บทที่ 29 โลย่ากลับมาแล้ว

บทที่ 29 โลย่ากลับมาแล้ว

อีสต์บลู... เชลล์ทาวน์

แก๊ง! แก๊ง! แก๊ง!

เสียงระฆังดังสนั่นจากท่าเรือ จังหวะที่หนักแน่นมั่นคงประกาศการมาถึง

“ทหารเรือกลับมาแล้ว!”

พอได้ยินเสียงระฆัง ชาวเมืองต่างพร้อมใจกันออกมาออกันที่สองฝั่งถนน รอคอยการกลับมาของวีรบุรุษผู้พิทักษ์

ต่างจากความพ่ายแพ้ยับเยินเมื่อครึ่งปีก่อน ครั้งนี้ทหารเรือหน่วย 153 ทุกนายยืนยืดอกอย่างภาคภูมิใจ เดินแถวสวนสนามอย่างสง่างาม

กลางขบวนคือกรงเหล็กขนาดใหญ่ ภายในขังสมาชิกกลุ่มโจรสลัดแมวดำที่เหลือรอดกว่าสิบคน... และ “คุโระจอมวางแผน” ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ชัยชนะที่งดงาม!

“นั่นมันเจ้าปีศาจนั่นนี่นา!”

“ยอดเยี่ยมไปเลย!”

“ทหารเรือชนะแล้ว!”

ชาวเมืองโห่ร้องด้วยความดีใจ โดยเฉพาะครอบครัวของผู้ที่เคยตกเป็นเหยื่อโจรสลัด ต่างหลั่งน้ำตาออกมาด้วยความปลื้มปีติ

แต่สงครามย่อมมีการสูญเสีย

ท้ายขบวนคือรถลากที่บรรทุกร่างไร้วิญญาณกว่าสิบศพที่ห่อด้วยผ้าขาว และทหารอีกกว่ายี่สิบนายที่บาดเจ็บสาหัสจนพิการ ไม่สามารถสู้รบได้อีกต่อไป

เมื่อเทียบกับผลงานชิ้นโบแดงในการกวาดล้างกลุ่มโจรสลัดแมวดำ การสูญเสียครั้งนี้ถือว่าไม่มากนัก และเรียกได้ว่าเป็น “ชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่” ด้วยซ้ำ

ในสงครามยืดเยื้อกับโจรสลัด การเสียสละของทหารเรือกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว... โลกใบนี้มันโหดร้ายแบบนั้นแหละ

บรรยากาศแห่งการเฉลิมฉลองซึมเซาลงถนัดตา

หน้าร้านอาหาร...

ลิลิก้าอุ้มลูกสาว “ลิลลี่” รอคอยอย่างใจจดใจจ่อ แต่เมื่อขบวนทหารเรือผ่านไปจนสุดแล้ว เธอก็ยังไม่เห็นโลย่า ใบหน้าของเธอซีดเผือดลงทันที

“โลย่า... โลย่า!”

โลย่าไม่อยู่ในแถว!

ลิลิก้าแข้งขาอ่อนแรงจนแทบเป็นลม เธอมองไปที่รถลากบรรทุกศพ เอามือปิดปากด้วยความเจ็บปวด น้ำตาเอ่อล้นออกมา

“ฮือ ฮือออ~~”

ลิลลี่ตัวน้อยยังไม่เข้าใจสถานการณ์ กระตุกแขนเสื้อแม่เบาๆ แล้วถามเสียงค่อย

“แม่จ๋า... พี่โลย่าอยู่ไหนคะ?”

“โลย่า... เขา...”

ลิลิก้ากลั้นน้ำตา ภาพการตายของสามีผุดขึ้นมาซ้อนทับกับภาพโลย่าที่บอกลาเธอเมื่อครึ่งปีก่อน

ไม่... เป็นไปไม่ได้

โลย่าฉลาดจะตาย เขาไม่ตายง่ายๆ หรอก!

ลิลิก้าอุ้มลิลลี่วิ่งฝ่าฝูงชนไปดักหน้านาวาเอกร็อด ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“ท่านนาวาเอกคะ... โลย่ากลับมาหรือเปล่าคะ?”

“โลย่า...”

นาวาเอกร็อดชะงักไปครู่หนึ่ง

เขายังจำตอนที่กลับมาเมื่อครึ่งปีก่อนได้ดี ตอนนั้นเขาต้องเผชิญหน้ากับคำถามของชาวบ้านด้วยความไร้พลังและเกลียดชังตัวเองแค่ไหน

แต่ครั้งนี้... เขาสามารถยืดอกตอบได้อย่างเต็มภาคภูมิ

มองดูใบหน้าซีดเผือดของลิลิก้า ร็อดยิ้มอย่างอ่อนโยนและปลอบใจ

“วางใจเถอะครับคุณนายลิลิก้า... โลย่าทำผลงานยิ่งใหญ่ในครั้งนี้ ตอนนี้เขากำลังพักฟื้นอยู่ที่หมู่บ้านไซรัป อีกไม่กี่วันก็จะกลับมาที่หน่วยครับ!”

“เอ๊ะ?”

