บทที่ 19: สิ้นสุดวาระห้าปี

อันที่จริง 'เคล็ดวิชาชักนำลมปราณ' นั้นถือว่าดีไม่เลว ผู้คนส่วนใหญ่ล้วนฝึกฝนเคล็ดวิชานี้

ทว่าหวังเทียนอวี่อยากจะไปดูว่าเคล็ดวิชาอื่นๆ นั้นเป็นอย่างไร เพื่อเป็นการเปิดหูเปิดตา

'เคล็ดวิชาเบญจธาตุ', 'เคล็ดวิชาเบญจธาตุวัฏจักร', 'เคล็ดวิชาเบญจธาตุทวนวัฏจักร', 'เคล็ดวิชาเบญจธาตุผลาญวิญญาณ'...

อาจารย์ในสำนักศึกษาเคยอธิบายเอาไว้ว่า

ผู้คนส่วนใหญ่ในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรล้วนมีธาตุทั้งห้าครบถ้วน ดังนั้นเคล็ดวิชาการฝึกตนจึงถูกคิดค้นขึ้นตามหลักเบญจธาตุในร่างกายมนุษย์

แน่นอนว่ายังมีเคล็ดวิชาที่เน้นฝึกฝนเพียงหนึ่งหรือสองธาตุเป็นหลักอยู่ด้วย

แต่มันเป็นวิชาเฉพาะกลุ่มเกินไปและไม่แนะนำให้ฝึกฝน

เคล็ดวิชาเหล่านั้นล้วนมีผลข้างเคียงไม่มากก็น้อย

เว้นเสียแต่ว่าจะเป็นผู้ที่เกิดมาพร้อมกับธาตุใดธาตุหนึ่งที่ขาดหายไป แต่คนเหล่านั้นมักจะมีชีวิตรอดได้ยาก

ส่วนใหญ่มักจะอายุสั้นตายจากไปตั้งแต่ยังเด็ก เว้นแต่ครอบครัวจะร่ำรวยและสามารถใช้โอสถวิเศษเพื่อต่ออายุขัยให้ได้

เมื่อพวกเขาสามารถบำเพ็ญเพียรได้ด้วยตัวเอง ทุกอย่างก็จะดีขึ้นเอง

คนเหล่านี้เหมาะสมอย่างยิ่งที่จะฝึกฝนเคล็ดวิชาธาตุเดี่ยวเหล่านั้น

แต่โดยทั่วไปแล้ว พลังต่อสู้ของพวกเขาจะไม่ค่อยแข็งแกร่งนัก และไม่มีค่าพอให้ทุ่มเททรัพยากรฝึกฝนเท่าใดนัก

หลังจากอ่านบทนำของเคล็ดวิชาสองสามเล่มคร่าวๆ หวังเทียนอวี่ก็วางพวกมันลง

'เคล็ดวิชาชักนำลมปราณ' เป็นวิชาที่เริ่มต้นได้ค่อนข้างง่ายและมีความเสี่ยงต่ำ

โดยทั่วไปแล้ว ไม่แนะนำให้ผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณฝึกฝนเคล็ดวิชาอื่น

ผู้ฝึกตนในระดับนี้ยังมีความเข้าใจในการบำเพ็ญเพียรที่ตื้นเขินนัก

การฝึกฝนวิชาอื่นอาจทำให้เกิดปัญหาตามมาได้ง่าย

ผู้คนส่วนใหญ่มักจะเลือกเคล็ดวิชาหลักอย่างจริงจังก็ต่อเมื่อบรรลุถึงระดับสร้างรากฐานแล้วเท่านั้น

หวังเทียนอวี่เองก็ไม่อยากทำอะไรที่ผิดแปลกไปจากวิถีปกติเช่นกัน

หลังจากเดินดูรอบๆ และทำความเข้าใจคร่าวๆ แล้ว เขาก็เดินไปที่จุดชำระเงิน

"'คัมภีร์รวมคาถาต่อสู้ขั้นหนึ่ง' เล่มละ 1 เหรียญทอง 'พื้นฐานค่ายกลขั้นหนึ่ง' 12 เหรียญทอง รวมทั้งหมดเป็น 22 เหรียญทอง!"

