บทที่ 26 “คุโระจอมวางแผน”

บทที่ 26 “คุโระจอมวางแผน”

ราตรีมาเยือน

ในน่านน้ำทางใต้ของหมู่บ้านไซรัป เรือ “บีซาน แบล็ก” โคลงเคลงไปตามคลื่น ลูกเรือต่างหลับสนิทกันหมดแล้ว

ภายในห้องกัปตัน คุโระพลิกหน้าหนังสือ รอจนกระทั่งความเคลื่อนไหวภายนอกเงียบหายไป เหลือเพียงเสียงกรนของลูกเรือ เขาจึงค่อยลุกขึ้น

เงียบเชียบ... ไร้ร่องรอย

ภายใต้แสงจันทร์สลัว คุโระพายเรือเล็กมุ่งหน้าสู่เกาะ

ก่อนจะเริ่มแผนการ เขาจะไม่ให้ลูกน้องรู้จุดประสงค์เด็ดขาด และในอนาคต เขาจะฆ่าปิดปากพวกมันให้หมด เพื่อให้มั่นใจว่า “คุโระ” ได้ตายไปแล้วจริงๆ

ความรอบคอบคือคติประจำใจของเขา!

แต่เขาหารู้ไม่ว่า... การกระทำของเขาอยู่ในสายตาของหน่วย 153 มาตลอด

...

คฤหาสน์ตระกูลไซรัป

ภายในมิติ “เดอะ เวิลด์” เสียงการต่อสู้ดังระงม โจรสลัดนับสิบคนถือดาบครบมือ รุมล้อมโลย่าอย่างดุเดือด

แต่แปลกที่โลย่าไม่สวนกลับเลยแม้แต่นิดเดียว เขาเอาแต่ทุ่มสมาธิทั้งหมดไปที่การหลบหลีกและปัดป้องคมดาบที่พุ่งเข้ามาจากทุกทิศทาง

ร่างกายที่แข็งแกร่งเต็มไปด้วยบาดแผลฉกรรจ์

“แฮ่ก~ แฮ่ก~~~”

โลย่าหอบหายใจอย่างหนัก ยกดาบขึ้นรับการโจมตีตรงหน้า ยังไม่ทันจะได้ตั้งตัว ความเจ็บปวดแปลบปลาบก็แล่นเข้ามาที่กลางหลัง เลือดสาดกระเซ็น

ความเจ็บปวดที่บาดลึกถึงกระดูกและการเสียเลือดมากทำให้สมองของโลย่าขาวโพลน มองดูดาบอีกหลายเล่มแทงทะลุร่างตัวเอง

เวลาหยุดลง ณ วินาทีนั้น

เมื่อโลย่าได้สติอีกครั้ง เขากลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริง ร่างกายไร้บาดแผล แต่ความรู้สึกหิวโหยบอกเขาว่า... เขาเพิ่งถูกโจรสลัดฆ่าตายอีกแล้ว

ในการฝึกต่อสู้ใน “เดอะ เวิลด์” ถ้าเขาได้รับบาดเจ็บถึงตาย มิติจะหยุดทำงานทันที และหลังจากฟื้นฟูความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดให้ เขาจะถูกดีดออกมา

“ยังไม่พอ”

โลย่าเดินไปที่โต๊ะ คว้าเนื้อที่เตรียมไว้ยัดเข้าปากอย่างรวดเร็วเพื่อฟื้นฟูพลังงาน

เขากำลังฝึกฝน “ทักษะการเอาตัวรอด”

ตามความทรงจำและข้อมูลจากหน่วย คุโระมีท่าไม้ตายที่แข็งแกร่งที่สุดเรียกว่า “ย่างก้าวเงียบเชียบ” เป็นเทคนิคการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงที่ฆ่าศัตรูได้โดยไร้เสียง

ด้วยระดับฝีมือของเขาตอนนี้ แค่จะเอาชนะมอร์แกนยังยาก อย่าว่าแต่คุโระเลย สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือพยายามพัฒนาปฏิกิริยาตอบสนองเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอันตราย

“ปัง!”

