บทที่ 24 จังโก้ น้องชายชั้น นายคงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นใช่ไหม...

บทที่ 24 จังโก้ น้องชายชั้น นายคงไม่อยากให้เป็นแบบนั้นใช่ไหม...

จังโก้คือต้นหนของกลุ่มโจรสลัดแมวดำ และอาจกล่าวได้ว่าเป็นลูกน้องที่คุโระไว้ใจมากที่สุด หากได้เขามาเป็นคนใน สายลับ อัตราความสำเร็จในการโค่นคุโระก็จะเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

“ในการต่อสู้นับครั้งไม่ถ้วน ชั้นไม่รู้ว่ามีพวกพ้องกี่คนที่ต้องตายไปเพราะ ‘ก้าวพริบตา’ ของกัปตันคุโระโดยไม่ตั้งใจ แต่กัปตันคุโระไม่เคยแยแสเลยแม้แต่นิดเดียว”

“ตราบใดที่มันขวางทางแผนการของเขา แม้แต่พวกพ้องของตัวเองเขาก็ฆ่าได้!”

“นายเข้าใจไหม?”

“เขาเป็นสัตว์ประหลาดที่โหดเหี้ยมและเลือดเย็นขนาดนั้น ทุกคนเป็นแค่หมากสำหรับเขา พร้อมจะถูกเขี่ยทิ้งได้ทุกเมื่อ!”

จังโก้แค่นเสียงเยาะขณะที่เขาเล่าถึงพลังและความโหดเหี้ยมของคุโระ รวมถึงเหตุการณ์ต่างๆ ในอดีต ดูเหมือนเขาพยายามจะข่มขวัญริวด้วยวิธีนี้

“แม้แต่ชั้นเอง ถ้ากัปตันคุโระสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเพียงนิดเดียว เขาก็จะฆ่าชั้นทิ้งอย่างไม่ปรานีเพื่อความปลอดภัย!”

“...”

ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงัน

ใบหน้าของฟูลบอดี้ซีดเผือด เขารู้สึกหวาดกลัวต่อความโหดเหี้ยมและความฉลาดแกมโกงของคุโระจากใจจริง ฉายา “ร้อยแผนการ” ไม่ได้มาเพราะโชคช่วยจริงๆ

พลังอันมหาศาลบวกกับมันสมองที่เฉียบแหลมได้หล่อหลอมชื่อเสียงของคุโระ มันไม่ได้เรียบง่ายแค่หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองอย่างแน่นอน

ริวมีสีหน้าแปลกประหลาดขณะที่เขาโยนคำถามย้อนศรใส่จังโก้: “ในเมื่อแม้แต่ตัวนายเองก็เป็นแค่หมาก แล้วทำไมนายยังต้องจงรักภักดีกับคุโระอยู่อีก?”

“...”

สมองของจังโก้ถึงกับค้างไปชั่วขณะ

เขาพูดถูก!

กัปตันคุโระไม่เคยไว้ใจใคร แม้แต่เขาเองก็ตาม ระหว่างพวกเขามันไม่มีความมิตรภาพหรืออะไรที่คล้ายกันมาเป็นสายสัมพันธ์เลย

แล้วทำไมเขาต้องภักดีต่อกัปตันคุโระด้วยล่ะ?

ความกลัวงั้นเหรอ?

ใช่แล้ว มันคือความกลัว!

เขากลัวว่าจะถูกกัปตันคุโระฆ่าตาย!

มุมปากของริวยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม เขากระซิบที่ข้างหูของจังโก้ราวกับปีศาจ: “แทนที่จะมีชีวิตอยู่ด้วยความหวาดกลัวความตาย ทำไมไม่ช่วยทหารเรืออย่างพวกเรา แล้วจบความกลัวนี้ซะล่ะ!”

“ตราบใดที่คุโระถูกโค่นลง ความดีความชอบนี้จะมากพอที่จะช่วยให้นายรอดพ้นจากโทษประหาร”

“ไม่เพียงเท่านั้น ชั้นยังสัญญากับนายได้ว่าในชั้นศาล พวกเราจะยืนยันในนามของสาขาที่ 153 เพื่อให้นายไม่ต้องรับโทษจำคุก”

“นายจะหลุดพ้นจากการควบคุมของคุโระ และได้รับอิสรภาพที่แท้จริง”

“เฮ้ จังโก้ น้องชายชั้น”

“สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับโจรสลัดไม่ใช่อิสรภาพหรอกเหรอ?”

อิสรภาพ?

รูม่านตาของจังโก้สั่นสะท้าน

นานแค่ไหนแล้วที่เขาไม่ได้ยินคำสองคำนี้? ตอนที่เขาเลือกจะออกทะเลและกลายเป็นโจรสลัด มันไม่ใช่เพื่ออิสรภาพและสมบัติหรอกเหรอ?

