บทที่ 28 ชัยชนะและความอบอุ่น

บทที่ 28 ชัยชนะและความอบอุ่น

“ฆ่ากัปตันคุโระ!”

พวกโจรสลัดคำรามลั่น วิ่งกรูเข้าใส่คุโระ

ภายใต้ฤทธิ์ของการสะกดจิต พวกมันสูญเสียความสามารถในการคิดไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเป้าหมายเดียวในหัวสมอง... ฆ่าคุโระให้ตาย!

สถานการณ์ที่พลิกผันกะทันหันทำเอาทหารเรือตั้งตัวไม่ติด ไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ พวกโจรสลัดถึงหันมาฆ่ากันเอง

เผชิญหน้ากับโจรสลัดที่คลุ้มคลั่งและบ้าเลือด ทหารเรือแหวกทางให้อัตโนมัติ ปล่อยให้พวกมันเข้าไปรุมกินโต๊ะคุโระ

เมื่อพี่น้องเนียบันกระโจนเข้าใส่ ฟาดฟันกรงเล็บใส่คุโระอย่างบ้าคลั่ง... ทหารเรือที่ลุ้นจนตัวเกร็งก็ถอนหายใจโล่งอก

พวกมันฆ่ากันเองจริงๆ ด้วย!

ถึงจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่การที่โจรสลัดแตกคอกันย่อมเป็นผลดีต่อทหารเรือ เพราะจะช่วยลดความสูญเสียของฝ่ายตนเองได้อย่างมหาศาล

เมื่อเห็นสัญญาณจากนาวาเอกร็อด เหล่านายทหารรีบตะโกนสั่งการ

“ถอย!”

“ตั้งแนวป้องกันใหม่... ห้ามให้โจรสลัดหลุดรอดไปได้แม้แต่คนเดียว!”

“เร็วเข้า... รีบรักษาคนเจ็บ!”

ทหารเรือถอยร่นอย่างรวดเร็ว จัดขบวนแนวป้องกันใหม่ล้อมรอบวงนอกของสนามรบ... กำแพงโล่และปืนยาวเล็งเป้าไปยังกลุ่มโจรสลัดที่กำลังนัวเนียกันอยู่

ขณะเดียวกัน ทีมพยาบาลก็รีบวิ่งเข้าไป ลำเลียงทหารที่บาดเจ็บออกมายังพื้นที่ปลอดภัยเพื่อปฐมพยาบาล

นาวาเอกร็อดกระชากตัวโลย่าที่ยังพยายามจะพุ่งเข้าไปร่วมวงตะลุมบอนกลับมา แล้วตะคอกใส่หน้า

“ไอ้โง่! ไปทำแผลเดี๋ยวนี้!”

“แผลอะไรครับ?”

โลย่ายังงงๆ ไม่รู้ตัว

พอก้มลงมอง... เขาถึงเห็นว่าหน้าอกตัวเองมีแผลเหวอะหวะหลายแห่งที่เมื่อกี้ยังไม่มี เลือดไหลโชกจนมองเห็นซี่โครงขาวๆ รำไร

ทันทีที่สมองรับรู้ถึงบาดแผล... คำลวงที่ร่างกายหลอกสมองไว้ก็พังทลาย ความเจ็บปวดแสนสาหัสถาโถมเข้ามาทันที!

“ซี๊ดดด......”

โลย่าสูดปาก หนังหัวกระตุกยิกๆ

บ้าเอ๊ย... จะทักทำไมเนี่ย!

เจ็บชิบหาย!

ไม่รู้ว่าโดนคุโระฟันตอนไหน... บางทีเขาอาจจะรู้สึกเจ็บแล้ว แต่ด้วยสมาธิที่จดจ่ออยู่กับการต่อสู้ ร่างกายเลยสั่งให้เมินเฉยความเจ็บปวดไปชั่วคราว

นาวาเอกร็อดเองก็บาดเจ็บ ที่เอวชุ่มโชกไปด้วยเลือด แต่ตราบใดที่ยังจับคุโระไม่ได้ เขาจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น

“โลย่า... ไปหาทีมแพทย์ข้างหลังซะ!”

“ท่านนาวาเอก!”

โลย่ากัดฟันข่มความเจ็บ ฉีกเสื้อท่อนบนออกมา แล้วพันรอบหน้าอกตัวเองแน่นๆ แทนผ้าพันแผล มัดแขนเสื้อสองข้างเข้าด้วยกันแล้วดึงจนตึง

ซี๊ดดด......!

แม่เจ้าโว้ย... เจ็บโคตร!

“ผมยังไหวครับ!”

โลย่าหอบแฮ่กๆ แววตายังคงดุดัน

ตราบใดที่คุโระยังไม่ตาย เขาถอยไม่ได้... ถ้าไม่ได้เห็นคุโระล้มลงกับตาตัวเอง เขาจะไม่มีวันยอมแพ้!

