บทที่ 40 ระดับสี่: พลังเสริม; ระดับห้า: พลังทะลวง!

การโจมตีค่ายทหาร เน้นไปที่การเด็ดหัวหัวหน้าเป็นหลัก นักรบเดนตายระดับแปดมีพละกำลังมากกว่าชายฉกรรจ์ทั่วไปถึง 4 เท่า นอกจากนี้ ยังมีพรสวรรค์อย่าง 'เผาผลาญเลือด' แล้ว ยังมีความสามารถพิเศษอย่าง 'หมาป่าเดียวดาย' ด้วย— [หมาป่าเดียวดาย: เมื่อเข้าสู่การต่อสู้ ถ้านักรบเดนตายอยู่ตามลำพัง อะดรีนาลีนจะหลั่ง สมรรถภาพร่างกายจะเพิ่มขึ้นชั่วคราว +1] นักรบเดนตายระดับแปด เดินฉายเดี่ยว พวกเขาแยกย้ายกันไปปฏิบัติงาน นักรบเดนตายแต่ละคนเผชิญหน้ากับศัตรูเพียงลำพัง เข้าสู่โหมดต่อสู้ด้วยตัวคนเดียว สมรรถภาพร่างกายพุ่งปรี๊ดเป็น 5 เท่าในชั่วพริบตา ทั้งพละกำลัง ความเร็ว รวมไปถึงสายตาและการได้ยิน ทุกอย่างพัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด เหนือกว่าคนธรรมดาไปไกลลิบ พวกเขาย่องเบาๆ เข้าไปในที่พักของพวกทหารรบ— กร๊อบ! กร๊อบ! มือใหญ่ตะปบเข้าที่หัว บิดทีเดียวคอหักตายคาที่ไม่มีแม้แต่เสียงร้อง นักรบเดนตายระดับแปดถึง 27 คน ลงมือลอบสังหารพร้อมๆ กัน แถมศัตรูยังไม่ทันระวังตัว แบบนี้มันฝันร้ายชัดๆ จั่วจิงสลับประทับร่างไปมาเพื่อนับยอด "27”

“54”

“81” จั่วจิงเพิ่งตระหนักว่า ตัวเองไม่จำเป็นต้องใช้วิธีที่เรียกว่าการเด็ดหัวหัวหน้าเลย "นักรบเดนตายระดับแปด 27 คน เข้าไปในห้องปุ๊บก็จัดการทหารไปคนละห้าคนแล้ว" แค่พริบตาเดียว ทหารรบ 135 นายก็ตายเรียบ ผ่านไปอีกอึดใจ ยอดคนตายพุ่งเป็น 270 คน จากนั้นก็เป็น 405 คน— "ใครน่ะ!”

“อ๊ากกกกกก!”

“ศัตรู—”

“ข้าศึกบุก!!!!!” ในที่สุดก็มีคนรู้ตัว เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่วเมืองทรายทอง "เกิดอะไรขึ้น?”

“มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย?”

“ทาสก่อกบฏเหรอ?” ทหารรบที่รอดชีวิตกับทหารกองหนุนกรูกันออกมาจากบ้าน วิ่งถามกันให้วุ่น เหลยหยวนยงรีบเดินออกมาจากคุกใต้ดิน ทหารนายหนึ่งวิ่งหน้าตื่นเข้ามารายงาน "ตายหมดแล้ว! ท่านเจ้าเมือง! ตายหมดแล้ว!" อะไรตายหมด? เหลยหยวนยงขมวดคิ้ว เมืองทรายทองอยู่ในการควบคุมของเขา จะมีเรื่องอะไรได้? ครอบครัวของทหารพวกนี้ก็อยู่ข้างนอก ตระกูลเหลยจับตาดูอยู่ ไม่ต้องกลัวพวกมันจะก่อกบฏ ครอบครัวของทหารกองหนุนถึงจะมาอยู่ที่เมืองทรายทองด้วย ไม่มีห่วงอะไร แต่ถ้าคิดจะกบฏ ก็มีทหารรบคอยคุมอยู่ ส่วนพวกทาสน่ะเหรอ มีแค่หยิบมือเดียว แถมยังมีทหารรบห้าร้อย ทหารกองหนุนอีกห้าร้อยคอยคุมอยู่ จะไปกบฏได้ไงล่ะ? ทั้งสามกลุ่มโดนคุมเข้มขนาดนี้ แล้วใครมันจะมากบฏอีกล่ะ? 'หรือว่ารวมหัวกันกบฏ?' ก็เป็นไปไม่ได้อยู่ดี! เสบียงของเมืองทรายทองทั้งหมด ตระกูลเหลยเป็นคนส่งมาจากข้างนอก ถ้ากบฏ ก็ตัดเสบียงซะ ไม่มีข้าวกิน ต่อให้ยึดเมืองทรายทองได้ จะทนไปได้สักกี่น้ำล่ะ? ข้อนี้ก็เป็นไปไม่ได้ ถ้างั้น... ตัดความเป็นไปไม่ได้ออกให้หมด สิ่งเดียวที่เป็นไปได้ก็คือ— "แดนสวรรค์!”

