บทที่ 19 ชั้นจะเป็นซูเปอร์สตาร์แห่งวงการนักเต้น

บทที่ 19 ชั้นจะเป็นซูเปอร์สตาร์แห่งวงการนักเต้น

สามวันต่อมา... ทันทีที่หนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดวางแผง ข่าวใหญ่ก็สะเทือนเลื่อนลั่นไปทั่วอีสต์บลู

“เกาะกลาสบีด” หรือที่รู้จักกันในนาม “ผู้นำเทรนด์แห่งอีสต์บลู” จะจัดการแข่งขันเต้น “ฟังกี้ แดนซ์” ประจำปีในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า

แต่ที่ไม่เหมือนปีก่อนๆ คือ... ครั้งนี้มีเศรษฐีใจป้ำมาเป็นสปอนเซอร์ ดันเงินรางวัลผู้ชนะเลิศพุ่งสูงถึง 5 ล้านเบรี!

ชั่วพริบตาเดียว เหล่านักเต้นเท้าไฟจากทุกสารทิศในอีสต์บลูต่างเนื้อเต้น พากันมุ่งหน้าสู่เกาะกลาสบีดอย่างบ้าคลั่ง

...

น่านน้ำใกล้เกาะออเรนจ์

เรือของกลุ่มโจรสลัดแมวดำ “คุโระจอมวางแผน” กำลังแล่นอยู่ เนื่องจากต้องแบ่งกำลังไปค้นหาเป้าหมายที่จะปล้น บนเรือจึงเหลือลูกเรืออยู่แค่ครึ่งเดียว

บนดาดฟ้าเรือ

“เอ้า นี่เงิน”

“กุ๊กกู~~~~”

รองกัปตัน “จังโก้” ยื่นเหรียญ 100 เบรีให้นกส่งหนังสือพิมพ์ รับหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุดมา

ถึงจะเป็นโจรสลัด แต่ก็ต้องก้าวทันความเคลื่อนไหวของโลก และหนังสือพิมพ์คือช่องทางข่าวสารที่ดีที่สุด

จังโก้พลิกหน้าหนังสือพิมพ์ พอเห็นข่าวการแข่งเต้น “ฟังกี้ แดนซ์” ที่เกาะกลาสบีด สายตาเขาก็ถูกดูดติดหนึบทันที

ในฐานะผู้คลั่งไคล้การเต้นรำ เขาต้องรู้จักงานนี้อยู่แล้ว... มันคือเวทีประชันสเต็ปที่ยิ่งใหญ่และทรงอิทธิพลที่สุดในอีสต์บลู

เขาฝันอยากจะไปร่วมงานมานานแล้ว

อยากจะไปยืนบนเวทีเดียวกับยอดนักเต้นทั่วน่านน้ำ โชว์ลีลาให้โลกตะลึง... ติดตรงที่เป็นโจรสลัด เลยไปไหนมาไหนไม่สะดวก

แต่ครั้งนี้... จังหวะเวลามันช่างพอดี แถมยังถือโอกาสไป “ลาดตระเวน” หาข่าวได้ด้วย

ต้องไป!

“สไลด์เท้า~ สะบัดแขน~ จับเป้า~~”

จังโก้ระงับสัญชาตญาณนักเต้นในกายไม่ไหว ขยับร่างกายไปมาบนดาดฟ้า ท่ามูนวอล์กอันพลิ้วไหวเรียกความสนใจจากลูกเรือทันที

“รองกัปตันเต้นอีกแล้ว!”

พวกโจรสลัดชินชาไปแล้ว รองกัปตันพวกเขาก็เป็นแบบนี้แหละ ขนาดเวลาพูดยังโยก เวลาเดินยังเดินถอยหลัง

ขณะที่กำลังมองดู “พี่น้องเนียบัน” ก็ย่องเข้ามาข้างหลังจังโก้

“โอ้วว~~ สายลมสีทองที่ถวิลหา”

บทเพลงแดนซ์สุดเร่าร้อนดูเหมือนจะดังก้องขึ้นบนดาดฟ้าเรือ

บรรยากาศแพร่กระจายเร็วอย่างกับไวรัส

ชั่วพริบตาเดียว โจรสลัดกว่าสามสิบคนก็วางมือจากงาน มายืนตั้งแถวข้างหลังจังโก้ ขยับร่างกายตามจังหวะและท่วงทำนองของเขา

โยกย้ายส่ายสะโพกไปด้วยกัน

ภายในห้องพัก... คุโระกำลังนั่งอ่านหนังสือเงียบๆ บนโซฟา พอได้ยินเสียงฝีเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะดังมาจากดาดฟ้า เส้นเลือดบนหน้าผากก็ปูดโปนตุบๆ ทันที

“ไอ้พวกงี่เง่าเอ๊ย!”

