ตอนที่ 26 สองภารกิจ

"เกิดอะไรขึ้นน่ะ?"

ถงกวนและฉางเนี่ยนยังไม่ค่อยรู้เรื่องราวของสาขาเจ็ดเท่าไหร่นัก ทั้งคู่เอ่ยปากถามพลางวิ่งตามไปติด ๆ

จี้หลี่ไม่ได้หันกลับไปมอง เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ตอนนี้ในโรงแรมมีผีสี่ตัว เมื่อสองวันก่อนเราเพิ่งเจอว่ามีผีจากข้างนอกพยายามติดต่อกับผีข้างใน ก็เลยเพิ่งจะสั่งให้ปิดตายชั้นสองไปหมาด ๆ"

ถงกวนได้ยินดังนั้นก็ตกใจไม่น้อย เขาไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่ผีข้างนอกกับผีข้างในสมรู้ร่วมคิดกันมาก่อน ซ้ำยังไม่เคยเห็นวิญญาณร้ายตัวอื่นนอกจากในภารกิจของโรงแรมด้วยซ้ำ

สถานการณ์ในตอนนี้อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง

เมื่อจี้หลี่วิ่งขึ้นมาถึงชั้นสอง โถงทางเดินอันมืดสลัวกลับเงียบสงัด พวกผีที่พักอยู่ตามห้องต่างก็เงียบกริบ

เนื่องจากมีแผ่นเหล็กหนาปิดกั้นเอาไว้ เศษกระจกที่แตกกระจายจึงร่วงหล่นอยู่แต่ภายนอก อย่างน้อย ๆ มองจากข้างใน ชั้นสองของโรงแรมก็ดูปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จี้หลี่เดินสำรวจอยู่หลายรอบ แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใด ๆ จึงทำได้เพียงเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยถามกับความว่างเปล่า

"โรงแรม เธอเห็นไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?"

【ขออภัยค่ะ คุณจี้หลี่ ภายในโรงแรมไม่มีสิ่งใดผิดปกติ เหตุการณ์เมื่อครู่เกิดขึ้นจากภายนอก ฉันไม่มีอำนาจหรือความสามารถพอที่จะตรวจสอบได้ค่ะ】

เสียงหวานใสของพนักงานหญิงซึ่งเป็นตัวแทนของโรงแรม ไม่มีทางพูดโกหกเด็ดขาด

แต่ลึก ๆ ในใจของจี้หลี่กลับสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง ความรู้สึกประหลาดนี้แผ่ซ่านจากภายในสู่ภายนอก

ราวกับมีบางสิ่งบางอย่างถูกเปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบเชียบ ทว่าเขาไม่อาจหาต้นตอได้ ทำได้เพียงปล่อยเลยตามเลย

แต่ด้วยความที่ทำอะไรไม่ได้ เมื่อแผนการร้ายนั้นเผยตัวออกมา... สิ่งที่รอเขาอยู่คือหายนะที่ทวีคูณเป็นเท่าตัว!

"ทำไมภารกิจใหม่ถึงยังไม่มาสักที?"

ถงกวนเริ่มแสดงความร้อนรนออกมาให้เห็น เขารู้สึกว่าตั้งแต่เหยียบย่างเข้ามาในสาขาเจ็ด ประสบการณ์ทั้งหมดที่เคยมีมาดูจะใช้ไม่ได้ผลกับที่นี่เลย

อย่างแรกเลยคือ ตอนแรกบอกว่ามีพนักงานใหม่สามคน แต่หลี่ซิงกลับโผล่มาทีหลังเขาถึง 2 นาที

อย่างที่สองคือ จนป่านนี้แล้วภารกิจก็ยังไม่มาสักที ซึ่งมันขัดกับประสบการณ์การทำภารกิจทั้งหกครั้งก่อนหน้าของเขาอย่างสิ้นเชิง

และเมื่อกี้ก็เพิ่งรู้ว่าที่สาขาเจ็ดนี้ มีผีจากข้างนอกมาคอยด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ที่หน้าต่างโรงแรม เพื่อติดต่อกับผีข้างในอีก

เขาค่อย ๆ หันไปมองจี้หลี่ที่เอาแต่ยืนเงียบ

นัยน์ตาเรียวรีดุจดวงดาวของเขา จับจ้องไปยังใบหน้าซีดเซียวที่แฝงความเย็นชาของจี้หลี่ ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว

"ผมรู้สึกว่า... ภารกิจครั้งนี้มันไม่ชอบมาพากล..."

จี้หลี่เงยหน้าขึ้นสบตาเขา ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบ ๆ "แล้วหลี่ซิงล่ะ?"

อวี๋กัวชะโงกหน้ามาจากด้านหลัง

"อยู่ข้างล่าง!"

