บทที่ 10 ที่แท้ท่านก็คือหนอนบ่อนไส้ตัวเอ้

บทที่ 10 ที่แท้ท่านก็คือหนอนบ่อนไส้ตัวเอ้

นอกเมืองเมฆอัสดง

ป่าไม้ชานเมืองภายใต้ผืนนภายามค่ำคืนดูมืดมิดและเงียบสงัด มีเพียงเสียงแมลงที่ไม่ทราบชื่อส่งเสียงร้องขาดช่วงเป็นระยะ

กู้เทียนสยงเคลื่อนกายอย่างไร้สุ้มเสียงท่ามกลางหมู่แมกไม้ สุดท้ายเขาหยุดลงใต้ต้นไม้โบราณที่แผ่กิ่งก้านสาขาอย่างอุดมสมบูรณ์

เขาเหลียวมองรอบกายอย่างระแวดระวัง เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีผู้ใดสะกดรอยตาม กู้เทียนสยงจึงหยิบป้ายคำสั่งขนาดเท่าฝ่ามือออกมาจากอกเสื้อ

ป้ายคำสั่งนั้นมีสีเขียวเข้ม ทำจากหยกเนื้อดี สัมผัสเย็นเยียบ

ด้านหน้าสลักรูปสัตว์เทพ "ตี้ทิง" ไว้อย่างสมจริง ส่วนด้านหลังสลักคำว่า "กู้" ที่ดูเก่าแก่

(Note : ตี้ทิงสัตว์เทพพาหนะคู่บารมีของ "พระกษิติครรภ์โพธิสัตว์" มีความสามารถในการรับรู้และได้ยินทุกสรรพสิ่งในโลก สามารถแยกแยะความจริงและความเท็จได้อย่างแม่นยำ ลักษณะเด่นตามคติความเชื่อของจีนคือ: ศีรษะ: เป็นเสือ หู: เป็นสุนัข ตัว: เป็นมังกร หาง: เป็นสิงโต )

ป้ายคำสั่งนี้เรียกว่า "ป้ายสมานสิบหลี่" เป็นป้ายคู่แม่ลูก

ตัวแม่นั้นกู้เทียนสยงเป็นผู้ถือครอง ส่วนตัวลูกนั้นอยู่ในมือของหนอนบ่อนไส้ที่เขาแฝงตัวไว้ในพันธมิตรสามตระกูลใหญ่

กู้เทียนสยงโคจรพลังวิญญาณอันบริสุทธิ์ผ่านปลายนิ้ว ค่อยๆ ถ่ายเทเข้าไปยังรูปเทพตี้ทิงที่ด้านหน้าของป้าย

เห็นเพียงดวงตาของตี้ทิงส่องประกายแสงวิญญาณจางๆ ขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะเลือนหายไป

ทว่าผู้ที่ถือป้ายลูกซึ่งอยู่ห่างออกไปหลายสิบลี้ จะเกิดสัมผัสพ้องตรงกับป้ายแม่

นี่คือวิธีการติดต่อฉุกเฉินที่กู้เทียนสยงนัดแนะไว้กับหนอนบ่อนไส้ผู้นี้

ทันทีที่ป้ายแม่ถูกกระตุ้น อีกฝ่ายจะต้องมายังสถานที่นัดพบแห่งนี้โดยไม่ให้ตัวตนเปิดเผย

หลังจากกู้เทียนสยงแน่ใจว่าอีกฝ่ายได้รับสารแล้ว เขาก็ลดมือลง เก็บป้ายคำสั่งเข้าอกเสื้อ

เขารวบรวมลมปราณของตนจนมิดชิด กลมกลืนไปกับเงามืดของต้นไม้โบราณ และรอคอยการมาถึงของหนอนบ่อนไส้ผู้นี้อย่างเงียบๆ

