บทที่ 25 ความรอบคอบ... ก็กลายเป็นจุดอ่อนได้เหมือนกัน

บทที่ 25 ความรอบคอบ... ก็กลายเป็นจุดอ่อนได้เหมือนกัน

กลุ่มโจรสลัดแมวดำ... ฐานที่มั่นลับแห่งหนึ่ง

เมื่อเวลาผ่านไป หน่วยสอดแนมที่ถูกส่งออกไปก็ทยอยกลับมา และรอคอยอย่างสงบในฐานลับ

จนถึงวันนัดหมาย เรือเล็กลำเลียงพลก็ปรากฏขึ้นที่ชายฝั่ง รับตัวหน่วยสอดแนมกลับไปยังเรือธง “บีซาน แบล็ก” ของคุโระ

นี่คือหนึ่งในกลยุทธ์ประจำของกลุ่มโจรสลัดแมวดำ เพื่อป้องกันการถูกทหารเรือซุ่มโจมตี ต่อให้ทหารเรือสะกดรอยตามเรือเล็กมา การหนีในทะเลเปิดก็ทำได้ง่ายกว่ามาก

อีกอย่าง... กลุ่มโจรสลัดแมวดำก็ไม่ได้เกรงกลัวการปะทะกับทหารเรือประจำสาขาเท่าไหร่นัก

ครึ่งวันต่อมา เรือเล็กก็มาบรรจบกับเรือใหญ่

หน่วยสอดแนมมารวมตัวกันที่ดาดฟ้า

เทียบกับตอนขาไป จำนวนคนลดลงไปถึงหนึ่งในสาม

ถูกโจรสลัดกลุ่มอื่นฆ่า, หักหลัง, หรือกลับมาไม่ทันเวลา... เหตุผลร้อยแปดพันเก้าถือเป็นเรื่องปกติของการสูญเสีย

โจรสลัดแย่งชิงอาณาเขตกันตลอดเวลา และเติบโตขึ้นจากการกลืนกินคู่แข่ง

การสูญเสียคนแค่นี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับกลุ่มโจรสลัดแมวดำ พวกเขาสามารถหาคนมาเติมได้อย่างรวดเร็วจากการยึดกลุ่มโจรสลัดอื่น

บนดาดฟ้าเรือ... คุโระนั่งอยู่บนเก้าอี้กัปตัน ยกฝ่ามือขึ้นดันแว่น สายตาภายใต้เลนส์เย็นยะเยือกจนน่าขนลุก

“ว่ามา... เจออะไรบ้าง?”

ฝ่ามือของพวกโจรสลัดชุ่มไปด้วยเหงื่อ

กัปตันคุโระเป็นคนโหดเหี้ยมอำมหิต ถ้ากลับมามือเปล่า... ตายสถานเดียว

กัปตันคุโระเกลียดคนไร้ประโยชน์!

“กัปตันครับ... ผมไปที่เมืองออเรนจ์มาครับ”

“กัปตันครับ...”

พวกโจรสลัดรายงานข้อมูลที่หามาได้ด้วยความหวาดกลัว ส่วนใหญ่เป็นเรื่องความมั่งคั่งของเมืองและหมู่บ้านต่างๆ รวมถึงข้อมูลเศรษฐีท้องถิ่น

ตามธรรมเนียม กัปตันจะเลือกเป้าหมายหนึ่งแห่งเพื่อปล้น

ไม่ใช่แค่รวยอย่างเดียว แต่ต้องพิจารณาความยากง่ายและประสิทธิภาพในการปล้นด้วย ขืนยืดเยื้อเกินไป ทหารเรืออาจแห่กันมา

แม้จะไม่กลัวทหารเรือ แต่การปะทะกันไม่ได้ประโยชน์อะไร นอกจากจะเสียกำลังพลและขัดขวางการกอบโกยสมบัติ

หลังจากรายงานจบ ทั้งดาดฟ้าเรือเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก

คุโระก้มหน้าเล็กน้อย มือประสานกันรองคาง นิ่งเงียบ... คนที่คุ้นเคยกับเขาดีจะรู้ว่านี่คือสัญญาณของความไม่พอใจ

พวกโจรสลัดกลั้นหายใจ

อาณาเขตของกลุ่มโจรสลัดแมวดำมีจำกัด เมืองที่รวยและเหมาะแก่การปล้นมีน้อยมาก ถ้าไม่ขยายอาณาเขตออกไป ตัวเลือกก็มีแค่นี้

แต่การขยายอาณาเขตหมายถึงการต้องปะทะกับกลุ่มโจรสลัดที่แข็งแกร่งกลุ่มอื่น และกัปตันของพวกเขาค่อนข้าง “รอบคอบ” (หรือขี้ระแวง) และไม่ชอบความเสี่ยง

ช่วยไม่ได้นี่หว่า!

คุโระถอดแว่นออก หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเลนส์ ความไม่พอใจในสถานการณ์ปัจจุบันพุ่งสูงขึ้นจนกลายเป็นความรังเกียจ

ลูกน้องพวกนี้... ไร้ประโยชน์สิ้นดี!

