ตอนที่ 46 ในห้วงเวลานั้น

"ในที่สุดก็เข้าเรื่องสักที"

จี้หลี่คิดในใจ บทสนทนาไม่ได้ยาวนัก ข้อมูลที่เป็นประโยชน์จริงๆ ล้วนอยู่ช่วงท้าย

"แกส่งบ้าอะไรมาให้ฉันดูวะ? ทำไมมันแวบขึ้นมาแล้วก็หายไปเลย?"

"ไม่น่าจะใช่นะ ในมือถือฉันก็ยังมีอยู่นี่ ดูแค่แวบเดียวก็พอแล้ว แกมองเห็นของในรูปชัดไหม?"

"มองไม่ค่อยชัด แกส่งมาอีกทีสิ"

"..."

"คราวนี้ก็ยังแวบหายไปเหมือนเดิม แต่... ฉันเหมือนจะเห็นมือข้างหนึ่ง..."

"ใช่! มือข้างหนึ่งนั่นแหละ ฝ่ามือที่ชุ่มโชกไปด้วยเลือด!"

มือ…

ไม่รู้ว่าทำไมมือถือของเหล่าเซวียถึงประมวลผลรูปภาพนั้นไม่ได้ ทำให้จี้หลี่ในตอนนี้ไม่สามารถมองเห็นเนื้อหาที่แท้จริงของรูปภาพผ่านบันทึกการสนทนาได้

แต่เขาก็ได้รับข้อมูลที่ค่อนข้างสำคัญมาแล้ว... ฝ่ามือเปื้อนเลือด!

และเมื่อเขาเลื่อนดูบันทึกการสนทนาถัดไป เขาก็ปะทะเข้ากับรูปภาพที่โหดเหี้ยมอำมหิตจนถึงขีดสุด

คราวนี้ มือถือของเหล่าเซวียสามารถแสดงภาพได้อย่างชัดเจน

มันเป็นภาพของชายวัยกลางคนที่มีใบหน้าแข็งทื่อและซีดเผือด ร่างกายของเขาหันหลังให้กล้อง ทว่าศีรษะกลับถูกบิดกลับมาประจันหน้ากับเลนส์กล้องอย่างผิดธรรมชาติจนเกินมนุษย์!

มือทั้งสองข้างยังไม่ทันทิ้งตัวลงแนบลำตัว ค้างคาอยู่ในท่าทางอันน่าสะพรึงกลัวนั้น

สภาพการตาย... เหมือนกับทุกคนไม่มีผิดเพี้ยน!

ใช้มือทั้งสองข้างของตัวเอง... บิดคอจนหักสะบั้น!

"เหล่าเซวีย... เหล่าเซวีย... พี่สวี เขา..."

"ทำไม... ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้..."

"เลิกพูดได้แล้ว รีบมาหาฉันเร็วเข้า ฉันสังหรณ์ใจว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ ต้นเหตุของหายนะมันมาจากรูปฝ่ามือสีเลือดนั่นแหละ!"

บันทึกการสนทนาสิ้นสุดลงเพียงเท่านี้

เนื้อหาที่เหลือ มีเพียงข้อความเร่งเร้าที่เสี่ยวหลี่ (ผู้ชายส่งข้อความ) ส่งหาเหล่าเซวียอย่างต่อเนื่อง ลากยาวมาจนถึงวินาทีที่จี้หลี่มาถึง

จี้หลี่ลดมือถือลง สูดลมหายใจเข้าลึก

เกี่ยวกับความลับระหว่างคนทั้งสาม เขาพอจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้เกือบสมบูรณ์แล้ว

เริ่มจากเสี่ยวหลี่และพี่สวีไปซ่อนตัวอยู่ที่ไหนสักแห่ง มองเห็นปฏิบัติการค้นหาของพวกถงกวน และได้แอบถ่ายรูปเอาไว้รูปหนึ่งในตอนนั้น

และในรูปนั้นเอง เขาจะต้องถ่ายติดปรากฏการณ์เหนือธรรมชาติเข้าอย่างแน่นอน

แต่เขาไม่ได้ปิดบังเรื่องนี้ไว้ กลับรีบติดต่อไปหาเหล่าเซวียเพื่อให้รีบหาที่หลบภัย!