ประตูถูกผลักเปิดอย่างแรง!

ฟูลบอดี้พุ่งเข้ามา ตาแดงก่ำ

“โลย่า... หมาป่ามาแล้ว!”

“ดี!”

แววตาของโลย่าคมกริบ เขารีบสวมอุปกรณ์ทั้งหมดทันที มาถึงขั้นนี้แล้ว ไม่มีทางให้ถอย

ในฐานะผู้วางแผน เขาจะถอยไม่ได้เด็ดขาด

“ไปกันเถอะ!”

...

ป่าทางใต้ของหมู่บ้านไซรัป

มีจุดขึ้นฝั่งสองจุดที่ชายหาด แต่ไม่ว่าจะมาจากทางไหน ถ้าจะเข้าหมู่บ้านก็ต้องผ่านป่านี้

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ป่าเงียบสงัดจนน่าขนลุก แม้แต่เสียงแมลงที่เคยร้องระงมก็เงียบหายไป

“ตึก... ตึก~~~”

เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นแผ่วเบา แต่ในความเงียบนี้ มันดังก้องไปไกลราวกับเหยียบย่ำลงบนหัวใจของทหารเรือทุกนายที่ซุ่มรออยู่

มาแล้ว!

ภายใต้แสงจันทร์สลัว เงาร่างผอมบางค่อยๆ ปรากฏขึ้นในระยะสายตา

“ตึก... ตึก~~~”

ผู้มาเยือนหยุดเดิน แสงจันทร์สะท้อนเลนส์แว่นตาทรงกลมเป็นประกายเย็นเยียบกลางป่า

“เงียบเกินไป”

คุโระยกมือดันแว่น ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีที่ไม่ได้เกิดขึ้นมานานผุดขึ้นในใจ... สภาพแวดล้อมรอบตัวเงียบเกินไป เงียบจนผิดปกติ

ถอย!

คุโระหันหลังกลับทันที

“ปัง! ปัง! ปัง-ปัง-ปัง!”

ทันใดนั้น สปอตไลท์นับสิบดวงในป่ารอบๆ ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกัน แสงไฟจ้าจับไปที่ร่างของคุโระจนตาพร่ามัว

กับดัก!

วินาทีต่อมา ทหารเรือหน่วย 153 ก็กรูกันออกมาจากป่า ล้อมกรอบคุโระไว้ทุกทิศทาง ปืนยาวเกือบร้อยกระบอกเล็งไปที่เขา แถมยังมีปืนใหญ่เตรียมพร้อมอยู่ด้านหลัง

ไม่มีความลังเลหรือคำพูดเยิ่นเย้อ ทันทีที่ยืนยันตัวตนคุโระได้ นายทหารสั่งโจมตีทันที

“ยิง!”

ทหารเรือเหนี่ยวไกพร้อมกัน!

“ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง!”

ห่ากระสุนและลูกปืนใหญ่ถล่มใส่คุโระจนมิด!

“ตูม!!!”

เปลวไฟพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า!

“ห้ามประมาทจนกว่าจะยืนยันศพคุโระได้!”

นายทหารตะโกนสั่งเสียงดัง

เพราะเคยปะทะกับคุโระมาก่อนและรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของมัน การโจมตีทีเผลอครั้งนี้จึงไม่เปิดโอกาสให้คุโระได้ตั้งตัวแม้แต่วินาทีเดียว

พวกเขารู้ดีว่าถ้าปล่อยให้คุโระเริ่ม “ขยับ” เมื่อไหร่... แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่จะจับตัวมันได้อีก

นี่คือ “ฝันร้าย” ที่คุโระฝากไว้ให้กับพวกเขา!

ทหารเรือกระชับปืนแน่น เล็งไปที่ใจกลางกองเพลิง นายทหารเองก็เหงื่อตก ประสาทตึงเครียด

ควันและฝุ่นจางลงช้าๆ

รูม่านตาของทุกคนหดเกร็ง

ใจกลางแรงระเบิด... ว่างเปล่า!

คุโระหายไปไหน?

“ติ๋ง... ติ๋ง~~~”

เลือดหยดลงพื้น

“ข้างบน!”

