บทที่ 27 เพื่อความยุติธรรม!

บทที่ 27 เพื่อความยุติธรรม!

เกาะไซรัป... ทะเลทางใต้

“ตูม!!!”

เสียงระเบิดกึกก้องกัมปนาทสะดุ้งทั้งกลุ่มโจรสลัดแมวดำจนตกใจ นึกว่าโดนทหารเรือบอมบ์ใส่!

แต่พอลูกเรือวิ่งกรูกันขึ้นมาบนดาดฟ้า กลับเห็นแสงไฟจากแรงระเบิดวาบขึ้นที่เกาะไกลๆ ทำเอาพวกมันงุนงงไปชั่วขณะ

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เร็วเข้า... ไปตามกัปตันมา!”

“กัปตันคุโระไม่อยู่ในห้อง!”

ตามธรรมเนียม... มีปัญหาอะไรให้ไปหากัปตัน

แต่พอรู้ว่ากัปตันคุโระหายไปจากเรือ แถมเกาะที่อยู่ไกลๆ ยังสว่างวาบด้วยแสงไฟและเสียงระเบิดต่อเนื่อง ก็เดาได้ไม่ยากว่ากำลังเกิดการต่อสู้ดุเดือด

ลางสังหรณ์ร้ายผุดขึ้นในหัว

“กัปตันคุโระกำลังตกอยู่ในอันตราย!”

แม้ระดับสติปัญญาเฉลี่ยของโจรสลัดจะต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แต่จากสถานการณ์ตรงหน้า พวกมันก็อนุมานความจริงได้... กัปตันคุโระกำลังสู้อยู่!

ถ้าเสียกัปตันไป กลุ่มโจรสลัดแมวดำแตกแน่นอน... นี่เป็นสัจธรรมของวงการโจรสลัด

จังโก้ไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว ตะโกนสั่งการทันที!

“เร็วเข้า... เอาเรือเข้าไปใกล้ฝั่ง!”

“รับทราบ!”

...

หมู่บ้านไซรัป... ป่าทางใต้

“ย่างก้าวเงียบเชียบ!”

ท่ามกลางสายตาของทหารเรือทุกคน จู่ๆ ร่างของคุโระก็หายวับไปอย่างไร้ร่องรอย กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ปกคลุมไปทั่วบริเวณทันที

“ตั้งขบวนป้องกัน!”

เหล่านายทหารตะโกนสุดเสียง น้ำเสียงเจือความหวาดกลัวอย่างปิดไม่มิด แม้จะเตรียมตัวมาบ้าง แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับท่าไม้ตายสุดโหดของคุโระ ทหารเรือก็ยังไม่มีทางตอบโต้

จนกว่าคุโระจะหยุด... สิ่งเดียวที่ทหารเรือทำได้คือป้องกันและรอคอย!

“เปรี้ยง!”

ต้นไม้ใหญ่ทางซ้ายมือแตกเป็นเสี่ยงๆ โดยไร้สัญญาณเตือน!

วินาทีต่อมา รอยฟันคมกริบห้ารอยก็ปรากฏขึ้นบนก้อนหินทางขวามือ!

โลย่าเบิกตากว้าง พยายามมองหาร่องรอยของคุโระ นอกจากรอยโจมตีที่โผล่ขึ้นมาจู่ๆ เขาก็มองไม่เห็นตัวคู่ต่อสู้เลย

“ย่างก้าวเงียบเชียบ” คือท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดของคุโระ ใช้ความเร็วสูงเคลื่อนที่และโจมตีด้วยกรงเล็บแมวอย่างไม่เลือกหน้า ความน่ากลัวที่สุดคือความเร็วที่แม้แต่สายตาก็ตามไม่ทัน

แต่เพราะมันเร็วเกินไป แม้แต่คุโระเองก็ตอบสนองไม่ทัน ไม่รู้ว่าตัวเองจะฟันโดนอะไรบ้าง

“อ๊ากกก!!!”

“ช่วยด้วย... ช่วยชั้นด้วย!”

เสียงกรีดร้องของทหารเรือดังก้องอยู่ในหู!

ใครที่โดนกรงเล็บแมวเฉี่ยว อย่างน้อยก็บาดเจ็บสาหัสล้มฟุบ ดีไม่ดีอาจถึงขั้นถูกหั่นเป็นชิ้นๆ อย่างโหดเหี้ยม

โลย่ากำดาบยาวแน่น เหงื่อเย็นไหลย้อยลงมาจากหน้าผาก การเผชิญหน้ากับความตายตรงๆ เป็นครั้งแรกทำให้ร่างกายเขาสั่นเทา

เงาร่างหนึ่งเข้ามาบังข้างหน้าเขา

“ไม่ต้องกลัว โลย่า”

นาวาเอกร็อดมายืนขวางหน้าโลย่า ใช้ร่างกายตัวเองเป็นโล่ แผ่นหลังที่ไม่กว้างนักกลับดูมั่นคงยิ่งกว่าสิ่งใด

หัวใจโลย่ากระตุก ความกลัวในใจค่อยๆ จางหายไป ร่างกายหยุดสั่น ลมหายใจกลับมาเป็นปกติ

ต่อให้คมดาบของคุโระจะฟันมาโดนเขาเมื่อไหร่ก็ได้ เขาก็จะเสียสติไม่ได้ ขืนกลัวจนถอยหนี มีแต่จะยิ่งทำให้ตัวเองตกอยู่ในอันตราย

สังเกตอย่างใจเย็น... รอโอกาส!