ลิลิก้ายืนตัวแข็งทื่อ

จนกระทั่งขบวนทหารเรือผ่านไปไกลแล้ว ลิลิก้าถึงได้สติกลับมา

ความเศร้าโศกถูกแทนที่ด้วยความปีติยินดี

โลย่าไม่เป็นไร... โลย่าไม่เป็นไร!

ลิลลี่เอามือแตะแก้มแม่ ถามด้วยความกังวล

“แม่จ๋า... ร้องไห้ทำไมคะ?”

“ลิลลี่... พี่โลย่าไม่เป็นไรจ้ะ อีกไม่กี่วันพี่เขาก็จะกลับมาแล้ว”

ลิลิก้าปาดน้ำตา ความกลัวและความสิ้นหวังในใจมลายหายไป รอยยิ้มสดใสกลับมาประดับบนใบหน้าอีกครั้ง

“กลับบ้านกันเถอะลูก... ไปรอพี่โลย่ากลับมากันนะ”

“อื้ม!”

...

สามวันต่อมา... ช่วงเที่ยง

เรือตระกูลไซรัปแล่นมาถึงเชลล์ทาวน์

“กลับมาแล้วสินะ”

โลย่ายืนอยู่บนฝั่ง โบกมือลาครอบครัวคายะ ถ้าไม่ใช่เพราะยัยหนูคายะเป็นห่วงจนเกินเหตุ เขาคงอยากจะกลับมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

ไปรายงานตัวที่หน่วยก่อนดีกว่า!

ผลงานชิ้นโบแดงขนาดนี้ เดี๋ยวต้องมีวันลาพักร้อนยาวๆ แน่ ถึงตอนนั้นค่อยกลับไปเยี่ยมพี่ลิลิก้ากับหนูลิลลี่ก็ยังไม่สาย

ครู่ต่อมา... หน้าประตูหน่วย 153

วันนี้เป็นเวรยามของไลนัสกับแครอล พอเห็นโลย่าเดินมา ทั้งคู่ก็ยืดอกตรงเป๊ะทันที

ตะเบ๊ะ!

“ยินดีต้อนรับกลับครับ!”

แม้จะเป็นทหารเรือเหมือนกัน แต่ทั้งสองคนทำความเคารพโลย่าราวกับเป็นผู้บังคับบัญชา แถมยังดูขึงขังกว่าตอนทำความเคารพนาวาเอกร็อดซะอีก

“อืม”

โลย่ายิ้มและพยักหน้า เดินอาดๆ เข้าไปในหน่วยอย่างผ่าเผย

“โลย่ากลับมาแล้ว!”

ข่าวการกลับมาของโลย่าแพร่สะพัดไปทั่วหน่วยอย่างรวดเร็ว ในฐานะฮีโร่ผู้มีส่วนสำคัญที่สุดในการปราบกลุ่มโจรสลัดแมวดำ ทุกคนในหน่วยต่างตั้งตารอการกลับมาของเขา

หอคอยบัญชาการ... ห้องทำงานผู้พัน

โลย่ายืนตัวตรง

“พลทหารโลย่า... รายงานตัวครับ!”

“ไม่ต้องมากพิธีหรอก นั่งสิ”

นาวาเอกร็อดยิ้มส่ายหน้า ผายมือเชิญโลย่าให้นั่ง

ทั้งสองย้ายมานั่งที่โซฟา ร็อดหยิบบุหรี่เกรดพรีเมียมออกจากลิ้นชัก โยนให้โลย่าซองหนึ่ง

“เอาไปสูบซะ... ชั้นรู้ว่าแกชอบ”

“ขอบคุณครับผู้พัน”

โลย่าหัวเราะหึๆ รับมาแกะซองแล้วจุดสูบอย่างสบายใจ ในเมื่อผู้พันรู้ไส้รู้พุงหมดแล้ว ก็ไม่ต้องมานั่งสร้างภาพกันแล้วล่ะ

ร็อดเล่าความคืบหน้าล่าสุดให้ฟัง

“ชั้นรายงานเรื่องกลุ่มโจรสลัดแมวดำให้เบื้องบนทราบแล้ว เรือคุมขังน่าจะมาถึงในอีกสามวัน”

เมื่อหน่วยทหารเรือในทะเลทั้งสี่ปราบกลุ่มโจรสลัดได้ ตามธรรมเนียมต้องรายงานให้เบื้องบนทราบ แล้วจะมีเรือรบพิเศษมารับตัวนักโทษไปขึ้นศาลในพื้นที่

ส่วนอาชญากรระดับสูงอย่างคุโระ น่าจะถูกส่งไปที่ “เอนิเอสล็อบบี้” เพื่อพิจารณาคดี และสุดท้ายก็คงไปลงเอยที่คุกนรก “อิมเพลดาวน์”

ไม่ใช่ว่าไม่อยากประหารคุโระทิ้งซะเดี๋ยวนั้น แต่กฎระเบียบของรัฐบาลมันเป็นแบบนี้ ส่วนหนึ่งเพื่อป้องกันการแอบอ้างผลงาน และอีกส่วนเพื่อคานอำนาจไม่ให้ทหารเรือมีอำนาจมากเกินไป