“สัตว์เจ้าถิ่น!”

“ต้องมีสัตว์จากแดนสวรรค์หลุดเข้ามาในเมืองทรายทองแน่ๆ!”

“ทุกคนระวังตัว!”

“ท่านอาเอิน ท่านอาข่าย มาคุ้มกันข้า!” เหลยหยวนยงตั้งสติ สั่งการอย่างรวดเร็ว เรียกเหลยสือเอินกับเหลยสือข่าย สองในสิบยอดฝีมือของเมืองทรายทองมาคุ้มกัน ก่อนจะเรียกหาหัวหน้าทหารรบ "เหลยเหิง! เหลยเหิงรีบมา!" เหลยเหิงน่ะตายโหงไปตั้งนานแล้ว เสียงที่ตอบกลับเหลยหยวนยงมาก็คือเสียงคำราม— "ฆ่า!" นักรบเดนตายระดับแปด 27 คนพุ่งกระโจนออกมา ทุกคนถือดาบเล่มใหญ่ ในจำนวนนั้น 10 คนใช้พลังทันที เผาผลาญเลือดขั้นที่ 1 [เผาผลาญเลือด: แบ่งเป็นสามขั้น ขั้นที่ 1 เผาผลาญเลือด 10% สมรรถภาพร่างกาย +1 (นักรบเดนตายระดับ 8 พลังเพิ่มจาก 4 เท่าเป็น 5 เท่า) อยู่ได้ 5 นาที หลังจากนั้นจะอ่อนแรงไปหนึ่งวัน; ขั้นที่ 2 เผาผลาญเลือด 50% สมรรถภาพร่างกาย +2 ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น 1.5 เท่า อยู่ได้ 5 นาที หลังจากนั้นจะอ่อนแรงไปสามวัน; ขั้นที่ 3 เผาผลาญเลือด 100% สมรรถภาพร่างกาย +3 ร่างกายขยายใหญ่ขึ้น 2 เท่า อยู่ได้ 10 นาที หลังจากนั้นจะตายทันที] พละกำลังพื้นฐานของนักรบเดนตายระดับ 8 คือ 4 เท่า เผาผลาญเลือดขั้นที่ 1 เพิ่มอีก 1 เท่า รวมเป็น 5 เท่าของชายฉกรรจ์ทั่วไป ขยับตัวที ก็เหมือนมีพลังเป็นพันชั่ง ทั้งสิบคนพุ่งเข้าไปฟันแหลก พวกเขาไม่รู้จักวิชาดาบหรอก อาศัยความเร็วกับความบ้าเลือดล้วนๆ ด้วยพละกำลัง ความเร็ว และปฏิกิริยาตอบสนองที่เพิ่มขึ้นเป็น 5 เท่า ต่อให้ไม่เป็นวิชาดาบ ต่อให้ฟันมั่วๆ ซั่วๆ พลังทำลายล้างก็ยังน่ากลัวอยู่ดี ลองนึกภาพเสือภูเขา หรือหมีดำดูสิ พวกมันเป็นวิทยายุทธ์เหรอ? ไม่เป็นหรอก แล้วพวกมันน่ากลัวไหม? โคตรน่ากลัวเลย! ตอนนี้นักรบเดนตายระดับแปดสิบคนที่ใช้เผาผลาญเลือดขั้นที่ 1 ก็เหมือนเสือภูเขา หมีดำที่พร้อมขย้ำคน แค่แกว่งดาบไปมา พลังทำลายล้างก็เหลือเฟือแล้ว แถมยังมีนักรบเดนตายระดับแปดอีก 17 คนคอยช่วยอยู่ข้างๆ นอกจากเหลยหยวนยงแล้ว เมืองทรายทองยังมีอดีตสิบยอดฝีมือประจำการอยู่ พวกเขามีหน้าที่ 'ล่อเป้า' คือต้องออกไปนอกเมืองทรายทองเพื่อตามหาสัตว์ป่ากลายพันธุ์ แล้วล่อให้พวกมันมาที่หน้าเมืองเพื่อรุมฆ่า แต่ละคนตัวเบาหวิว พลิ้วไหว หลบหลีกเก่ง ถนัดวิชาตัวเบา แถมยังได้กินพวก 'เนื้อจิ้งจอกทราย' 'เนื้อลาป่า' 'เนื้ออูฐ' เป็นประจำ ทำให้มีความคล่องแคล่ว วิ่งเร็ว และอึดทน ถ้าพูดถึงฝีมือ แต่ละคนก็เก่งพอๆ กับตาแก่ขับรถม้าคนนั้นเลยล่ะ มีทั้งดาบทั้งทวน ประกายดาบวูบวาบ เงาทวนพลิ้วไหว ฝีมือร้ายกาจมาก จั่วจิงตาไว เห็นว่ามีสองคนในกลุ่มนั้น พอระเบิดพลัง ปลายดาบก็มีประกายเย็นยะเยือก ปลายทวนก็มีแสงวูบวาบ "นี่มัน—”