เมื่อทุกคนลงมาถึงชั้นล่าง ก็เห็นหลี่ซิงกำลังถือแว่นขยาย ส่องดูรูปหน้าศพบนผนังอย่างเอาเป็นเอาตาย ท่าทางดูแปลกประหลาดพิลึก

ถงกวนบีบมือฉางเนี่ยนแน่น แล้วกระซิบถาม "คุณดูสิว่าไอ้หลี่ซิงนี่มันมีอะไรแปลก ๆ ไหม?"

ฉางเนี่ยนสะบัดหางม้าไปด้านหลัง ใบหน้าจิ้มลิ้มฉายแววเคร่งเครียด เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ

"ธรรมดาสุด ๆ ไม่มีอะไรพิเศษเลย ฉันรู้ว่าคุณกำลังสงสัยอะไร แต่อย่างน้อยตอนนี้ เขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรที่ดูผิดปกติเลยนะ"

เมื่อได้ยินคำตอบ ถงกวนก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ทำเพียงแค่พึมพำกับตัวเองเสียงเบา

"การมาถึงของหลี่ซิงล่าช้า... อีเมลภารกิจก็ล่าช้า... บางทีสองเรื่องนี้อาจจะเกี่ยวข้องกันก็ได้ แม้ความน่าจะเป็นจะต่ำเตี้ยเรี่ยดินขนาดไหน แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้!"

ในขณะเดียวกัน อีกฝั่งหนึ่ง จี้หลี่ก็กำลังกระซิบกระซาบกับฟางเซิ่นเหยียนอยู่เช่นกัน

"หลี่ซิงโผล่มาทีหลังพวกถงกวนตั้ง 2-3 นาที หมอนี่ต้องมีอะไรพิเศษซ่อนอยู่แน่ ๆ แต่ฉันมองไม่ออกเลย"

ฟางเซิ่นเหยียนขยับแว่นตาตามความเคยชิน แสงสะท้อนจากเลนส์ทำให้ไม่อาจเดาอารมณ์จากดวงตาของเขาได้

จี้หลี่พยักหน้า

"ปกติอีเมลภารกิจน่าจะส่งมาตั้งแต่ 2 ชั่วโมงที่แล้ว แต่ตอนนี้มันถูกเลื่อนออกไป ฉันสงสัยว่า... โรงแรมกำลังรออะไรบางอย่างอยู่"

แม้จี้หลี่และถงกวนจะยืนอยู่ห่างกัน แต่ข้อสันนิษฐานของทั้งคู่กลับชี้ไปที่จุดเดียวกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

หลี่ซิง กับ การล่าช้าของอีเมลภารกิจ... อาจจะมีความเกี่ยวข้องกัน!

เพียงแต่จี้หลี่ให้น้ำหนักไปที่การกระทำของโรงแรม ในขณะที่ถงกวนพุ่งเป้าไปที่ความพิเศษของตัวหลี่ซิง!

"ถ้าอย่างนั้น..." อวี๋กัวเอนหลังพิงเก้าอี้ พึมพำงึมงำอยู่ในลำคอ

จี้หลี่หันหลังกลับไปหยิบโทรศัพท์ของโรงแรมบนโต๊ะ แล้วก็ต้องชะงักไป

เขาก้มมองมือขวาที่กำลังจับโทรศัพท์อยู่ ครั้งนี้เขาใช้มือขวาหยิบตามความเคยชิน แต่นิ้วก้อยมือซ้ายกลับกระตุกขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ

จี้หลี่มองมือซ้ายของตัวเองอย่างนึกสงสัย แต่มันก็ยังคงนิ่งสงบ

เขาเหลือบมองโทรศัพท์ของพนักงานทั้งหกเครื่องที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ สะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แล้วรีบสาวเท้าเดินไปหาถงกวน

ถงกวนเองก็กำลังพาฉางเนี่ยนเดินกลับมาที่โต๊ะไม้เนื้อแข็งพอดี

ทั้งคู่เดินมาเจอกัน ก่อนจะเอ่ยขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

"ไม่ต้องรอแล้ว!"

จี้หลี่พยักหน้ารับโดยไม่แสดงอาการประหลาดใจ เขาดูออกตั้งแต่แรกแล้วว่าถงกวนไม่ใช่คนธรรมดา

คนที่สามารถนำทีมพนักงานเลื่อนขั้นเป็นโรงแรมสองดาวได้โดยที่ไม่มีใครได้รับอันตราย ความสามารถของเขาต้องอยู่เหนือจี้หลี่อย่างแน่นอน

ถงกวนเอ่ยเสียงเรียบ "พวกเราทำได้แค่รอดูสถานการณ์ไปก่อน!"