ทว่ารูปถ่ายใบนี้กลับแฝงไปด้วยคำสาปที่คนเป็นไม่อาจต้านทานได้ ใครก็ตามที่ได้เห็นรูปถ่ายใบนี้ จะต้องถูกตามล่าสังหารอย่างโหดเหี้ยม

พี่สวีคือคนแรกที่ตกเป็นเหยื่อ เสี่ยวหลี่สัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล จึงรีบเรียกให้เหล่าเซวียพาเสี่ยวฉีมาสมทบ

แต่ด้วยสัญชาตญาณความเป็นพ่อ เหล่าเซวียไม่อยากให้เสี่ยวฉีต้องมาพัวพันกับเรื่องนี้ หลังจากจัดการซ่อนตัวเสี่ยวฉีเสร็จ เขาก็เตรียมจะมุ่งหน้าไปยังชั้นสิบแปด

แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง เขายังไม่ทันได้ออกก้าวเดิน ก็ต้องมาจบชีวิตลงภายในห้องทำงานเสียก่อน

นี่คือความลับที่ซ่อนอยู่ระหว่างพวกเขาทั้งสามคน!

ต้นตอของทุกสิ่งทุกอย่าง ก็คือรูปถ่ายที่ติดภาพฝ่ามือสีเลือดนั่น!

การแพร่กระจายของคำสาป ก็เริ่มต้นจากตรงนั้น!

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ จี้หลี่ก็รู้สึกราวกับม่านหมอกในใจถูกปัดเป่าให้สลายไป จนถึงตอนนี้การตายของทุกคนล้วนไร้ค่า

แต่มีเพียงความตายของพวกเหล่าเซวียเท่านั้น ที่สามารถนำพาข่าวสารอันเป็นจริงที่สุดมาให้ได้

ฝ่ามือสีเลือดในรูปถ่ายต่างหากล่ะ คือแก่นแท้และต้นตอแห่งการแพร่กระจายของคำสาป!

ขอเพียงตามหามันให้พบ และได้เห็นมันด้วยตาตัวเอง บางที... จี้หลี่อาจจะมีโอกาสขุดคุ้ยหาความจริงที่แท้จริงได้

รวมไปถึงข้อมูลภารกิจที่แท้จริง และ 'ทางรอด' ที่แท้จริงด้วย!

"คุณลุงคะ คุณลุงยังจะพาหนูไปหาคุณพ่ออยู่ไหม..."

ในขณะที่จี้หลี่กำลังจมอยู่ในห้วงความคิด น้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ ของเสี่ยวฉีก็ดังแว่วเข้าหู ดึงสติเขาให้ตระหนักได้ว่ายังมีคนอีกคนอยู่ข้างกาย

เขาหันไปมองเด็กหญิงตัวน้อยที่สูงแค่ระดับหน้าท้องของเขา พลางรู้สึกหนักใจ

ประโยชน์ของเสี่ยวฉี จริงๆ แล้วไม่ได้มีมากมายขนาดนั้น ในฐานะเด็กคนหนึ่ง เธอช่วยจี้หลี่ได้แค่นี้ก็สุดกลืนแล้ว

หลังจากนี้ จี้หลี่จะต้องมุ่งหน้าไปยังชั้นสิบแปด เพื่อตามหาศพของเสี่ยวหลี่ หรือก็คือผู้ชายส่งข้อความนั่น

ตอนนั้นเขาไม่ได้ค้นมือถือเพื่อตรวจสอบหาความผิดปกติ ในเมื่อตอนนี้เขารู้แล้วว่าอะไรคือต้นตอที่แท้จริงของคำสาป เขาก็ควรจะไปดูให้เห็นกับตาว่ารูปถ่ายใบนั้นมันถ่ายติดอะไรมากันแน่

การพาเสี่ยวฉีไปด้วย ย่อมเป็นผลดีกว่า

ในสถานการณ์ที่เข้าตาจนและบีบคั้นถึงขีดสุดเช่นนี้ บางทีเสี่ยวฉีอาจจะกลายเป็น 'ตัวตายตัวแทน' ช่วยรับเคราะห์แทนจี้หลี่ได้…