“ระดับห้า: พลังทะลวง!” วิทยายุทธ์ช่างลึกล้ำกว้างใหญ่ คนธรรมดาฝึกทั้งชีวิตก็ยังเข้าไม่ถึงแก่นแท้ มีพวกอัจฉริยะบางคนที่ไม่หยุดค้นคว้า จนสามารถผลักดันวิทยายุทธ์ไปสู่อีกระดับที่สูงขึ้น— ระดับหนึ่ง: ฝึกกำลัง ระดับสอง: กำลังทะลวง ระดับสาม: พลังผสาน เมื่อถึงระดับที่สาม ถึงจะเรียกว่าเข้าถึงวิถีแห่งวิทยายุทธ์อย่างแท้จริง และคู่ควรกับคำว่า 'ยอดฝีมือ' พอผสานพลังทั้งร่างได้ ก็เหมือนก้าวกระโดดไปอีกขั้น หมัดเท้าเข่าศอก ทุกการโจมตีสามารถดึงพลังจากทั่วร่างที่ทะลวงจุดมาแล้วในระดับที่สอง มารวมกันแล้วซัดออกไป พลังทำลายล้างมหาศาล หวังหงเฟย กับซ่างกวนจี้ ทั้งคู่ก็อยู่ระดับนี้ ถือว่าเป็นยอดฝีมือที่พบเห็นได้ทั่วไปทั้งในราชการและยุทธภพ แต่ระดับนี้ก็ยังไม่ใช่จุดสูงสุดของวิทยายุทธ์หรอก เหนือขึ้นไปอีก— ระดับสี่: พลังเสริม ระดับห้า: พลังทะลวง ระดับหก: เครื่องในแกร่ง ตาแก่ขับรถม้าคนนั้นน่าจะอยู่ประมาณระดับสี่ คือนอกจากจะผสานพลังได้แล้ว ยังใช้พลังได้คล่องแคล่วกว่าเดิม ไม่ต้องมาเสียเวลารวบรวมพลังใหม่ทุกครั้ง แต่ทำให้พลังแฝงอยู่ในตัว พอคุ้นเคยแล้ว พลังแบบเดียวกันก็สามารถเพิ่มอานุภาพได้เป็นสองเท่า เก่งขึ้นจมเลยล่ะ ด้วยวิชานี้ ตาแก่ถึงได้สู้ยืดเยื้อกับนักรบเดนตายระดับเจ็ดที่ใช้เผาผลาญเลือดขั้นสองจนมีร่างกายแข็งแกร่งเป็นห้าเท่าได้ตั้งนานโดยไม่แพ้ โคตรเทพ! ระดับสี่ว่าเก่งแล้วนะ ระดับห้ายิ่งเก่งเข้าไปใหญ่ พลังมันแผ่ออกมานอกร่างได้ ก้าวเข้าสู่เขตแดนของพวกเหนือมนุษย์ไปแล้ว สี่ระดับแรกนี่ถือว่าธรรมดา ยังอยู่แต่ในร่างกาย ยังอยู่ในขอบเขตที่คนทั่วไปพอจะเข้าใจได้ แต่ทว่า... ระดับห้า พลังทะลวง มันคืออะไรวะเนี่ย? ที่แผ่ออกมาไม่ใช่แค่ลมจากหมัดหรือจากดาบนะ แต่มันคือ 'พลัง' ที่ทำร้ายคนได้จริงๆ แค่ก้าวเดียว ก็ไร้เทียมทาน! "เหลยสือเอิน!”

“เหลยสือข่าย!” จั่วจิงรู้มาจากพวกทีมสำรวจตั้งนานแล้วว่า ในเมืองทรายทองมีสิบยอดฝีมือ แล้วในนั้นก็มียอดฝีมือระดับปรมาจารย์สองคนนี้อยู่ด้วย เป็นตัวท็อปของตระกูลเหลยเลยล่ะ ได้ข่าวว่าเก่งมาก แต่ก็ไม่รู้ว่าเก่งแค่ไหน ฮะ! ตอนนี้ได้รู้แล้ว

...

(จบตอน)