สปอตไลท์สาดขึ้นไปตามทิศทางของหยดเลือด ล็อกเป้าคุโระที่ยืนอยู่บนกิ่งไม้ ทหารเรือรีบยกปืนขึ้น

“วูบ!”

ยังไม่ทันได้เหนี่ยวไก สายตาของทหารเรือก็พร่ามัว คุโระหายวับไปจากกิ่งไม้ แล้วมาปรากฏตัวอยู่กลางวงล้อม

ภายใต้สายตาของทหารเรือทุกคน คุโระค่อยๆ ยกกรงเล็บแมวขึ้น ดันแว่นด้วยฝ่ามือ สายตาเย็นชาแฝงความโกรธแค้นมหาศาล

มีคนทรยศเขา!

คุโระรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่าง

แม้จะตอบสนองได้ทันท่วงที แต่การเผชิญหน้ากับห่ากระสุนหนาแน่นขนาดนั้น ก็ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสไม่น้อย กระสุนลูกตะกั่วฝังอยู่ในร่างเกือบสิบนัด

เป็นใครกัน?!

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คุโระรู้สึกว่าสมองตัวเองตามไม่ทัน

เขาไม่เคยบอกความคิดตัวเองให้ใครรู้ และการกระทำคืนนี้ก็รอบคอบสุดขีด ไม่มีทางที่ลูกน้องจะระแคะระคาย

แล้วใครเป็นคนหักหลัง?

แถมทำไมทหารเรือถึงรู้เป้าหมายของเขาและมาดักซุ่มรอที่เกาะนี้ ราวกับคำนวณไว้แล้วว่าเขาต้องติดกับ?

ทหารเรือเอาความมั่นใจมาจากไหน!

ยิ่งคิดไม่ออก เขาก็ยิ่งโกรธ

เขา... คุโระจอมวางแผน ถูกศัตรูปั่นหัวเล่น แล้วเพิ่งมารู้ตัวตอนวินาทีสุดท้ายเหมือนคนโง่

เทียบกับความเจ็บปวดทางกาย ความพ่ายแพ้ทางปัญญาครั้งนี้เจ็บปวดยิ่งกว่า

เขาคือ “คุโระจอมวางแผน” เชียวนะ!

“คุโระ!”

นาวาเอกร็อดปรากฏตัวขึ้นจากทางชายฝั่ง ขนาบข้างด้วยโลย่าและฟูลบอดี้ ปิดทางหนีทีไล่ทั้งหมด

“แกหนีไปไหนไม่รอดแล้ว!”

“หนี?”

คุโระก้มหน้าลง หัวเราะเสียงเย็นยะเยือก ร่างกายเริ่มโอนเอนไปมาเบาๆ

“แค่ทหารเรือกระจอกๆ... อย่าได้ใจไปหน่อยเลย”

“ชั้นไม่จำเป็นต้องหนี”

“เพราะคืนนี้... พวกแกทุกคนต้องตายอยู่ที่นี่!”

แววตาของเหล่านายทหารเต็มไปด้วยความหวาดกลัว แม้แต่ร็อดหน้าก็เปลี่ยนสี

“ท่านั้น... หรือว่า!”

ในการไล่ล่าเมื่อครึ่งปีก่อน มันใช้ท่าไม้ตายอันน่าสะพรึงกลัวนี้สังหารทหารเรือหน่วย 153 ไปเกือบครึ่ง!

ในสภาวะพิเศษนั้น การโจมตีใดๆ ไร้ความหมาย... สิ่งเดียวที่ทำได้คือรอความตาย

แม้จะเตรียมตัวมาดีแค่ไหน ความกลัวนั้นก็ยังเกาะกุมจิตใจทหารเรือหน่วย 153 ไม่มีใครรู้ว่าตัวเองจะโชคดีรอดชีวิตไปได้ไหม

“ทุกคน... ตั้งขบวนป้องกัน!”

ร็อดและนายทหารตะโกนสุดเสียง

วินาทีถัดมา

คุโระ... หายตัวไป!

“ชากุชิ! (ละเลงเลือด)”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═