แต่เมื่อจี้หลี่มองเด็กหญิงที่ยังไม่ประสีประสาคนนี้ เขากลับไม่อยากทำแบบนั้น

ไม่ว่าจะเป็นเพราะสัญชาตญาณแห่งความเป็นมนุษย์ หรือปัจจัยทางจิตวิทยาก็ตาม เขาก็ไม่ค่อยจะเต็มใจนัก

จี้หลี่แม้จะเลือดเย็น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าไร้มนุษยธรรม การที่เขาฆ่าคนพวกนั้น เป็นเพราะเขารู้สึกว่าในเมื่อถูกม้วนเข้ามาพัวพันกับภารกิจแล้ว ก็หมายความว่าไม่มีใครบริสุทธิ์ผุดผ่องอีกต่อไป

แต่เสี่ยวฉี... เธอถูกเหล่าเซวียพาเข้ามาในตึกนี้ ตัวเธอเองไม่ได้มีสิทธิ์เลือกหรือมีอำนาจตัดสินใจอะไรเลย

จี้หลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จึงหยิบโทรศัพท์ของโรงแรมออกมาเตรียมจะกดโทรหาถงกวน

คิดไปคิดมา มีแค่ถงกวนเท่านั้นที่เหมาะจะรับช่วงดูแลเด็กคนนี้ต่อ และหมอนั่นก็เป็นเพียงคนเดียวในกลุ่มที่มีจิตใจเมตตาอยู่บ้าง

แต่ในจังหวะที่จี้หลี่ถือโทรศัพท์อยู่นั้น เขาก็รู้สึกได้อีกครั้งว่านิ้วก้อยซ้ายของตัวเองมีอาการกระตุกอย่างไม่ทราบสาเหตุ

ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นมาหลายต่อหลายครั้งแล้ว และทุกครั้งก็ล้วนเกิดขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

จี้หลี่ขบคิดทบทวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ลึกๆ แล้วเขาสัมผัสได้ว่านี่คือสัญญาณเตือนจากบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายในวิญญาณหรือร่างกายของเขา

เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจกดโทรออกหาถงกวน

ทว่ารออยู่นานสองนาน... ก็ยังไม่มีคนรับสาย

จี้หลี่เดาะลิ้นอย่างขัดใจ หันมองทะลุกำแพงลงไปยังทิศทางของชั้นล่าง ตามหลักแล้วตอนนี้ถงกวนน่าจะอยู่กับหลี่ซิงสิ

หรือว่าทางฝั่งนั้นจะเกิดเรื่องพลิกผันขึ้น?

จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังไม่เฉลียวใจเลยสักนิดว่า โทรศัพท์ของตัวเองนั่นแหละที่มีปัญหา…

โทรศัพท์ของโรงแรมเป็นตัวแทนเจตจำนงของโรงแรม ความคิดที่ว่ามันไม่มีวันทำงานผิดพลาดได้ฝังรากลึกอยู่ในใจของพนักงานทุกคนมาตลอด จี้หลี่เองก็เช่นกัน

จี้หลี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทอดมองสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังของเสี่ยวฉี สุดท้ายก็โน้มตัวลงใช้มือลูบไหล่ของเธอเบาๆ

"เสี่ยวฉี หนูอุ้มตุ๊กตาหมีแล้วเดินลงบันไดไปนะ หนูจะเจอผู้ชายผมสั้นกับผู้หญิงมัดผมหางม้า พวกเขาเป็นเพื่อนของคุณพ่อหนู หนูแค่เล่าเรื่องทางฝั่งฉันให้พวกเขาฟัง แล้วพวกเขาจะพาหนูไปหาคุณพ่อเอง"

นี่คือคำพูดที่อ่อนโยนที่สุดเท่าที่จี้หลี่จะนึกออกแล้ว

เสี่ยวฉีจ้องมองดวงตาของจี้หลี่ สลับกับมองโทรศัพท์ของเหล่าเซวียในมือเขา เธอพยักหน้ารับเงียบๆ แล้วหันหลังเดินจากไป

ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะก้าวพ้นประตูห้อง จู่ๆ เธอก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันขวับกลับมาถาม

"คุณลุงคะ ทำไมตาของคุณลุงถึงมีหลายสีจังเลยคะ?"