ทหารเรือไม่มีอำนาจตัดสินคดีโจรสลัด

“โลย่า... งานนี้แกคือฮีโร่ตัวจริง”

ร็อดทำหน้าจริงจัง

“ชั้นรายงานความดีความชอบของแกไปหมดแล้ว รวมถึงเรื่องที่แกจัดการกลุ่มโจรสลัดทิวลิปที่เกาะกลาสบีดด้วยตัวคนเดียวด้วย... รอฟังข่าวดีได้เลย”

“ครับ เข้าใจแล้ว”

โลย่าพยักหน้า

ยังไงก็ต้องทำตามขั้นตอน โดยเฉพาะเรื่องใหญ่อย่างการเลื่อนยศ เพราะกองทัพเรือสังกัดรัฐบาลโลก ไม่ใช่องค์กรอิสระ

ความดีความชอบไม่หนีไปไหนหรอก แค่ต้องรอนิดหน่อย

หลังจากคุยสัพเพเหระกันสักพัก โลย่าก็ขอตัวลา

เขายังมีเรื่องส่วนตัวต้องไปจัดการ

...

หน่วย 153... ห้องขัง

สมาชิกกลุ่มโจรสลัดแมวดำทั้งหมดถูกขังอยู่ที่นี่ จากสมาชิกเดิมกว่าห้าสิบคน ตอนนี้เหลือแค่สิบกว่าคนเท่านั้น

แม้มนุษย์ในโลกนี้จะมีความอึดถึกทนระดับแมลงสาบ แต่การรอดชีวิตจากการสังหารหมู่ของคุโระมาได้ก็ถือว่าปาฏิหาริย์แล้ว

แต่สิ่งที่รอพวกมันอยู่... ส่วนใหญ่ก็คือโทษประหาร

โลย่าเดินผ่านห้องขังรวม เหลือบมองคุโระที่นั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่แวบหนึ่ง แล้วเดินตรงเข้าไปยังห้องขังในสุด

เพื่อป้องกันการถูกโจรสลัดแก้แค้น จังโก้ถูกแยกขังเดี่ยว

ฟูลบอดี้ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องขัง สีหน้าดูหดหู่ไม่น้อย

“โลย่า... กลับมาแล้วเหรอ”

“อืม”

โลย่าตบไหล่ฟูลบอดี้ เข้าใจความรู้สึกของเพื่อนดี ถ้าทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับจังโก้ไม่ได้ ฟูลบอดี้คงรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

“ไม่ต้องห่วง ทุกอย่างจะเรียบร้อย”

โลย่าปลอบใจ เขาเพิ่งคุยเรื่องนี้กับนาวาเอกร็อด และร็อดก็รับปากว่าจะใช้ชื่อหน่วย 153 ค้ำประกันให้

ผลงานของจังโก้ในการช่วยปราบคุโระครั้งนี้สำคัญมาก บวกกับการการันตีจากหน่วย 153 ผู้พิพากษาน่าจะพิจารณาลดหย่อนโทษให้

“ชั้นขอเข้าไปคุยกับเขาหน่อยนะ”

โลย่าเปิดประตูเข้าไปในห้องขัง

จังโก้นั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมห้อง พอได้ยินเสียงประตูเปิด เขาก็แค่เงยหน้าขึ้นมามองเล็กน้อย แววตาไร้ซึ่งความกะตือรือร้นใดๆ

โลย่าถามเสียงเรียบ

“เสียใจไหมที่ทรยศพวกพ้อง?”

“เสียใจ? อย่ามาล้อเล่นน่า”

จังโก้แค่นหัวเราะ

“นายคิดว่านี่คือเกมเล่นขายของหรือไง?!”

“โจรสลัดก็แค่หมาจรจัดที่ถูกโลกทอดทิ้ง เพื่อสมบัติและอำนาจ โจรสลัดพร้อมจะเอามีดเสียบหัวใจคนใกล้ชิดได้เสมอ การทรยศหักหลังและการฆ่าฟันกันเองในหมู่พวกเราไม่มีวันจบสิ้นหรอก”

“สำหรับกัปตันคุโระ ทุกคนคือหมากเบี้ย หมดประโยชน์เมื่อไหร่ก็เขี่ยทิ้ง... รวมทั้งชั้นด้วย”

“ไอ้พวกสวะพวกนั้นก็เหมือนกัน ขอแค่เห็นโอกาสนิดเดียว พวกมันก็พร้อมจะฆ่าชั้นแล้วขึ้นมาแทนที่!”

“นี่แหละคือโจรสลัด!”

จังโก้ตะโกนระบายความอัดอั้น

แต่กำปั้นที่กำแน่นจนสั่นระริกบ่งบอกถึงความปั่นป่วนในใจ การต้องส่งลูกน้องทั้งหมดไปตายด้วยมือตัวเอง... มันไม่ใช่เรื่องที่จะทำใจยอมรับได้ง่ายๆ

โลย่าเงียบไปครู่ใหญ่ แล้วหันหลังเดินกลับออกไป

“กลับมาจากศาลแล้ว... ก็ใช้ชีวิตให้ดีล่ะ!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═