เหงื่อเริ่มหยดลงมาจากหน้าผากของเขา

สิบนาทีต่อมา

เสื้อผ้าของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อ ร่างกายอยู่ในภาวะเกือบขาดน้ำ จังโก้เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากที่แห้งผากสั่นระริกเล็กน้อย น้ำเสียงของเขาแหบพร่ายิ่งกว่าสิ่งใด

“บอกชั้นมา ชั้นต้องทำยังไงบ้าง?”

“ง่ายนิดเดียว!”

ริวยิ้ม

การมีจังโก้เป็นสายลับนั้นยังไม่พอ เขาต้องการเหยื่อล่อที่คุโระจะยากจะปฏิเสธ และประจวบเหมาะพอดี เหยื่อล่อนั้นก็อยู่ข้างๆ เขาแล้ว

เขาแจ้งรายละเอียดแผนการให้จังโก้ทราบ

ริวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขายังคงรู้สึกไม่ค่อยวางใจ หากฝีมือการแสดงของหมอนี่ห่วยแตกจนคุโระพบพิรุธก่อนเวลาอันควร ทุกอย่างที่ทำมาก็จะสูญเปล่า

“จังโก้ น้องชายชั้น ชั้นจำได้ว่านายเก่งเรื่องการสะกดจิตมากใช่ไหม?”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

จังโก้เชิดคางขึ้นอย่างภูมิใจ

เมื่อเทียบกับพลังต่อสู้ส่วนตัว การสะกดจิตคือทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา และด้วยสิ่งนี้เองที่ทำให้เขาคว้าตำแหน่งต้นหนมาได้

“ดีมาก!”

ริวหรี่ตาลง

“สะกดจิตตัวเองซะ!”

“หา?”

จังโก้อึ้งไปเลย เขารู้สึกสับสนเล็กน้อย

“ชั้นบอกว่า ให้สะกดจิตตัวเอง!”

ริวย้ำด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “สะกดจิตตัวเองให้ลืมเรื่องที่เข้าร่วมกับพวกเรา และในขณะเดียวกัน ก็ตั้งรหัสสัญญาณไว้ เมื่อได้ยินสัญญาณนี้ นายจะจำความทรงจำของวันนี้ได้ นายทำได้ไหม?”

“ได้!”

จังโก้กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่

ทหารเรือหนุ่มคนนี้ ทำไมถึงได้รอบคอบยิ่งกว่ากัปตันคุโระเสียอีก? เขายังคิดเผื่อไปถึงความสามารถของเขาด้วย

ด้วยวิธีนี้ กัปตันคุโระจะไม่มีทางค้นพบความผิดปกติของเขาได้เลย ไม่สิ ต้องบอกว่าตัวเขาเองก็จะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาได้ทรยศกัปตันคุโระไปแล้ว!

ช่างเป็นทหารเรือที่น่ารังเกียจจริงๆ!

ริวยังคงไม่วางใจ หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาตัดสินใจเพิ่มการประกันอีกชั้นหนึ่ง โดยชี้ไปที่ฟูลบอดี้ที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ข้างๆ มุมปากของเขาฉีกยิ้มไปจนถึงใบหู

“เพื่อป้องกันไม่ให้นายทรยศทหารเรืออย่างพวกเราในนาทีสุดท้าย มีอีกเรื่องหนึ่งที่ชั้นต้องเตือนนายเอาไว้”

“ในแผนการนี้ ชั้นกับฟูลบอดี้ได้วางเดิมพันทุกอย่างไว้ที่นาย ถ้าพวกเราล้มเหลว ชั้นกับฟูลบอดี้จะต้องถูกลงโทษทางวินัยทหารอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!”

“ส่วนตัวชั้นน่ะไม่เท่าไหร่หรอก แต่ฟูลบอดี้คงต้องใช้ชีวิตที่เหลือทั้งหมดใน อิมเพลดาวน์ และจบชีวิตลงท่ามกลางความเจ็บปวดจากการถูกทรมานและการถูกเพื่อนสนิททรยศ”

“จังโก้ น้องชายชั้น นายคงไม่อยากให้เพื่อนสนิทของนายต้องถูกทรมานใช่ไหม?”

ใบหน้าของจังโก้ถอดสีจนเป็นสีขี้เถ้า

ปีศาจ ไอ้หมอนี่มันปีศาจชัดๆ!

ความน่ากลัวของกัปตันคุโระยังไม่ถึงหนึ่งในสิบของหมอนี่เลยด้วยซ้ำ!

“แปะ! แปะ! แปะ!”

ริวปรบมือเบาๆ อย่างพึงพอใจ

“ดีมาก ชั้นทึกทักเอาว่านายเข้าใจความร้ายแรงของสถานการณ์แล้วนะ งั้นพวกเรามาเริ่มกันเลย นอกจากการลืมประสบการณ์ในวันนี้แล้ว ยังมีข้อมูลบางส่วนที่ต้องส่งต่อให้กัปตันคุโระของนายด้วย”

“ตามบัญชาครับ ท่านริว!”