นาวาเอกร็อดหน้าเครียด แต่พอเห็นโลย่ากัดฟันสู้ไม่ถอย เขาก็กลืนคำด่าลงคอไป

“ตั้งสติให้ดี... อย่ามาเป็นตัวถ่วงล่ะ!”

“ครับ!”

กลางสนามรบ

คุโระสภาพดูไม่ได้ เลือดท่วมตัว ยืนโงนเงนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ กรงเล็บแมวหักบิ่นไปเกือบหมด

แทบเท้าของเขา... คือศพลูกน้องตัวเอง

และเขาก็กำลังจะเผชิญหน้ากับความตาย

คุโระเข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งในที่สุด

ยิ่งคนฉลาดมากเท่าไหร่... ยิ่งมีโอกาสตกหลุมพรางที่ไม่คาดคิดมากเท่านั้น และสาเหตุของความพินาศในวันนี้ ก็มาจากความ “ฉลาด” ของเขานั่นเอง

ดังนั้น... เขาตัดสินใจเลิกคิด

“ชั้นจะฆ่าพวกแกให้หมด!”

คุโระก้มหน้าลง ร่างกายเริ่มโอนเอนไปมา

ท่วงท่าอันน่าขนลุกนั่นปลุกความหวาดกลัวในใจของพวกโจรสลัดให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง จนหลุดพ้นจากมนต์สะกด

“กัปตันคุโระ!”

“ไม่นะ... หยุดเถอะครับ!”

“ไว้ชีวิตพวกเราด้วย... เมื่อกี้พวกเราไม่รู้ตัวจริงๆ!”

“รองกัปตันมันทรยศพวกเราครับ!”

พวกโจรสลัดกรีดร้องด้วยความกลัว ร้องขอชีวิตกันระงม

แต่การโอนเอนของคุโระกลับเหวี่ยงกว้างขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ว่าจะเป็นลูกน้องทรยศ หรือทหารเรือที่รายล้อมอยู่... ทั้งหมดคือเป้าหมายในการแก้แค้น

เขาจะไม่หยุด... จนกว่าร่างกายจะแหลกสลาย!

“ตายซะ!”

ประกายแสงเย็นเยียบวูบวาบแล้วหายไป!

“อ๊ากกก!!!”

เสียงกรีดร้องของโจรสลัดดังขึ้นต่อเนื่อง เลือดพุ่งกระฉูดจากบาดแผลใหม่ที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ พวกมันพยายามจะหนี แต่รอบด้านมีแต่กำแพงโล่และปากกระบอกปืนที่มืดมิด

หมดทางหนี

ดวงจันทร์ดูเหมือนจะถูกย้อมด้วยสีเลือด

เมื่อทุกอย่างเงียบสงบลง... โจรสลัดทุคนก็นอนจมกองเลือด เหลือเพียงคุโระคนเดียวที่ยืนอยู่ท่ามกลางสนามรบอันว่างเปล่า

“ชั้นแพ้แล้วสินะ”

คุโระยกมือที่สั่นเทาขึ้น ดันแว่นตาที่ไม่มีอยู่จริงด้วยฝ่ามือ... แล้วล้มฟาดลงกับพื้น

ตุบ!

หลังความเงียบงันชั่วอึดใจ

“เราชนะแล้วเหรอ?”

นายทหารมองหน้ากันอย่างงุนงง

ฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนหน่วย 153 มานาน... พวกเขาเอาชนะมันได้แล้วจริงๆ เหรอ?

นาวาเอกร็อดชูดาบขึ้นฟ้า

“พวกเราชนะแล้ว!”

แม้กลุ่มโจรสลัดแมวดำจะเกิดการแตกคอกันเอง ทำให้เรื่องราวมันพลิกผันไปบ้าง แต่ไม่ต้องสงสัยเลยว่าศึกครั้งนี้คือชัยชนะอันยิ่งใหญ่ของหน่วย 153!

หน่วย 153 แห่งกองทัพเรือ... ในที่สุดก็ปราบ “คุโระจอมวางแผน” ลงได้สำเร็จ!

“พวกเราชนะแล้ว!!!”

“โอ้ววว!!!”

เหล่าทหารเรือโห่ร้องลั่น ชูอาวุธขึ้นฟ้าด้วยความยินดี

การปราบโจรสลัดเลื่องชื่อค่าหัว 16 ล้านเบรีได้สำเร็จ... แม้แต่ในกองทัพเรืออีสต์บลูทั้งมวล ก็ถือเป็นเกียรติยศที่หาได้ยากยิ่ง!

โลย่ายิ้มออกมา เส้นประสาทที่ตึงเครียดผ่อนคลายลง ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดถาโถมเข้ามา ร่างกายค่อยๆ เอนหงายหลังลงไปโดยไม่รู้ตัว

“ง่วงจังแฮะ”

“เฮ้ โลย่า!”

...