ผู้ฝึกตนวัยกลางคนที่จุดชำระเงินกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย จากนั้นก็รอให้หวังเทียนอวี่จ่ายเงิน

หวังเทียนอวี่จ่ายเงินอย่างว่าง่ายและรีบออกจากร้านหนังสือไป

เมื่อกลับมาถึงหอพัก หวังเทียนอวี่ก็ไม่ได้รีบร้อนเปิดอ่านหนังสือทั้งสองเล่มนั้น

เขาเข้าไปในมิติเพื่อบำเพ็ญเพียรทันที

เขามีเวลาบำเพ็ญเพียรในมิติผังตระกูลแค่ช่วงกลางคืนเท่านั้น หวังเทียนอวี่จึงไม่อยากปล่อยเวลาให้เสียเปล่า

วันรุ่งขึ้น

หลังจากเลิกงาน หวังเทียนอวี่ก็เริ่มเปิดอ่าน 'คัมภีร์รวมคาถาต่อสู้ขั้นหนึ่ง'

เขาเพ่งเล็งไปที่ 'วิชาลูกไฟ' และ 'วิชาวายุสัญจร'

ด้วยความเชี่ยวชาญในวิชาควบคุมเพลิงของหวังเทียนอวี่ การฝึกฝนวิชาลูกไฟจึงเป็นเรื่องง่ายดายและราบรื่นอย่างเป็นธรรมชาติ

ส่วนวิชาวายุสัญจรนั้น คล้ายกับการผสมผสานระหว่างวิชาตัวเบาและวิชาวายุโชยเข้าด้วยกัน

มันช่วยให้ร่างกายเบาหวิว ผนวกกับพลังของสายลมเพื่อผลักดันให้เคลื่อนที่ไปได้อย่างรวดเร็ว

เขามีพื้นฐานในคาถาทั้งสองวิชานี้อยู่แล้ว จึงให้ความสำคัญกับการเรียนรู้พวกมันเป็นอันดับแรกโดยปริยาย

ดังนั้น หวังเทียนอวี่จึงดำดิ่งลงสู่ห้วงมหาสมุทรแห่งคาถาอาคมจนไม่อาจถอนตัวได้

ในวันต่อๆ มา หวังเทียนอวี่จะศึกษาคาถาอาคมและค่ายกลในโรงงานหลังจากเสร็จสิ้นการทำงานในช่วงกลางวัน

พอตกกลางคืน เขาก็จะกลับมา กินข้าววิญญาณหม้อใหญ่ จากนั้นจึงเริ่มบำเพ็ญเพียรในมิติ

ในท้ายที่สุด หลังจากกินข้าววิญญาณจนหมด หวังเทียนอวี่ถึงขั้นไปซื้อโอสถรวมปราณและผลชิงหลิงมาลองชิม

โอสถรวมปราณราคาเม็ดละ 1 เหรียญทอง ส่วนผลชิงหลิงราคาผลละ 11 เหรียญทอง

หวังเทียนอวี่เดาะลิ้นในใจ บ้าเอ๊ย มันแพงหูฉี่เลยจริงๆ

แต่สรรพคุณของมันก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน

กินหนึ่งเม็ดเทียบเท่ากับการบำเพ็ญเพียรตามปกติของเขาถึงครึ่งเดือน

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเกรงกลัวผลกระทบจากพิษโอสถ ทางที่ดีควรกินโอสถรวมปราณหนึ่งเม็ดในทุกๆ ห้าวัน

ในทางกลับกัน ผลชิงหลิงสามารถกินได้วันละหนึ่งผล

ทว่าสรรพคุณของมันกลับเทียบเท่ากับการบำเพ็ญเพียรตามปกติเพียงประมาณสามวันเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น มันยังไม่สามารถกินร่วมกับโอสถรวมปราณได้ เนื่องจากมีผลข้างเคียงที่ช่วยเร่งการสะสมของพิษโอสถ

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

วันหนึ่ง ขณะที่หวังเทียนอวี่นั่งอยู่ในมิติ เขาก็รู้สึกได้ถึงแรงสั่นสะเทือนภายในร่างกาย

จากนั้น พลังวิญญาณในมิติก็หลั่งไหลมารวมตัวกันที่ตัวเขาอย่างรวดเร็ว

มันค่อยๆ หยุดลงหลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง

หวังเทียนอวี่ลืมตาขึ้นช้าๆ

"ระดับกลั่นลมปราณขั้นที่สี่ สำเร็จแล้ว!"

