องใช้วิชาลับยอมสละอวัยวะเพื่อหลบหนีออกจากอาณาเขตของตระกูลซูมาได้อย่างหวุดหวิด

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า สะใจโว้ย!"

ซูป้าเทียนหัวเราะลั่นเมื่อเห็นอีกฝ่ายวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนในสภาพอันน่าสมเพช ในที่สุดเขาก็ได้ระบายความโกรธแค้นเสียที

ถัดมา ซูป้าเทียนก็จัดการเรื่องราวต่างๆ เนื่องจากท่านบรรพชนกลับมาอย่างปลอดภัย จึงย่อมต้องมีการจัดงานเลี้ยงต้อนรับอย่างสมเกียรติ

ตระกูลซู ภายในโถงใหญ่

"อะไรนะ?"

ซูป้าเทียนตกตะลึงเป็นอย่างมาก เขาไม่คาดคิดเลยว่าจะได้ยินข่าวอันน่าตกใจเช่นนี้ในขณะที่งานเลี้ยงต้อนรับเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

ซูเสี่ยวอวี่หลุดปากบอกข่าวเรื่องที่ท่านอาของตนบังเอิญพบกับชายสารเลวผู้นั้นออกมาด้วยความรีบร้อน

"บรรพชนตระกูลฉิน ฉินฉางเซิง..."

"ไอ้สุนัขบัดซบ! ความประพฤติของตระกูลฉินแต่ก่อนก็ถือว่าดีไม่น้อย ข้ายังเคยนับถือเจ้าด้วยซ้ำแม้จะยังไม่เคยพบหน้ากันก็ตาม ไม่นึกเลยว่าเจ้าจะเป็นเดนมนุษย์ถึงเพียงนี้"

ซูป้าเทียนกัดฟันกรอด สบถด่าออกมาเสียงดัง

อา ผ่านมาเนิ่นนานหลายปี ในที่สุดข้าก็รู้เสียทีว่าใครคือคนที่ทอดทิ้งน้องสาวของข้า

หากลองนับดู บรรพชนตระกูลฉินผู้นี้ก็มีอายุทะลุหมื่นปีไปแล้ว เมื่อสามพันปีก่อน เขามาตกหลุมรักน้องสาวของตนที่อายุเพิ่งจะยี่สิบกว่าปีในตอนนั้น ซึ่งเวลานั้นฉินฉางเซิงก็มีอายุมากกว่าเจ็ดพันปีเข้าไปแล้ว

ไอ้สุนัขบัดซบ! ไอ้เฒ่าตัณหากลับ!

นี่มันไม่สามารถอธิบายด้วยคำว่า 'โคแก่กินหญ้าอ่อน' ได้อีกต่อไปแล้ว

เจ้า ตาเฒ่าอายุนับเจ็ดพันปี กลับมาหลอกลวงดรุณีวัยแรกแย้มที่เพิ่งรู้จักความรัก ปล่อยให้น้องสาวของข้าต้องทนทุกข์ทรมานอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาหลายปีเพียงนี้

เจ้ายังเป็นคนอยู่หรือเปล่า?!

เมื่อเห็นซูมู่โหรวยืนนิ่งเงียบอยู่ด้านข้าง ซูป้าเทียนก็ยิ่งเดือดดาล เขาคว้าหอกยาวของตนขึ้นมา หมายจะบุกไปตระกูลฉินเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้น้องสาว

"ท่านพี่ อย่าเพิ่งวู่วาม!"

ซูมู่โหรวรีบเข้ามาห้ามเขาไว้ ด้วยเกรงว่าซูป้าเทียนจะทำอะไรบุ่มบ่ามจนก่อให้เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น

แม้ว่านางจะเคียดแค้นเขามาตลอดสามพันปี แต่เมื่อได้พบกับฉินฉางเซิงอีกครั้ง หัวใจที่หลับใหลมาเนิ่นนานของนางพลันกลับมาเต้นแรงอีกครา ผนวกกับคำหวานของฉินฉางเซิง ความเกลียดชังที่เคยมีจึงไม่ได้รุนแรงเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไป

"รอก่อน ป้าเทียน"

ในตอนนั้นเอง ท่านบรรพชนตระกูลซูก็เอ่ยขึ้นมาเช่นกัน

"ตอนนี้ชื่อเสียงบารมีของตระกูลฉินกำลังพุ่งทะยาน ถึงแม้ว่าเจ้าจะเป็นผู้นำตระกูลเช่นกัน แต่หากเจ้าบุกเข้าไปอย่างบุ่มบ่าม เจ้าอาจจะไม่มีโอกาสได้พบกับบรรพชนของพวกเขาเลยด้วยซ้ำ"

"เอาเช่นนี้ก็แล้วกัน พวกข้าสองสามคนจะไปกับเจ้าด้วย ฐานะความอาวุโสของพวกเราก็เหมาะสมอยู่ และพวกเราจะได้ซักถามให้ชัดเจนว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉินฉางเซิง และเหตุใดเขาถึงได้กระทำการทอดทิ้งเช่นนั้น เรื่องนี้ต้องมีคำอธิบายให้แก่ตระกูลซูของเรา"

อย่างไรเสีย ซูมู่โหรวก็ถือเป็นอิสตรีที่โดดเด่นที่สุดในตระกูลซู และเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของเหล่าผู้อาวุโสมาโดยตลอด เมื่อตอนนี้นางต้องเผชิญกับความเจ็บปวดเช่นนี้ และได้พบตัวผู้กระทำผิดแล้ว พวกเขาย่อมต้องทวงคืนความยุติธรรมให้นางอย่างแน่นอน

ทันใดนั้น คนกลุ่มนี้ก็ออกเดินทางมุ่งหน้าไปยังตระกูลฉินอย่างยิ่งใหญ่สมเกียรติ

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์มิอาจหลีกเลี่ยงได้อีกต่อไป ซูมู่โหรวก็ทำได้เพียงเดินตามหลังไปอย่างจนใจ ด้วยเกรงว่าอาจจะมีเรื่องวุ่นวายเกิดขึ้น