เวลาล่วงเลยไปท่ามกลางความสงัด มีเพียงเสียงแมลงในป่าที่ยังคงบรรเลงอยู่

ผ่านไปราวหนึ่งก้านธูป เสียงฝีเท้าเบาๆ ก็ดังมาจากป่าอีกฝั่ง

บุรุษร่างสูงโปร่งในชุดดำปรากฏตัวขึ้นมาต่อหน้ากู้เทียนสยงราวกับเสกได้

เมื่ออาศัยแสงจันทร์ทำให้กู้เทียนสยงมองเห็นใบหน้าของผู้มาเยือนได้อย่างชัดเจน

กู้เทียนสยงพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ทักทายให้เสียเวลา เขาเข้าประเด็นทันที

"ท่านขงเจี๋ย..."

"สถานการณ์เปลี่ยนไป ข้าจึงจำต้องเรียกท่านมาวางแผนการด่วน"

ผู้มาเยือนผู้นี้คือขงเจี๋ย กุนซือผู้นำพันธมิตรสามตระกูลใหญ่ในการล้างตระกูลกู้ที่อยู่ในความทรงจำของกู้หาน

ในขณะนี้ กู้เทียนสยงมองใบหน้าที่ดูสุขุมเยือกเย็นภายใต้แสงจันทร์ผู้นี้ ในใจอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมาวูบหนึ่ง

ขงเจี๋ยคือหมากที่เขาเดินไว้อย่างประสบความสำเร็จที่สุดในพันธมิตรสามตระกูลใหญ่

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มันให้ข้อมูลสำคัญแก่ตระกูลกู้มานับครั้งไม่ถ้วน เป็นดวงตาที่แท้จริงของกู้เทียนสยงในฝ่ายศัตรู

ใช่แล้ว ไม่มีอะไรผิดพลาด

หมากที่กู้เทียนสยงเดินไว้ได้สำเร็จที่สุดตัวนี้ กลับแทงข้างหลังตระกูลกู้ทันทีหลังจากที่กู้ชิงเสวี่ยถูกถอนหมั้น

มันถึงขั้นนำทัพพันธมิตรสามตระกูลใหญ่เข้าล้างตระกูลกู้ด้วยตัวเอง

ปิดคดี...

ที่แท้กู้เทียนสยง ท่านก็คือหนอนบ่อนไส้ที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลกู้นี่เอง...

เสิ่นอี้: ...ยอดไปเลย

ไม่คิดเลยว่าหน้าจะถูกตบเร็วขนาดนี้...

แน่นอนว่าเรื่องนี้จะไปโทษเสิ่นอี้ไม่ได้

เพราะอย่างไรเขาก็เป็นเพียงผู้มีสติปัญญา ไม่ใช่ผู้หยั่งรู้ฟ้าดิน

ด้วยข้อมูลที่มีในมือ หากเสิ่นอี้เดาทางเนื้อเรื่องแบบนี้ได้...

นั่นก็คงเป็นเทพเจ้าจริงๆ แล้ว

"ผู้นำตระกูลกล่าวเกินไปแล้วขอรับ"

"ดึกดื่นเช่นนี้เรียกหา หรือว่าเป็นเพราะเรื่องที่ผู้สืบทอดเสิ่นถอนหมั้น?"

ขงเจี๋ยโค้งตัวลงเล็กน้อย ท่าทีเคารพนบนอบถึงที่สุด

"ใช่แล้ว"

"เสิ่นอี้ไม่เพียงแต่ไม่ถอนหมั้นกับตระกูลกู้ กลับมีความสัมพันธ์คลุมเครือกับชิงเสวี่ยเสียอีก"

"ทั้งสองถึงขั้นอาศัยอยู่ในห้องนอนของชิงเสวี่ยด้วยกันแล้ว"

ประกายตาของกู้เทียนสยงเฉียบคมขึ้น เขาสอบถามขงเจี๋ย

"ทางฝั่งพันธมิตรสามตระกูลใหญ่มีปฏิกิริยาอย่างไร?"

"ทราบข่าวหรือไม่ว่าเสิ่นอี้ไม่ได้ถอนหมั้นกับตระกูลกู้?"