โจรสลัด... มีแต่พวกไร้ประโยชน์ทั้งนั้น!

จังโก้ขยับปีกหมวก สไลด์ถอยหลังมายืนข้างคุโระ รอยยิ้มมั่นใจประดับบนใบหน้า

ได้เวลาโชว์ของแล้ว!

“กัปตันคุโระครับ... ผมได้ข้อมูลที่น่าสนใจมากๆ มาเรื่องหนึ่ง กัปตันอาจจะสนใจก็ได้นะครับ”

“.....”

มือที่กำลังเช็ดแว่นของคุโระชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะลุกขึ้นยืน

“ตามมา”

ทั้งสองเข้ามาในห้องกัปตัน

จังโก้เล่าเรื่องราวที่เกาะกลาสบีดให้ฟังคร่าวๆ (แน่นอนว่าข้ามเรื่องเต้นไป) และเน้นย้ำไปที่ครอบครัวมหาเศรษฐีที่เขาค้นพบ

ตระกูลไซรัป!

นอกจากจะเป็นสปอนเซอร์งานแข่งเต้นฟังกี้ แดนซ์แล้ว ยังมีเรือสำราญส่วนตัวสุดหรู และได้รับการต้อนรับจากนายกเทศมนตรีเกาะกลาสบีดด้วยตัวเอง

ครอบครัวที่ร่ำรวยขนาดนี้กลับอาศัยอยู่ในหมู่บ้านธรรมดาๆ แถมหมู่บ้านไซรัปยังอยู่ในอาณาเขตของกลุ่มโจรสลัดแมวดำพอดี

ไม่มีเป้าหมายไหนจะเหมาะสมไปกว่านี้อีกแล้ว

ปล้นงานนี้งานเดียว... อยู่สบายไปเป็นปี

“น่าสงสารจริงๆ รวยล้นฟ้า แต่ทั้งผัวทั้งเมียขี้โรคกันทั้งคู่ ดูทรงแล้วคงอยู่ได้อีกไม่กี่ปี... ลูกสาวคนเดียวก็อ่อนแอเหมือนกัน”

“ถ้าใครได้แต่งงานกับลูกสาวบ้านนี้... คงตกถังข้าวสารสบายไปทั้งชาติเลยนะเนี่ย”

“น่าเสียดาย... พวกมันกำลังจะจบเห่แล้ว”

จังโก้ฝอยน้ำลายแตกฟอง ราวกับเห็นภาพคฤหาสน์ตระกูลไซรัปถูกกลุ่มโจรสลัดแมวดำบุกปล้นจนราบเป็นหน้ากลองแล้ว

คนพูดไม่คิดอะไร แต่คนฟังคิดไปไกลแล้ว

รูม่านตาของคุโระหดเกร็ง ความปิติยินดีพุ่งพล่านในใจ... นี่ไม่ใช่หนทางสู่การ “ชุบตัว” ที่เขาฝันหามาตลอดหรือไง?

แทรกซึมเข้าไปในตระกูลไซรัป... ได้รับความไว้วางใจ... แล้วทำให้สองผัวเมีย “ป่วยตายโดยอุบัติเหตุ” (เผลอๆ ไม่ต้องลงมือเองด้วยซ้ำ)

เหลือแค่เด็กกำพร้าคนเดียว... เชิดง่ายจะตายไปไม่ใช่เหรอ?

แน่นอน เขาไม่ได้สนใจจะเป็นลูกเขยเศรษฐี เขาแค่อยากได้สถานะและทรัพย์สมบัติเท่านั้น

นังเด็กนั่น... ก็ต้องตายเหมือนกัน!

จังโก้ยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น รีบยุส่ง “กัปตันครับ... รีบลงมือกันเถอะ!”

“ไม่ต้องรีบ”

คุโระยกมือดันแว่น

เขาไม่ได้ต้องการแค่เงิน แต่ต้องการ “ความมั่นคง” ที่สำคัญกว่า ถ้าปล่อยให้ไอ้พวกลูกน้องงี่เง่าพวกนี้ไปทำเสียเรื่อง แผนการเขาพังหมดแน่

นอกจากห้ามปล้นตระกูลไซรัปแล้ว... เขาต้องป้องกันไม่ให้โจรสลัดกลุ่มอื่นมาปล้นด้วย

ยิ่งไปกว่านั้น ก่อนจะเริ่มแผนชุบตัว เขาต้องไปตรวจสอบความถูกต้องด้วยตาตัวเองเพื่อให้แน่ใจเสียก่อน!

“จังโก้... หันหัวเรือไปที่น่านน้ำใกล้หมู่บ้านไซรัป!”

“รับทราบ!”

...

อีกด้านหนึ่ง... เกาะกลาสบีด

หลังจากท่องเที่ยวอย่างสนุกสนานมาครึ่งเดือน คายะรู้สึกเต็มอิ่มแต่ก็เหนื่อยล้ามาก เทียบกับความตื่นเต้นภายนอก เธอชอบชีวิตที่สงบเงียบมากกว่า

คิดถึงบ้านจัง

เรือตระกูลไซรัปเดินทางกลับ

ภายในห้องพัก... โลย่าวางสายหอยทากสื่อสารที่โทรคุยกับทางหน่วย ถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก ความกังวลที่เกาะกุมจิตใจมาครึ่งเดือนมลายหายไป

ฟูลบอดี้รีบเดินเข้ามา

“เป็นไงบ้าง?”

