บทที่ 43 - น้ำยาเคลือบเงา

บทที่ 43 - น้ำยาเคลือบเงา

หลีเสียนขมวดคิ้ว ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามรอยสลักนั้น ก่อนจะไปหยุดอยู่ที่มุมโต๊ะอีกฝั่งหนึ่ง

บนนั้นมีข้อความอีกบรรทัดหนึ่งถูกสลักเอาไว้เช่นกัน

"ฉันคือตู้ลี่ ฉันคือตู้ลี่ ฉันคือตู้ลี่..."

ข้อความบรรทัดนี้ถูกสลักซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้ง รอยสลักเริ่มตื้นขึ้นเรื่อยๆ ตามจำนวนครั้งที่เขียนซ้ำ จนสุดท้ายก็ถูกทับด้วยคราบเลือดสีแดงคล้ำ

"ตู้ลี่..."

หลีเสียนพึมพำชื่อนี้ออกมาเบาๆ

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ชื่อนี้ปรากฏขึ้น ถึงแม้คุณผู้หญิงเจ้าของบ้านจะเรียกตัวเองว่า "ตู้ลี่" มาตลอด แต่ภาพวาดที่เธอชอบไปยืนชื่นชมทุกบ่ายกลับลงชื่อเอาไว้ว่า "ตู้ซา"

สองคนนี้มีความเกี่ยวข้องกันยังไง? แล้วข้อความบรรทัดนี้ใช่ฝีมือของคุณผู้หญิงเจ้าของบ้านเป็นคนสลักไว้หรือเปล่า?

"ตรงนี้มีหนังสือพิมพ์ด้วย!"

เสียงของเหลียงเพ่ยที่อยู่อีกฝั่งของห้องขัดจังหวะความคิดของหลีเสียน

หลีเสียนเดินเข้าไปใกล้ ก็เห็นเหลียงเพ่ยหยิบหนังสือพิมพ์ออกมาจากลิ้นชัก

ถึงเหลียงเพ่ยจะบอกว่ามันคือหนังสือพิมพ์ "หนึ่งฉบับ" แต่จริงๆ แล้วมันคือเศษหนังสือพิมพ์ที่ถูกฉีกจนขาดวิ่น มันถูกฉีกออกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเต็มไปหมด ทั้งสองคนต้องใช้เวลาสักพักในการปะติดปะต่อเศษกระดาษพวกนั้นเข้าด้วยกัน ถึงจะเริ่มอ่านเนื้อหาบนนั้นได้

"วันที่ 9 กันยายน ปี 1998 ห้างสรรพสินค้าแห่งหนึ่งเกิดเหตุเพลิงไหม้ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก"

"ผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวคือคุณผู้หญิงแซ่ตู้ ซึ่งอยู่ในตำแหน่งที่ใกล้กับทางออกในขณะเกิดเหตุ แต่เนื่องจากเพลิงลุกไหม้อย่างรุนแรง ใบหน้าและร่างกายของคุณตู้จึงถูกไฟคลอกเป็นบริเวณกว้าง ญาติของเธอรีบเดินทางมาที่โรงพยาบาลด้วยความโศกเศร้าเสียใจอย่างหนัก พวกเขากล่าวว่าวันนี้เป็นวันเกิดของคุณตู้ ไม่คาดคิดเลยว่าจะเกิดโศกนาฏกรรมเช่นนี้ขึ้น..."