บนใบหน้าของขงเจี๋ยปรากฏรอยยิ้มสมน้ำหน้าตามสถานการณ์อย่างพอเหมาะพอเจาะ

"เรียนผู้นำตระกูล..."

"ผู้นำตระกูลทั้งสามปักใจเชื่อไปแล้วว่าเสิ่นอี้จะต้องถอนหมั้น เพียงรอวันพรุ่งนี้จะลงมือเพื่อแบ่งสมบัติของตระกูลกู้"

"แต่หลังจากที่เสิ่นอี้มาเยือนตระกูลกู้ที่เมืองเมฆอัสดงด้วยตัวเอง ก็ไม่มีข่าวการถอนหมั้นออกมาเลย"

"อีกทั้งสายสืบและหนอนบ่อนไส้ที่แฝงตัวอยู่ในตระกูลกู้ ก็เงียบหายไปไม่มีข่าวคราวส่งกลับมา"

ขงเจี๋ยหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวิเคราะห์ต่อ

"พวกมันตอนนี้เดาใจเสิ่นอี้ไม่ออก"

"อีกทั้งยังเกรงกลัวในอำนาจของตำหนักอมตะและตระกูลเสิ่น แผนการเดิมจึงไม่กล้าลงมือ"

"สถานการณ์ตอนนี้ทำให้พวกมันตั้งตัวไม่ติด ทั้งพันธมิตรสามตระกูลใหญ่ต่างแตกตื่นและหวาดระแวง"

สีหน้าของกู้เทียนสยงแม้จะดูเคร่งขรึม ทว่าในใจกลับเบิกบานอย่างที่สุด

คาดไม่ถึงว่าป้ายชื่อลูกเขยของเขา จะสามารถกดดันพันธมิตรสามตระกูลใหญ่ได้อย่างง่ายดายขนาดนี้

กู้เทียนสยงมองไปที่ขงเจี๋ยและเอ่ยถามด้วยเสียงต่ำ

"แล้วท่านคิดว่า ขั้นต่อไปเราควรทำอย่างไร?"

หลังจากครุ่นคิดครู่หนึ่ง แผนการที่บ้าบิ่นที่สุดก็ผุดขึ้นในใจของขงเจี๋ย

ขงเจี๋ยก้าวไปข้างหน้าสองก้าว และกระซิบแผนการของตนให้กู้เทียนสยงฟังอย่างแผ่วเบา

"ไม่ได้! เรื่องนี้ไม่ได้เด็ดขาด..."

"ทำเช่นนี้ ย่อมต้องล่วงเกินท่านผู้สืบทอดเป็นแน่"

หลังจากกู้เทียนสยงได้ฟังแผนการของขงเจี๋ย สีหน้าก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและหวาดหวั่น

มันคิดจะใช้ตำหนักอมตะและตระกูลเสิ่นมาช่วยตระกูลกู้ฉีกเนื้อแบ่งกินจากพันธมิตรสามตระกูลใหญ่เสียอย่างนั้น

เมื่อได้ยินดังนั้น ขงเจี๋ยก็รีบทำท่าทางองอาจเสียสละ คำพูดเต็มไปด้วยความภักดี

"นี่เป็นโอกาสเดียวที่ตระกูลกู้จะสามารถฮุบรากฐานของพันธมิตรสามตระกูลใหญ่โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อนะขอรับ"

"ต่อให้ท่านผู้สืบทอดโกรธเคือง ข้าก็จะขอรับผิดชอบเพียงผู้เดียว"

"เพื่อความมั่นคงของตระกูลกู้ชั่วกัลปาวสาน การสละชีวิตข้าสักคนจะเป็นไรไป"

เมื่อได้ยินคำพูดของขงเจี๋ย กู้เทียนสยงก็รู้สึกซาบซึ้งใจยิ่งนัก

"ท่านขงเจี๋ย..."