แม้ “ย่างก้าวเงียบเชียบ” จะน่ากลัว แต่มันก็มีจุดอ่อนใหญ่หลวง การเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงและโจมตีต่อเนื่องกินพลังงานมหาศาล และทำได้ไม่นาน

วินาทีที่คุโระหยุด... คือโอกาสสวนกลับของทหารเรือ!

1 วินาที... 2 วินาที...

เวลาดูเหมือนจะยืดออกไปอย่างยาวนาน ทุกวินาทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า

“เคร้ง!”

ทันใดนั้น นาวาเอกร็อดก็ยกดาบขึ้นรับการโจมตีตรงหน้า ประกายไฟแลบแปลบปลาบ พร้อมกับเลือดที่พุ่งกระฉูดออกมาจากเอว!

กันได้... แต่ไม่ทั้งหมด!

“ท่านนาวาเอก!”

“ชั้นไม่เป็นไร... อย่าเสียขบวน!”

ร็อดกุมแผลที่เอว แววตามุ่งมั่นไม่สั่นคลอน เป็นทหารเรือมากว่ายี่สิบปี ผ่านความเป็นความตายมานับครั้งไม่ถ้วน บาดแผลแค่นี้ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก

“ฟูลบอดี้!”

“รับทราบ!”

โลย่าคำราม ก้าวออกไปบล็อกทางซ้ายของร็อด ฟูลบอดี้เองก็กดความกลัวไว้แล้วรีบไปบล็อกทางขวา ปกป้องร็อดไว้ตรงกลาง

นาวาเอกร็อดคือเสาหลักและจิตวิญญาณของหน่วย 153 ถ้าเขาพลาดท่า ขวัญกำลังใจจะเสีย และมีแนวโน้มสูงที่ทหารจะแตกทัพเหมือนโจรสลัดที่เสียกัปตัน

แล้วทุกอย่างก็จะจบเห่!

โลย่าหน้าแดงก่ำ เส้นเลือดปูดโปน

ต่อให้ต้องตายที่นี่ เขาก็จะไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เขาไม่ได้มาที่นี่เพื่อเป็นตัวถ่วง

วินาทีที่ 30!

การโจมตีหยุดลง!

วินาทีต่อมา คุโระก็โผล่มาทางขวาของสนามรบ ยืนหอบหายใจอย่างหนัก บาดเจ็บสาหัสอยู่แล้ว การใช้ “ย่างก้าวเงียบเชียบ” ยิ่งสร้างภาระให้ร่างกายอย่างหนัก

แต่พอเห็นผลงานของ “ย่างก้าวเงียบเชียบ” ลมหายใจของเขาก็สะดุดกึก!

ความเสียหายของทหารเรือน้อยกว่าที่เขาคาดไว้มาก... ไม่สิ ต้องบอกว่าผิดคาดไปคนละเรื่องเลย!

“โล่?”

คุโระเห็นสาเหตุทันที

ทหารเรือวงในสุดทุกคนถือโล่ไม้ขนาดใหญ่ สร้างเป็นกำแพงโล่ปกป้องทหารเรือไว้อย่างแน่นหนา ผิวหน้าโล่ยังหุ้มด้วย “แผ่นเหล็ก” อีกชั้น

กำแพงโล่จำกัดวงสังหารของ “ย่างก้าวเงียบเชียบ”!

ทหารเรือถึงขั้นเตรียมวิธีรับมือท่าไม้ตายของเขาไว้แล้ว

คุโระสัมผัสได้ถึงความกลัวที่ไม่ได้รู้สึกมานาน ทุกอย่างดำเนินไปผิดแผนจนเขาทำอะไรไม่ถูก

หรือว่าเขาจะต้องมาตายที่นี่จริงๆ?!

เหล่านายทหารชูดาบขึ้นตะโกนลั่น!

“หน่วยจู่โจม... บุก!”

“เพื่อความยุติธรรม!!!”

“โอ้ววว!!!”

ทหารเรือทิ้งโล่แล้ววิ่งกรูเข้าไปพร้อมเสียงคำราม

“เพื่อความยุติธรรม!”

โลย่าตาแดงก่ำ วิ่งนำหน้าสุด พอระยะห่างกับคุโระลดลง เขาก็กระทืบเท้าดีดตัวขึ้น ฟาดดาบยาวลงมาด้วยสองมือ ใส่แรงทั้งหมดที่มี!

“เคร้ง!!!”

ดาบปะทะกับกรงเล็บแมวอย่างรุนแรง!