บนหนังสือพิมพ์ยังมีข่าวอื่นๆ และโฆษณาอีกสองสามชิ้น แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยสำคัญเท่าไหร่นัก พื้นที่ส่วนใหญ่ถูกพื้นที่ข่าวไฟไหม้กินพื้นที่ไปเกือบหมด พาดหัวข่าวตัวอักษรสีดำขนาดใหญ่ถูกตีพิมพ์หราอยู่ตรงกลางหน้ากระดาษอย่างสะดุดตา

ทั้งสองคนจดจำข้อมูลสำคัญเหล่านี้เอาไว้ เหลียงเพ่ยเก็บหนังสือพิมพ์กลับเข้าไปในลิ้นชักตามเดิม แล้วเริ่มค้นหาเบาะแสที่เป็นประโยชน์ภายในห้องต่อไป

ทว่าหลังจากนั้นไม่ว่าทั้งสองคนจะรื้อค้นยังไง ก็หาของที่มีประโยชน์ไม่เจออีกเลย ภายในห้องเต็มไปด้วยเสื้อผ้า หมอน และแม้กระทั่งผ้าปูที่นอนที่ถูกโยนทิ้งไว้ระเกะระกะ นอกจากของพวกนี้แล้วก็เหมือนจะไม่มีอะไรอื่นอีก

ยิ่งใช้เวลาอยู่ในนี้นานเท่าไหร่ ใจของเหลียงเพ่ยก็ยิ่งเต้นตุ๊มๆ ต่อมๆ มากขึ้นเท่านั้น จังหวะที่เขากำลังคิดจะถอดใจ หลีเสียนก็ค้นเจอของบางอย่างจากมุมใต้เตียงเข้าพอดี

มันคือขวดใสๆ ใบหนึ่ง ภายในบรรจุของเหลวไร้สีเอาไว้ ฉลากที่ติดอยู่ด้านบนเริ่มลอกล่อน ตัวขวดก็มีฝุ่นเกาะอยู่หนาเตอะ ดูเหมือนว่ามันจะถูกลืมทิ้งไว้ตรงนี้ แม้แต่เจ้าของห้องเองก็คงไม่เคยสังเกตเห็นมันเลยด้วยซ้ำ

หลีเสียนพยายามจะเพ่งมองตัวหนังสือบนฉลาก แต่ถูกเหลียงเพ่ยขัดขึ้นมาก่อน "เวลาเหลือน้อยแล้ว พวกเรารีบออกไปจากที่นี่กันก่อนเถอะ"

หลีเสียนจึงเก็บขวดนั้นซ่อนไว้ในเสื้อ แล้วพาเดินออกจากห้องไป

ทั้งสองคนปิดประตูลูกกรงเหล็กทางขึ้นชั้นสี่ เพิ่งจะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก จู่ๆ เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังแว่วมาให้ได้ยิน

คุณผู้หญิงเจ้าของบ้านโผล่ขึ้นมาที่ชั้นสามเป็นครั้งแรก แล้วมาปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาทั้งสองคน

ถึงแม้ตอนนี้เธอจะไม่ได้พูดอะไร แถมบนใบหน้ายังมีรอยยิ้มตามมารยาทประดับอยู่ แต่แรงกดดันที่แผ่ออกมากลับแตกต่างไปจากทุกที

เหลียงเพ่ยสะท้านเฮือกด้วยความหนาวเหน็บ เขาเอ่ยถามคุณผู้หญิงเจ้าของบ้านอย่างระมัดระวัง

"ค คุณผู้หญิงขึ้นมาทำไมเหรอครับ?"

"ฉันขึ้นมาดูว่ามีหนูสกปรกตัวไหน แอบฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่อยู่ แอบย่องเข้าไปในที่ที่พวกมันไม่ควรจะไปหรือเปล่าน่ะสิ..."

ดวงตาของคุณผู้หญิงเจ้าของบ้านจ้องเขม็งไปที่หลีเสียน สายตาคู่นั้นเผยให้เห็นถึงความตื่นเต้นและบ้าคลั่งที่ปิดไม่มิด

"ทำไมต้องเอามือไพล่หลังไว้ด้วยล่ะ? หรือว่าแอบหยิบของอะไร... ที่ให้ใครเห็นไม่ได้มา!"

คุณผู้หญิงเจ้าของบ้านพุ่งเข้าไปกระชากแขนของหลีเสียน แล้วบิดแขนที่เขาซ่อนไว้ด้านหลังให้มาโผล่ตรงหน้าอย่างแรง!