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

จังโก้ลืมตาตื่นขึ้นบนเรือเล็กด้านนอกท่าเรือ

“เอ๋? ชั้นหนีออกมาได้แล้วเหรอ?”

จังโก้รีบมองไปรอบๆ เขาอยู่คนเดียวบนเรือเล็ก และพวกทหารเรือที่ไล่ตามเขาก็หายไปนานแล้ว

เมื่อเห็นเรือรบจอดเทียบท่าอยู่ที่ท่าเรือ จังโก้ก็รีบพายเรือเล็กหนีออกไปจากเกาะทันที ไม่ลืมที่จะชูนิ้วกลางให้ด้วย

“บ๊ายบาย ไอ้พวกทหารเรือหน้าโง่! พวกแกจะมาจับคนอย่างชั้นได้ยังไงกันล่ะฟะ?!”

“ชั้นต้องรีบกลับไปแล้ว!”

“ครั้งนี้ชั้นได้ข้อมูลสำคัญมาด้วย พอพวกเรายึดสมบัติได้ กัปตันคุโระจะต้องตบรางวัลให้ชั้นอย่างงามแน่ๆ!”

“ดา ดา ดา, หมุนตัว~ กระโดด~”

บนดาดฟ้าเรือไซรัป

ขณะที่มองดูเรือเล็กค่อยๆ ลับตาไป ริวก็ถอนสายตากลับมาด้วยความพึงพอใจ ตอนนี้สิ่งที่เขาต้องทำก็แค่รอให้คุโระมาฮุบเหยื่อเท่านั้น

“หือ พี่ดี้ พี่เป็นอะไรไปน่ะ?”

ริวมองดูฟูลบอดี้ด้วยความสับสน เขาไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่สายตาที่ฟูลบอดี้มองมาที่เขามันดูแปลกๆ และร่างกายของอีกฝ่ายก็สั่นเล็กน้อย

เมื่อรู้สึกถึงสายตาพิฆาตของริว ฟูลบอดี้ก็สะดุ้งเฮือกและรีบปั้นยิ้มประจบประแจงทันที

“ริว... ไม่สิ ลูกพี่ริว ต่อไปนี้เรียกชั้นว่าอาดี้น้อยก็ได้นะ!”

“...”

ริวถึงกับพูดไม่ออก

ไอ้หมอนี่ คงไม่ได้โดนท่าทางของเขาเมื่อกี้ขู่จนขวัญหายหรอกนะ?

ฟูลบอดี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างระมัดระวัง: “เอ่อ ถ้าพวกเราพลาด ชั้นต้องติดคุกใน อิมเพลดาวน์ จริงๆ เหรอ?”

“พี่คิดเหลวไหลอะไรอยู่น่ะ ชั้นก็แค่ขู่เขาไปงั้นเอง”

ริวกลอกตา

“ถ้าแผนนี้พัง พวกเราจะรอดชีวิตหรือเปล่ายังเป็นคำถามเลย อย่าว่าแต่จะมีโอกาสขึ้นศาลทหารเลยเถอะ”

“อ้อ จริงด้วย!”

ฟูลบอดี้ตบมือตัวเองอย่างนึกขึ้นได้

เดี๋ยวนะ แบบนั้นมันไม่ยิ่งแย่กว่าเดิมอีกเหรอ?!

เขาไม่เคยคิดจะเผชิญหน้ากับกลุ่มโจรสลัดแมวดำซึ่งๆ หน้าเลยนะ ตามแผนของเขา หลังจากจบภารกิจคุ้มกันคุณหนูคายะ เขาก็จะไปรายงานตัวที่มารีนฟอร์ดแล้ว

แต่ทำไมจู่ๆ เขาถึงต้องมาติดร่างแหในภารกิจอันตรายขนาดนี้ด้วยล่ะ?!

“ริว พวกเราเป็นพี่น้องกันใช่ไหม?”

“แน่นอนสิ!”

“นายคงไม่ขายชั้นด้วยอีกคนหรอกนะ?”

“ไม่มีทางอยู่แล้ว”

“งั้นตอนนี้ชั้นยังถอนตัวทันไหม?”

“พี่คิดว่ายังไงล่ะ?”

ริวหัวเราะหึๆ

นับตั้งแต่ที่เขาเป็นทหารเรือ สถานการณ์ที่อันตรายกว่านี้จะมีมาอีกนับไม่ถ้วนในอนาคต แถมยังมีดันเจี้ยนระดับซูเปอร์ที่เรียกว่า “สงครามมารีนฟอร์ด” รออยู่อีกด้วย

ถ้าอยากจะหนีแม้แต่ภัยอันตรายเล็กน้อยแค่นี้ สู้กลับบ้านไปเลี้ยงหมูยังดีกว่า!

“ไปกันเถอะ ไปหาอะไรดื่มย้อมใจหน่อย!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═