จี้หลี่หันไปพูดกับฟางเซิ่นเหยียนและอวี๋กัว "แยกย้ายกันกลับห้องไปพักผ่อนก่อนเถอะ จะได้มีแรงรับมือกับภารกิจที่กำลังจะมาถึง"

……

ตลอดช่วงบ่าย พนักงานทุกคนต่างหมกตัวอยู่แต่ในห้อง เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับภารกิจใหม่ตลอดเวลา

จี้หลี่กำลังปรึกษาหารือกับอีกสองบุคลิกในหัว เกี่ยวกับความเปลี่ยนแปลงอันแปลกประหลาดที่กำลังเกิดขึ้น

ฟางเซิ่นเหยียนลากเก้าอี้มานั่งหลับตาพักผ่อนอยู่หน้าประตูห้อง

อวี๋กัวยังคงถือโทรศัพท์ไลฟ์สด เถียงกับผู้ดูแลระบบของแพลตฟอร์มอย่างเอาเป็นเอาตาย เพื่อหวังจะให้ปลดแบนช่องของเขา

ส่วนสถานการณ์ของถงกวนกับฉางเนี่ยนนั้นซับซ้อนกว่า... พวกเขากำลังทะเลาะกัน…

ฉางเนี่ยนเป็นคนอารมณ์ร้อนราวกับไฟ บรรยากาศช่างขัดกับหน้าตาจิ้มลิ้มของเธออย่างสิ้นเชิง เธอกำลังแผดเสียงตวาดใส่ถงกวนฉอด ๆ

แม้ถงกวนจะเป็นคนมีเหตุผลและเยือกเย็น แต่นิสัยก็ตรงไปตรงมาไม่แพ้กัน พอโดนจุดชนวนปุ๊บก็พร้อมจะระเบิดอารมณ์ใส่ทันที

คู่สามีภรรยาคู่นี้ ทะเลาะกันได้แทบจะทุกวัน

ทุกคนต่างยุ่งวุ่นวายอยู่กับเรื่องของตัวเอง หลี่ซิงที่พักอยู่ห้องในสุดของชั้นสามก็เช่นกัน

ภายในห้องถูกปิดม่านจนมืดมิด แม้แต่ไฟก็ไม่ได้เปิด

หลี่ซิงนั่งอยู่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ แสงเย็นชาจากหน้าจอสาดส่องกระทบใบหน้า ทำให้ดูสว่างสลับมืด

ใบหน้าที่เคยดูมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับแข็งทื่อและไร้ความรู้สึก ทว่านิ้วมือกลับขยับเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว เขากำลังถือโทรศัพท์ของโรงแรม พิมพ์ข้อความสีดำลงไปทีละบรรทัด ๆ

"ใกล้เข้ามาแล้ว... ใกล้เข้ามาแล้ว..."

ท่าทางของหลี่ซิงดูเหมือนคนเสียสติ ทุกครั้งที่นิ้วเรียวเคาะลงบนแป้นพิมพ์ ประกายประหลาดในแววตาก็ยิ่งทวีความเจิดจ้า

จนกระทั่งวินาทีหนึ่ง... นัยน์ตาของเขากลับกลายเป็นสีแดงฉาน!

เมื่อหลี่ซิงพิมพ์ตัวอักษรตัวสุดท้ายเสร็จสิ้น ร่างของเขาก็ทรุดฮวบพิงพนักเก้าอี้อย่างหมดเรี่ยวแรง ราวกับพลังชีวิตถูกสูบออกไปจนหมด

ศีรษะของเขาพับอ่อนลงครึ่งหลับครึ่งตื่น และไม่ขยับเขยื้อนอีกเลย

"ติ๊งต่อง!"

ทันทีที่เขาสงบนิ่ง โทรศัพท์ที่ส่องแสงริบหรี่ก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับมีอีเมลส่งเข้ามา

【ผู้รับ: พนักงานสาขาเจ็ด แห่งโรงแรมเทียนไห่, หลี่ซิง

เริ่มตั้งแต่เวลา 4 ทุ่มตรงของวันที่ 26 ตุลาคม 2015 เป็นเวลา 12 ชั่วโมง

ค้นหาเนื้อหาภารกิจที่แท้จริงนี้ให้พบ และ...】

แต่ทว่า…

เนื้อหาของอีเมลยังไม่ทันจะแสดงผลจนจบ มันก็อันตรธานหายวับไปในพริบตา!

ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยข้อความใหม่ที่โผล่ขึ้นมาทับซ้อน!

【ผู้รับ: พนักงานสาขาเจ็ด แห่งโรงแรมเทียนไห่, หลี่ซิง

กรุณาเดินทางไปยังอาคารพาณิชย์ป๋อกู่ของเมืองนี้ ในวันที่ 26 ตุลาคม 2015 เวลา 4 ทุ่มตรง

พยายามปกป้องพนักงานที่ยังเหลืออยู่ทั้งสี่สิบสามคนภายในอาคาร ให้รอดพ้นจากการถูกวิญญาณร้ายสังหาร 

จำกัดเวลา 6 ชั่วโมง ระหว่างนี้ห้ามออกนอกอาคารเด็ดขาด

หากไม่สามารถปกป้องพวกเขาได้ภายใน 6 ชั่วโมง ฉันจะปลดพันธนาการของวิญญาณร้าย และทุกคนจะถูกฆ่าตายโดยไร้ทางรอด!】