หลีเสียนไม่ทันตั้งตัว ร่างกายถูกกระชากจนเซถลา ทว่าฝ่ามือที่ถูกบังคับให้แบออกตรงหน้าคุณผู้หญิงเจ้าของบ้านนั้น...

กลับว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

คุณผู้หญิงเจ้าของบ้านหรี่ตาลง เธอก้าวเท้าเดินวนรอบตัวหลีเสียนอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วแตะไล้ไปตามเอวและกระเป๋าเสื้อของเขาเป็นระยะๆ

ทว่าก็ยังคงหาอะไรไม่เจออยู่ดี

เธอเปลี่ยนเป้าหมายหันไปมองเหลียงเพ่ยแทน

เหลียงเพ่ยกลืนน้ำลายลงคอ สัมผัสได้ถึงเสียงฝีเท้าของคุณผู้หญิงเจ้าของบ้านที่เดินวนอยู่รอบตัวเขาด้วยความตื่นตระหนก

แต่สุดท้ายก็ไม่เจออะไรอยู่ดี

รอยยิ้มมุมปากของคุณผู้หญิงเจ้าของบ้านเริ่มกระตุก เธอฝืนรักษาท่าทีสง่างามเอาไว้แล้วเอ่ยขึ้น "ขออภัยด้วยจริงๆ ค่ะ ดูเหมือนฉันจะเข้าใจแขกทั้งสองท่านผิดไป"

"ไม่เป็นไรครับ"

หลีเสียนตอบกลับด้วยท่าทีสงบนิ่ง

สุดท้ายคุณผู้หญิงเจ้าของบ้านก็ทำได้เพียงตวัดสายตามองหลีเสียนด้วยความเจ็บใจ ก่อนจะหมุนตัวเดินลงบันไดไป

เมื่อแน่ใจแล้วว่าเธอเดินจากไปไกลแล้ว หลีเสียนก็ย่อตัวลงนั่งยองๆ แล้วยื่นมือลอดเข้าไปในซี่กรงเหล็ก

เขาหยิบขวดของเหลวขวดนั้นออกมาจากมุมด้านหลังกรงเหล็ก

[เชี่ย เมื่อกี้ลุ้นระทึกสุดๆ] [ตอนที่คุณผู้หญิงเดินวนรอบตัวสตรีมเมอร์ แค่เธอหันหน้าไปมองนิดเดียวก็ต้องเห็นขวดที่วางอยู่ตรงมุมกำแพงแล้วแท้ๆ] [โชคดีนะที่เธอเอาแต่จดจ่ออยู่กับตัวคน สายตาก็เลยไม่ได้เหลือบไปมองหลังกรงเหล็กเลย]

ความจริงเมื่อกี้หลีเสียนเองก็แอบหวั่นใจอยู่เหมือนกัน แต่สถานการณ์มันฉุกเฉิน เขาทำได้แค่ต้องซ่อนขวดไว้ตรงนั้น พอเห็นว่าความไม่แตกถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในห้องของหลีเสียน เพื่อเตรียมจะจัดระเบียบเบาะแสที่ได้มา

เหลียงเพ่ยประหลาดใจมากที่เห็นซ่งชิงจางรออยู่ในห้อง

ซ่งชิงจางเอ่ยทักทายทั้งสองคน "ไม่เป็นไรกันใช่ไหมครับ?"

หลีเสียน "ไม่เป็นไร นายเจออะไรบ้างไหม?"

ซ่งชิงจางพยักหน้า พลางล้วงเอาแปรงทาสีอันเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

เหลียงเพ่ยยืนงงเป็นไก่ตาแตกมาตั้งแต่เดินเข้าห้องแล้ว "นี่มัน... นายไปหามาจากไหนน่ะ?"