“เรียบร้อย!”

โลย่ายิ้ม

“ว่าแต่ฟูลบอดี้... ตอนนั้นนายไปเกลี้ยกล่อมนาวาเอกร็อดยังไงนะ?”

“ฮี่ๆ”

ฟูลบอดี้ทำหน้าภูมิใจ

“ชั้นไปยืนประท้วงบนดาดฟ้าตึกบัญชาการมาทั้งวันเลยเว้ย!”

“.....”

โลย่าเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วยกนิ้วโป้งให้เงียบๆ

...

หน่วย 153... ห้องประชุมยุทธการ

นายทหารชั้นสัญญาบัตรทุกคนมารวมตัวกันพร้อมหน้า

แผนที่เดินเรือถูกแขวนไว้บนผนัง โดยมีเกาะที่ตั้งหมู่บ้านไซรัปอยู่ตรงกลาง และจุดเฝ้าระวังกว่าสิบจุดถูกทำเครื่องหมายไว้ตามเกาะรอบๆ

“ร้อยโทลิป้า... คุณรับผิดชอบเฝ้าระวังชายฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านไซรัป!”

“จ่าโทมอร์แกน... คุณรับผิดชอบ...”

นาวาเอกร็อดแจกแจงภารกิจ

ก่อนหน้านี้ ฟูลบอดี้คุมตัวสมาชิกกลุ่มโจรสลัดแมวดำกลับมาได้สามคน จากปากคำของพวกมันทำให้รู้จุดนัดพบของกลุ่มโจรสลัด

แม้จะใช้จัดการคุโระโดยตรงไม่ได้ แต่ก็มีประโยชน์ เรือลาดตระเวนที่ส่งออกไปสะกดรอยตามเรือเล็ก จนระบุทิศทางการเดินทางของกลุ่มโจรสลัดแมวดำได้ในที่สุด

จากเส้นทาง... มีความเป็นไปได้สูงมากที่พวกมันจะมุ่งหน้าไปหมู่บ้านไซรัป ซึ่งทำให้นาวาเอกร็อดมั่นใจในแผนการของโลย่ามากขึ้น

“ฟังให้ดี... เฝ้าระวังน่านน้ำรอบหมู่บ้านไซรัปตลอด 24 ชั่วโมง ทันทีที่เจอกลุ่มโจรสลัดแมวดำ... ให้รายงานผมทันที!”

“รับทราบ!”

แววตาของเหล่านายทหารลุกโชน

ไม่ใช่แค่การปราบโจรสลัด... แต่กลุ่มโจรสลัดแมวดำเคยฆ่าเพื่อนทหารหน่วย 153 ไปมากมาย นี่คือความแค้นที่ต้องชำระด้วยเลือด

ไม่มีใครลืมความพ่ายแพ้อันย่อยยับเมื่อครึ่งปีก่อนได้หรอก!

การประชุมเลิก

นาวาเอกร็อดเดินออกไปที่ดาดฟ้า มองไปทางทิศที่ตั้งของหมู่บ้านไซรัป

“ไอ้เด็กนั่น... น่าจะใกล้ถึงแล้วสินะ”

รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของร็อด

ตอนแรกที่รู้เรื่อง “แผนกำจัดกลุ่มโจรสลัดแมวดำ” ของโลย่าจากปากฟูลบอดี้ เขาตกใจมากจริงๆ

จะเรียกว่าเพ้อเจ้อก็ยังน้อยไป

นี่มันบ้าบิ่นชัดๆ

เขาไม่สามารถเอาความปลอดภัยของทั้งหน่วยไปเสี่ยงกับแผนการเดียวได้ ต่อให้เป็นแค่เรื่องตลก ทรัพยากรและกำลังคนที่ทุ่มลงไปก็เป็นต้นทุนที่มหาศาล

แต่ภายใต้ “การขู่” (ประท้วง) ของฟูลบอดี้ เขาเลยจำใจต้องยอมลองดูสักตั้ง และเตรียมการไว้บ้าง เผื่อว่ามันจะมีประโยชน์ตอนปราบคุโระจริงๆ

จนกระทั่งโลย่ากับฟูลบอดี้จับกุม “นักสะกดจิตจังโก้” ได้จริงๆ นั่นแหละ เขาถึงเริ่มมองแผนการของโลย่าอย่างจริงจัง

และการที่โลย่าจัดการกลุ่มโจรสลัดทิวลิปได้ด้วยตัวคนเดียว ก็เหมือนฉีดยากระตุ้นหัวใจให้เขา... เด็กคนนี้อนาคตไกลกว่าเขาแน่ๆ จะต้องเป็นเสาหลักของหน่วย 153 หรือไปได้ไกลกว่านั้นแน่นอน!

เขาตัดสินใจจะ “บ้า” ไปกับโลย่าดูสักตั้ง!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═