แรงปะทะมหาศาลทำให้คุโระเซถอยหลังไปอย่างควบคุมไม่อยู่ ยังไม่ทันจะตั้งหลักได้ ทหารเรือคนอื่นก็กรูเข้ามาถึงตัว!

หมดทางหนี!

“ย่างก้าวเงียบเชียบ!”

ฝีเท้าของคุโระขยับวูบวาบ หลบหลีกวงล้อมของทหารเรืออย่างทุลักทุเล ในสภาพบาดเจ็บสาหัสและหมดแรง เขาไม่สามารถใช้ท่าไม้ตายเต็มรูปแบบได้อีกแล้ว และการเสียเลือดมากทำให้เขาหน้ามืดตาลาย

ถ้าแก้สถานการณ์ไม่ได้... ตายแน่!

“ชั้นจะมาตายที่นี่ได้ยังไง! จะมาตายด้วยน้ำมือทหารเรือเนี่ยนะ!”

คุโระตาแดงก่ำ ดิ้นรนสุดชีวิต แต่บาดแผลที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้การเคลื่อนไหวของเขาช้าลงทุกที

ทหารเรือเหมือนคนบ้า ไม่กลัวตายเลยสักนิด ฟันร่วงไปหนึ่ง ก็มีอีกสิบวิ่งเข้ามาแทนที่

ความกลัวตายค่อยๆ เกาะกุมหัวใจคุโระ

“ยังมีความหวัง!”

คุโระยกกรงเล็บขึ้นรับดาบของทหารเรือผมดำที่ฟาดมาเต็มแรงอีกครั้ง เป็นครั้งแรกที่เขาฝากความหวังไว้กับคนอื่น

เขายังมีลูกน้อง... เจ้าพวกโง่นั่นต้องเห็นการต่อสู้ที่นี่แล้วแน่ๆ ขอแค่ยื้อเวลาจนกว่าพวกมันจะมาถึง เขาก็ยังมีโอกาสรอด!

ทันใดนั้น เสียงโห่ร้องก็ดังใกล้เข้ามา!

“พวกเรา... จัดการทหารเรือซะ!”

“ปกป้องกัปตันคุโระ!”

“ฆ่า!”

โจรสลัดป่าเถื่อนนับสิบคนวิ่งกรูกันมาจากทางชายฝั่ง!

แต่ทหารเรือไม่สนใจโจรสลัดที่โผล่มาข้างหลังอีกแล้ว ขอแค่จัดการคุโระได้ ศึกนี้หน่วย 153 ก็ชนะ

สำหรับสถานการณ์ตอนนี้ หน่วย 153 ทุ่มหมดหน้าตักแล้ว

“ปัง!”

พลุไฟสว่างไสวระเบิดขึ้นกลางท้องฟ้า!

จังโก้ที่วิ่งนำหน้ากลุ่มโจรสลัดมา เห็นพลุไฟบนฟ้าก็ชะงักกึกทันที

ภาพเหตุการณ์ที่เกาะกลาสบีดไหลย้อนกลับเข้ามาในหัว

“อย่างนี้นี่เอง!”

เขาทรยศกัปตันคุโระไปแล้ว!

มองดูกัปตันคุโระที่ถูกล้อมกรอบและกำลังเพลี่ยงพล้ำต่อทหารเรือ จังโก้รู้ว่าเขาต้องเลือก

จะเข้าข้างทหารเรือเพื่ออิสรภาพ... หรือจะช่วยกัปตันคุโระ!

“กลุ่มโจรสลัดแมวดำ!”

จังโก้หันกลับมา หยิบวงแหวนสะกดจิตออกมา

พวกโจรสลัดหยุดทันที จ้องมองวงแหวนเขม็ง พวกมันรู้ว่ารองกัปตันจะเพิ่มพลังให้

เจอกับทหารเรือเยอะขนาดนี้ พวกมันต้องแข็งแกร่งขึ้น

จังโก้แกว่งวงแหวนไปมา

“ศัตรูแข็งแกร่งมาก... ดังนั้นพวกแกต้องแข็งแกร่งขึ้น!”

“จ้องที่วงแหวนนี่... พอชั้นนับ 【หนึ่ง, สอง, จังโก้】 พวกแกจะลืมทุกอย่าง จะแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ในหัวมีแต่ความคิดที่จะฆ่าศัตรูเท่านั้น!”

“และจำไว้อีกอย่าง... เป้าหมายของพวกแกคือ ฆ่ากัปตันคุโระ!”

โจรสลัดทุกคนอึ้งกิมกี่

หูฝาดไปหรือเปล่า?

“หนึ่ง, สอง, จังโก้!”

ภาพวงแหวนถูกประทับลงในดวงตาของโจรสลัดทุกคน

วินาทีต่อมา พวกโจรสลัดก็คำรามลั่น กล้ามเนื้อปูดโปน พลังมหาศาลเอ่อล้นออกมา ขณะที่สมองสูญเสียความสามารถในการคิดไปโดยสิ้นเชิง

“โฮกกก!!!”

“ฆ่ากัปตันคุโระ!!!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═