"พี่หลีบอกว่าวันนี้เขามีธุระให้ผมตามไปด้วยไม่ได้ ก็เลยสั่งให้ผมหาจังหวะปลดภาพวาดบนผนังชั้นนี้ลงมาดูทีละภาพ เพื่อดูว่ามีอะไรซ่อนอยู่ข้างหลังหรือเปล่า แปรงอันนี้ผมก็เจออยู่หลังภาพวาดภาพหนึ่งนั่นแหละครับ"

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าหลีเสียนจะไปทำอะไร แต่ซ่งชิงจางก็รับปากทำตามคำสั่งแต่โดยดี หลีเสียนยังกำชับเขาเป็นพิเศษด้วยว่าตอนปลดภาพลงมาห้ามมองตาคนในภาพเด็ดขาด

"นายก็เลยยอมทำตามงั้นเหรอ?" เหลียงเพ่ยอ้าปากค้าง

ภาพพวกนั้นมันเคยฆ่าคนมาแล้วนะ อย่าว่าแต่ไปขยับมันเลย คนปกติแค่ให้มองยังไม่กล้าเลยด้วยซ้ำมั้ง?

ซ่งชิงจางพยักหน้า "พี่หลีบอกว่า เมื่อคืนเขาเคยปลดภาพวาดลงมาแล้ว แถมยังทำตกพื้นด้วยซ้ำ ก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลยนี่ครับ"

เหลียงเพ่ย "..."

หรือว่าเขาจะเป็นคนขี้ขลาดเกินไปกันแน่นะ?

"สรุปว่าพวกนายไปไหนมา..." ซ่งชิงจางถามยังไม่ทันจบ ก็เหลือบไปเห็นขวดในมือหลีเสียนเสียก่อน เขาจึงโพล่งถามออกมา "พี่ไปเอาของสิ่งนี้มาจากไหนครับ? นี่มันน้ำยาเคลือบเงาภาพวาดไม่ใช่เหรอ?"

หลีเสียนชะงักไป "นายรู้ด้วยเหรอว่านี่คืออะไร?"

ซ่งชิงจางรับขวดมาจากมือหลีเสียน แล้วเพ่งมองฉลากที่หลุดลอกบนนั้นอย่างละเอียด "ไม่ผิดแน่ครับ มันคือน้ำยาเคลือบเงา"

เหลียงเพ่ย "น้ำยาเคลือบเงามันคืออะไรเหรอ?"

"มันก็คือของเหลวชนิดหนึ่งที่เอาไว้ทาเคลือบลงบนภาพวาดสีน้ำมัน เพื่อป้องกันไม่ให้สีเสื่อมสภาพและกันฝุ่นเกาะ... แถมยังช่วยให้ภาพวาดดูเงางามขึ้นด้วยครับ"

หลีเสียนเหมือนจะจับเบาะแสอะไรบางอย่างได้ เขาหยิบแปรงในมือซ่งชิงจางมา แล้วใช้นิ้วแตะลงบนขนแปรงเบาๆ ของเหลวใสบางๆ ชั้นหนึ่งติดหนึบอยู่บนปลายนิ้วของเขา

"แล้วไอนี่ล่ะ? มันคือน้ำยาเคลือบเงาเหมือนกันไหม?"

หลีเสียนยื่นปลายนิ้วไปตรงหน้าซ่งชิงจาง อีกฝ่ายใช้นิ้วถูของเหลวที่ติดอยู่บนนิ้วหลีเสียน ก่อนจะเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าไม่เห็นจะต้องทำแบบนี้เลย

"แฮ่ม พี่ส่งแปรงมาให้ผมดูตรงๆ เลยก็ได้ครับ"

ซ่งชิงจางรับแปรงมา แล้วเอาไปเทียบกับของเหลวในขวด ก่อนจะยืนยันอย่างมั่นใจ "ใช่เลยครับ"

"แต่มันมีประโยชน์อะไรล่ะ?" เหลียงเพ่ยตั้งข้อสงสัย

ตอนนี้หลีเสียนได้คำตอบในใจแล้ว เขาเดินออกไปปลดภาพวาดที่โถงทางเดินลงมาภาพหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว แล้วถือมันกลับเข้ามาในห้อง

[จบแล้ว]