เมื่อลองคำนวณเวลาดูคร่าวๆ ก็พบว่าได้เวลาเริ่มงานพอดี

หวังเทียนอวี่จัดระเบียบเสื้อผ้าหน้าผมเล็กน้อยแล้วส่องกระจกสำรวจตัวเอง

ตอนนี้เขากลายเป็นเด็กหนุ่มวัยสิบหกปีแล้ว

เงาสะท้อนในกระจกเผยให้เห็นดวงตาที่ลึกล้ำและรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

รูปร่างของเขาสูงโปร่งและสง่างาม ผิวพรรณขาวสะอาด เครื่องหน้าคมคายมีมิติ

หากจะบอกว่าเป็น "คุณชายผู้หล่อเหลาหาตัวจับยาก" ก็คงไม่ถือว่ากล่าวเกินจริงแต่อย่างใด

และนี่ก็เป็นปีที่ห้าแล้วที่เขาทำงานในโรงงาน

เมื่อนึกถึงฮูหยินน้อยเสี่ยวเหมิงที่บ้าน หวังเทียนอวี่ก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมา

เมื่อมาถึงโรงงาน เขาก็ต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าผู้ดูแลจ้าวก็อยู่ที่นั่นด้วย

วันนี้ยังไม่ถึงกำหนดเวลาส่งมอบงานเสียหน่อย

แม้ในใจจะมีข้อสงสัยบางอย่าง แต่หวังเทียนอวี่ก็เพียงแค่ก้าวไปข้างหน้าเพื่อทักทายเขา จากนั้นก็ยืนรออยู่เงียบๆ ที่ด้านข้าง

เมื่อทุกคนมารวมตัวกันครบแล้ว ผู้ดูแลจ้าวก็กระแอมไอเบาๆ และค่อยๆ เอ่ยปาก

"เรื่องแรก โควตางานของวันนี้ลดลงครึ่งหนึ่ง!"

ทันทีที่เขากล่าวจบ ฝูงชนก็ส่งเสียงฮือฮาขึ้นมาทันที

ต้องรู้ก่อนนะว่า ในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ทาสแรงงานเหล่านี้ไม่เคยได้หยุดพักเลยสักวัน นับประสาอะไรกับการลดโควตางานลงครึ่งหนึ่ง?

"ผู้ดูแลจ้าว นี่เป็นเรื่องจริงหรือขอรับ?"

"ขอบคุณผู้ดูแลจ้าว ข้าจะตั้งใจทำงานให้หนักขึ้นเจ้าค่ะ"

"ผู้ดูแลจ้าวยอดเยี่ยมที่สุด!"

...

กลุ่มคนต่างพากันโห่ร้องยินดี โดยไม่รู้ว่าวันนี้ผู้ดูแลจ้าวเกิดผีเข้าอะไรขึ้นมา

แต่ทุกคนก็ยังรู้สึกดีใจที่โควตางานลดลงครึ่งหนึ่งได้

ทว่าหวังเทียนอวี่กลับสงบนิ่ง บ้าเอ๊ย ก็แค่ลดงานครึ่งเดียวแค่วันเดียวสำหรับทาสแรงงานตลอดห้าปีเนี่ยนะ

แล้วทุกคนกลับทำท่าทางเหมือนได้รับความเมตตาอันใหญ่หลวงเสียอย่างนั้น ช่างน่าพูดไม่ออกจริงๆ สมกับเป็น "กายาศักดิ์สิทธิ์ทาสแรงงานแต่กำเนิด" สินะ?

"เงียบ!"

กลิ่นอายของผู้ฝึกตนระดับกลั่นลมปราณขั้นปลายของผู้ดูแลจ้าวแผ่ซ่านออกมา

เมื่อนั้นฝูงชนจึงค่อยๆ สงบลง เพื่อรอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อไป

"พวกเจ้าทุกคนทำงานที่นี่มาครบห้าปีแล้ว ถือว่าครบกำหนดเวลา หากใครต้องการอยู่ต่อหรือจากไป ให้ไปแจ้งที่หวังเทียนอวี่ภายในวันนี้"

"แน่นอนว่าพวกเจ้าส่วนใหญ่ยังคงต้องทำงานชดเชยค่าปรับจากการทำสมุนไพรวิญญาณเสียหายให้เสร็จสิ้นเสียก่อน"

"ดังนั้น ผู้ที่ตั้งใจจะจากไปก็แค่ลงทะเบียนให้เรียบร้อย และสามารถออกไปได้หลังจากทำงานชดเชยเสร็จสิ้น"

"ส่วนผู้ที่ต้องการทำงานในโรงงานต่อไป ก็ขึ้นอยู่กับผลงานของเจ้าในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ในสมุดบัญชีมีบันทึกเอาไว้หมดแล้ว หากไม่ผ่านเกณฑ์ ทางโรงงานก็จะไม่รับพวกเจ้า"

กล่าวจบ ผู้ดูแลจ้าวก็จ้องมองหวังเทียนอวี่อย่างลึกซึ้ง โดยไม่สนใจปฏิกิริยาของฝูงชนแล้วเดินจากไปทันที

ฝูงชนแตกตื่นฮือฮาและเริ่มจับกลุ่มวิพากษ์วิจารณ์

"นี่... นี่มันหมายความว่ายังไง ประโยคสุดท้ายของผู้ดูแลจ้าวหมายถึงอะไรกัน?"