บ่ายวันรุ่งขึ้น... คฤหาสน์ตระกูลไซรัป

โลย่าสะดุ้งตื่น ลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง ภาพการต่อสู้กับคุโระยังคงฉายชัดในหัว กรงเล็บแมวที่พุ่งเข้ามาทำเอาหายใจไม่ออก

อ้อ... จริงสิ... มันจบแล้วนี่นา

โลย่าปาดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก ลุกจากเตียง เดินโซเซเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าล้างตาเรียกสติ

“ฟู่ว์~~”

สดชื่นขึ้นเยอะ

โลย่ามองตัวเองในกระจก... เปลือยท่อนบน หน้าอกถูกพันด้วยผ้าพันแผลยุ่งเหยิงเหมือนบ๊ะจ่าง แถมยังผูกโบว์อันเบ้อเริ่มไว้ที่มุมหนึ่ง

ฉูดฉาดชะมัด... ฝีมือมือสมัครเล่นชัดๆ

แต่ก็นะ... รอดตายมาได้ก็บุญโขแล้ว!

ไม่นาน ประตูห้องก็เปิดออก คายะเดินถือถาดพยาบาลเข้ามา พอเห็นโลย่ายืนอยู่ที่หน้าต่าง เธอก็ยิ้มด้วยความประหลาดใจ

“โลย่า... ตื่นแล้วเหรอคะ!”

“ครับ”

โลย่ายิ้มและพยักหน้า สายตาเหลือบมองถาดพยาบาลในมือคายะ

ยาใส่แผล, ผ้าพันแผล, กรรไกร...

คุณพระช่วย... ฝีมือเธอเองสินะที่ห่อฉันเป็นบ๊ะจ่างเนี่ย

คายะวางถาดลง แล้วดึงโลย่ามานั่ง แกะผ้าพันแผลออกอย่างกระตือรือร้น

“โลย่า... เดี๋ยวชั้นเปลี่ยนยาให้นะคะ”

“โอเคครับ”

โลย่านั่งหันหลังให้คายะ หน้าตากระตุกเป็นระยะๆ

ซี๊ดดด......!

เบาๆ หน่อยได้ไหมครับคุณหนู... ผมกลัวเจ็บนะ!

โลย่ากัดฟันถาม

“นาวาเอกร็อดกับคนอื่นๆ ล่ะครับ?”

“กลับไปแล้วค่ะ”

คายะตอบเสียงใส

“คุณลุงร็อดบอกว่าต้องรีบคุมตัวพวกโจรสลัดกลับไปที่หน่วยให้เร็วที่สุด เลยออกเรือไปตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วค่ะ”

“เข้าใจแล้วครับ”

โลย่าพยักหน้าเบาๆ การคุมตัวกลุ่มโจรสลัดแมวดำเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ เรื่องพักผ่อนฉลองชัยค่อยกลับไปว่ากันที่หน่วยก็ได้

“ฟูลบอดี้ก็กลับไปพร้อมกันเหรอครับ?”

“ใช่ค่ะ”

“งั้นทำไมผมถึงยังอยู่ที่นี่ล่ะครับ?”

“.....”

ก็ชั้นรั้งคุณไว้ ไม่ยอมให้ไปไงเล่า!

คายะกระพริบตาปริบๆ แต่งเรื่องสดๆ ร้อนๆ

“คุณพ่อบอกว่า... เอ้อ... ครั้งนี้ที่ปราบกลุ่มโจรสลัดแมวดำได้ ส่วนใหญ่เป็นผลงานของคุณ คุณช่วยคลี่คลายวิกฤตให้ครอบครัวเรา คุณพ่อเลยอยากตอบแทน ให้คุณอยู่ที่นี่รักษาตัวให้หายดีก่อนน่ะค่ะ”

“ที่บ้านเราเงียบสงบกว่า มีคนรับใช้คอยดูแล มีเชฟทำอาหารให้... ต้องเหมาะกับการพักฟื้นมากกว่าที่หน่วยแน่ๆ ใช่ไหมคะ?”

“ไม่ต้องห่วงนะคะ พอคุณหายดีแล้ว เดี๋ยวคุณพ่อจะส่งคุณกลับไปที่หน่วยเองค่ะ”

เหตุผลฟังขึ้นจนน่าถอนหายใจ

ยัยตัวแสบ!

คิดจะหลอกท่านโลย่าผู้นี้... ยังเร็วไปร้อยปีนะจ๊ะ

ดูเหมือนแผนการตกถังข้าวสารจะคืบหน้าไปได้สวย... แต่อย่าเพิ่งได้ใจไป ต้องพยายามต่อไป!

“นี่... โลย่า”

“ครับ?”

“ชั้นตัดสินใจแล้ว... ชั้นจะเป็นหมอค่ะ!”

“หมอเหรอครับ... ทำไมล่ะ?”

“ฮิฮิ... เพราะถ้าชั้นเป็นหมอ เวลาคุณบาดเจ็บ ชั้นจะได้รักษาให้คุณหายไวๆ ไงคะ”

“...ขอบคุณครับ!”

ถ้าเป็นไปได้... ไม่เจ็บตัวเลยจะดีกว่านะครับ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═