"ท่านทุ่มเทให้ตระกูลกู้ถึงเพียงนี้ ถึงขั้นยอมสละตนเอง"

"หากกู้เทียนสยงให้ท่านรับผิดชอบเพียงลำพัง ข้าจะยังนับว่าเป็นคนอยู่อีกหรือ?"

กู้เทียนสยงชะงักไปเล็กน้อย สีหน้ามุ่งมั่นมากขึ้นทีละส่วน พร้อมกล่าวทีละคำ

"หากทำให้ผู้สืบทอดเสิ่นอี้โกรธกริ้วจริง"

"ในฐานะผู้นำตระกูลกู้ ข้าจะร่วมรับผิดชอบกับท่าน"

"และข้าเชื่อว่าท่านผู้สืบทอดเป็นคนมีเหตุผล"

"ขอเพียงเราอธิบายให้เข้าใจ เขาย่อมต้องเข้าใจในความจำเป็นของเรา"

ขงเจี๋ยจ้องมองกู้เทียนสยง ในแววตาเผยความซับซ้อนที่ผสมผสานระหว่างความตกตะลึงและความซาบซึ้ง

มันก้มหน้าลง โค้งตัวเล็กน้อย น้ำเสียงแฝงความตื้นตันใจ

"บุญคุณที่ผู้นำตระกูลหยิบยื่น ความไว้วางใจที่หนักแน่น..."

"ขงเจี๋ยตายตกไปหมื่นครั้งก็มิอาจทดแทนได้ขอรับ..."

ทว่าในส่วนลึกของดวงตาที่ก้มลงต่ำของขงเจี๋ย กลับมีประกายแสงแปลกประหลาดที่ยากจะสังเกตผ่านไปวูบหนึ่ง

การที่เสิ่นอี้ไม่ได้ถอนหมั้นนั้นทำลายแผนการเดิมของขงเจี๋ยไปจริงๆ

แต่สำหรับมันแล้ว ก็แค่ต้องปรับกลยุทธ์ของตัวเองเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

สิ่งที่ขงเจี๋ยต้องทำตอนนี้ คือเล่นบทหนอนบ่อนไส้ที่ซื่อสัตย์ของตระกูลกู้ให้สมบทบาทต่อไป

การที่มันเดินหมากเสี่ยงตายเช่นนี้ ก็เพื่อผูกมัดตัวมันเองเข้ากับตระกูลกู้ให้แน่นหนา

อาศัยจังหวะที่ตระกูลกู้ผงาดขึ้นเพื่อทะยานสู่ที่สูง

ต่อให้เสิ่นอี้โกรธกริ้วขึ้นมาจริงๆ ขงเจี๋ยก็มั่นใจว่าจะทำให้เขาฆ่าตนไม่ได้

"เช่นนั้น ก็รบกวนท่านแล้ว"

"ในฐานะที่ท่านอยู่ในฝ่ายศัตรู โปรดระวังตัวและพิจารณาตามสถานการณ์ให้ดี"

กู้เทียนสยงกำชับขงเจี๋ยอย่างหนักแน่น

"โปรดวางใจเถิดผู้นำตระกูล..."

ขงเจี๋ยโค้งตัวทำความเคารพอีกครั้ง จากนั้นร่างก็เร้นกายราวกับภูตผีมุดหายเข้าไปในป่า

เพียงไม่กี่ก้าว ร่างของขงเจี๋ยก็หายวับไป ราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

กู้เทียนสยงมองตามทิศทางที่ขงเจี๋ยจากไป หินก้อนใหญ่ในใจที่ทับถมอยู่ก็ถูกยกออกไปในที่สุด

หนอนบ่อนไส้ที่เปี่ยมด้วยความสามารถโดดเด่นและจงรักภักดีต่อตระกูลกู้อย่างยิ่งเช่นขงเจี๋ย

เขาคงไปหาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

ทว่ากู้เทียนสยงหารู้ไม่ว่า หมากตัวที่เขาไว้วางใจที่สุด กลับมีจิตใจที่ไม่บริสุทธิ์ผุดผ่องเลยแม้แต่น้อย...