"จะหมายความว่าอะไรได้อีกล่ะ? ก็หมายความว่าถ้าปกติตอนทำงานเจ้าทำสมุนไพรวิญญาณเสียหายมากเกินไป ทางโรงงานก็จะไม่จ้างเจ้าอีกไง"

"แต่ผู้ดูแลจ้าวก็ไม่ได้บอกเกณฑ์มาตรฐานเอาไว้นี่นา หลายปีมานี้ดูเหมือนข้าจะทำสมุนไพรวิญญาณเสียหายไปกว่า 2 ครั้ง ไม่รู้ว่าจะผ่านเกณฑ์หรือเปล่า"

"เรื่องนี้... ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน"

...

หวังเทียนอวี่แค่นเสียงเยาะหยันในใจ

"เกณฑ์มาตรฐานงั้นหรือ? มาตรฐานก็คือไม่มีใครผ่านเกณฑ์เลยสักคนไงล่ะ"

เขาเป็นหัวหน้าคุมงาน เขาย่อมรู้สถานการณ์ของทุกคนในช่วงหลายปีที่ผ่านมาเป็นอย่างดี

จากจำนวนคนกว่าหกสิบคน ตลอดห้าปี มีเพียงเขาและหลิวอวี่ซินเท่านั้นที่ไม่เคยทำหญ้าจวี้หลิงเสียหายเลยแม้แต่ต้นเดียว

ส่วนคนอื่นๆ ล้วนทำเสียหายอย่างน้อยสิบกว่าครั้ง บางคนถึงขั้นมากกว่ายี่สิบครั้งด้วยซ้ำ

ดังนั้น ต่อให้พวกเขายากจะอยู่ต่อและทำงานในโรงงานนี้ต่อไป

ก็คงมีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่ผู้ดูแลจ้าวไม่สามารถหาข้ออ้างมาปฏิเสธได้

ส่วนคนอื่นๆ คงจะถูกผู้ดูแลจ้าวไล่ตะเพิดออกไปอย่างขอไปที

ท้ายที่สุดแล้ว หากพวกเขาอยู่ต่อ ทางโรงงานก็จะต้องจ่ายค่าตอบแทนรายเดือน ซึ่งว่ากันว่าได้เดือนละสองหินวิญญาณ

มันจะไปหอมหวานสู้การใช้งานทาสแรงงานแบบฟรีๆ ได้อย่างไร?

และผู้เข้ารับการฝึกที่ไม่เคยทำสมุนไพรวิญญาณเสียหายเลยเท่านั้น จึงจะเป็นผู้ที่ทางโรงงานต้องการเก็บไว้

ท้ายที่สุดแล้ว การทำหญ้าจวี้หลิงเสียหายไปหนึ่งส่วน หมายถึงการสูญเสียเงินไปถึงเจ็ดสิบหรือแปดสิบเหรียญทอง

แม้ราคาต้นทุนที่โรงงานรับซื้อมาอาจจะต่ำกว่านั้น หรือต่อให้เป็นของที่ปลูกเอง แต่มันก็ยังหมายถึงความสูญเสียอย่างน้อยหลายสิบเหรียญทองอยู่ดี

ส่วนความแตกต่างระหว่างคนงานที่มีทักษะความชำนาญกับเด็กใหม่น่ะหรือ

ความจริงแล้วงานของพวกเขามันช่างเรียบง่าย

แค่ลองทำสองสามครั้งก็สามารถเชี่ยวชาญได้แล้ว

แต่กุญแจสำคัญคือสมาธิ สมาธิที่แน่วแน่มั่นคงไม่สั่นคลอนตลอดระยะเวลาห้าปีต่างหาก

หลายคนที่เผลอทำสมุนไพรวิญญาณเสียหาย ส่วนใหญ่เป็นเพราะพวกเขาขาดสมาธิ