คำถามนี้ทำเอาจี้หลี่ชะงักกึก เขายกมือขึ้นสัมผัสเบ้าตาตัวเองโดยสัญชาตญาณ "สีอะไร?"

"ตอนที่หนูเจอคุณลุงครั้งแรก ตาของคุณลุงเป็นสีดำค่ะ แต่หลังจากนั้น ตาของคุณลุงก็มีแสงสีแดงวาบขึ้นมา แล้วก็หายไปทันที จนถึงตอนนี้... ตาของคุณลุงเป็นสีเทาผสมกับสีดำ... ดูขุ่นมัวไปหมดเลยค่ะ"

จี้หลี่ขมวดคิ้วมุ่น เขาไม่รู้ตัวเลยว่าดวงตาของตัวเองเปลี่ยนไป แต่คำพูดของเสี่ยวฉีกลับทำให้เขารู้สึกกระวนกระวายใจอย่างประหลาด

ต้นสายปลายเหตุของเรื่องทั้งหมดนี้ ทำให้เขานึกย้อนไปถึงการต่อสู้แย่งชิงภายในหัวเมื่อครู่นี้

ตอนที่เพิ่งก้าวขึ้นมาบนชั้นห้า เขาตกอยู่ในสภาวะเหม่อลอยคล้ายวิญญาณหลุดลอยไปชั่วขณะ ตอนนั้นเขายังไม่สามารถบรรยายความรู้สึกนั้นออกมาเป็นคำพูดได้

รู้แค่ว่ามีพลังลึกลับบางอย่างในร่างกาย กำลังต่อสู้แย่งชิงกับขุมพลังแปลกปลอมจากภายนอก ก่อนที่ทุกอย่างจะยุติลง

แต่พอมานึกดูตอนนี้ ในที่สุดเขาก็หาคำคุณศัพท์ที่เหมาะสมมาอธิบายความรู้สึกในตอนนั้นได้แล้ว

"สั่นสะท้าน หวาดผวา!"

และนั่นไม่ได้เป็นความหวาดกลัวต่อขุมพลังแปลกปลอมจากภายนอกเลยแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน... สิ่งที่เขากลัวคือพลังวิญญาณที่กำลังตื่นขึ้นมาภายในร่างกายของเขาต่างหาก!

เขาไม่รู้ว่าพลังนั้นมีต้นกำเนิดมาจากไหน ทว่าความตื่นตระหนกที่ฝังรากลึกถึงแก่นวิญญาณนั้น เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต

จี้หลี่ไม่เคยคิดเลยว่า จิตใจอันแข็งแกร่งและไร้ความหวาดหวั่นมาตลอดชีวิตของเขา จะต้องมาหวาดกลัวบางสิ่งบางอย่างที่อยู่ภายในจิตใจของตัวเองแบบนี้

"คนที่ฉันเห็น... ผู้ชายที่หน้าตาถอดแบบมาจากนายเป๊ะๆ นัยน์ตาของมัน... ก็เป็นสีเทา..."

บุคลิกที่สามเอ่ยขึ้นมาเงียบๆ มันตระหนักได้ว่ามีบางสิ่งบางอย่างกำลังเปลี่ยนไป

จี้หลี่หรี่ดวงตาที่ทอประกายสีดำสลับเทาหม่น ทอดสายตามองความมืดมิดยามค่ำคืนอย่างเงียบงัน หลังจากความสับสนงุนงงพัดผ่านไปชั่วครู่ ความรู้สึกอ้างว้างเดียวดายบางอย่างก็ผุดขึ้นมาแทนที่

"ตอนที่ฉันขึ้นมาถึงชั้นห้า... บางทีฉันอาจจะเห็นจุดเปลี่ยนเข้าแล้วก็ได้ เป็นจุดเปลี่ยน... ที่ปลุกให้ใครอีกคนในใจฉันตื่นขึ้นมา นัยน์ตาของมันกำลังหลอมรวมเข้ากับนัยน์ตาของฉัน ในห้วงเวลานั้น... ฉันจะยังเป็นฉันอยู่ไหม... ฉันจะยังเป็นจี้หลี่อยู่อีกหรือเปล่า..."