ทำไมคนฉลาดล้ำลึกอย่างเขา ถึงต้องมาคอยดูแลไอ้พวกสมองกลวงที่วันๆ รู้จักแต่ฆ่าแกงกันแบบนี้ด้วยนะ? แม้แต่รองกัปตันที่ไว้ใจที่สุด ก็ดันเป็นคนบ้าการเต้นเข้าเส้น... ทุกครั้งที่วางแผน เขาต้องเค้นสมองแทบตายกว่าจะอธิบายให้พวกมันเข้าใจได้

เบื่อหน่ายเหลือเกิน

คุโระรู้สึกได้ว่าเขาเริ่มเอือมระอากับชีวิตตอนนี้เต็มที... เทียบกับการเป็นโจรสลัด สิ่งที่เขาโหยหาจริงๆ คือความ “มั่นคง”

แต่ความมั่นคงมันไม่ได้มาง่ายๆ

เขาต้อง “กำจัด” ตัวตนของตัวเองให้ถูกที่ถูกเวลา หาเป้าหมายที่เหมาะสมที่จะมอบความ “มั่นคง” ให้เขาได้ แล้วสุดท้ายก็ลบปัจจัยภายนอกทุกอย่างที่อาจเปิดโปงตัวตนของเขาทิ้งซะ

นี่ไม่ใช่แผนที่จะทำสำเร็จได้ในเวลาสั้นๆ

...

หมู่บ้านไซรัป... คฤหาสน์ตระกูลไซรัป

ภัยคุกคามจากกลุ่มโจรสลัดแมวดำทำให้แผนการท่องเที่ยวของตระกูลไซรัปเลื่อนออกไปไม่กี่วัน และตารางการเดินทางก็ปรับเปลี่ยนเล็กน้อย

โลย่าเองก็พลอยสบายไปด้วย

คายะนั่งอยู่ริมหน้าต่าง มองดูชายหนุ่มที่ห้อยหัวลงมาจากกิ่งไม้นอกหน้าต่าง ซิทอัพด้วยร่างกายท่อนบนที่เปลือยเปล่าอย่างเงียบๆ

“โลย่า... คุณต้องฝึกหนักขนาดนี้ทุกวันเลยเหรอคะ?”

“นี่แค่พื้นฐานครับ”

โลย่าประสานมือที่ท้ายทอย เกร็งหน้าท้องดึงตัวขึ้น กล้ามเนื้อบนเรือนร่างชัดเจนและแข็งแกร่งราวกับหินผา

การยืนเฝ้ายามมันน่าเบื่อเกินไป... ต้องหาอะไรทำแก้เซ็ง

ใบหน้าของคายะเต็มไปด้วยความอิจฉาและแฝงความเศร้าสร้อย

“โลย่า... ชั้นเองก็อยากจะเป็นแบบคุณบ้างจัง อยากจะมีเหงื่อออกได้อย่างเต็มที่”

“เรื่องแค่นี้ไม่ยากหรอกครับ”

โลย่าคลายขา ทิ้งตัวลงมาจากต้นไม้ในแนวตั้ง พอเท้าแตะพื้น เขาก็ใช้มือยันพื้นดีดตัวกลับมายืนได้อย่างคล่องแคล่ว

เขาหันมาหาคายะ รอยยิ้มบานสะพรั่งบนใบหน้า

“อยากเหงื่อออกไหมครับ?”

“อื้ม!”

คายะพยักหน้าแรงๆ

เธออยากวิ่ง อยากกระโดดโลดเต้นเหมือนคนปกติ แต่ร่างกายไม่เอื้ออำนวย

มือข้างหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเธอ

“งั้นผมจะสอนคุณหนูเต้นเอง!”

“เอ๊ะ?”

คายะเบิกตากว้าง

เต้นเหรอ?

“โลย่า คุณเต้นเป็นด้วยเหรอคะ?”

“แน่นอนครับ... ผมนี่ระดับเซียนเลยนะ!”

โลย่าโม้หน้าตาย ถึงเขาจะเพิ่งหัดเต้นมาไม่กี่เดือนและเทียบชั้นฟูลบอดี้ไม่ได้ แต่การสอนมือใหม่หัดขับน่ะไม่มีปัญหา

คายะลังเลและทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

เธอทำไม่ได้หรอก

“แต่ว่าชั้น...”

“มาเถอะครับ”

ไม่รอให้คายะปฏิเสธ โลย่าคว้ามือเล็กๆ ของเธอแล้วออกแรงดึงเบาๆ พาเธอออกมาทางหน้าต่าง

หลังจากวางคายะลงบนพื้นหญ้าอย่างนุ่มนวล โลย่าก็จับมือเธอจากด้านหลัง คอยจัดท่าทางให้

“ฟังจังหวะผมนะ”

“อะ... ค่ะ”

แก้มของคายะแดงระเรื่อ หัวใจเต้นแรงเหมือนกวางน้อยตื่นตูม รู้สึกเหมือนกำลังแอบทำเรื่องไม่ดีลับหลังพ่อแม่

มีความสุขจัง

“นี่ โลย่า... พรุ่งนี้สอนชั้นเต้นอีกได้ไหมคะ?”

“ไม่มีปัญหาครับ”

“อ้อ จริงสิ... เมื่อเช้าตอนทานข้าว คุณพ่อบอกว่าจะพาชั้นไปดูการแข่งเต้นด้วยล่ะ ตื่นเต้นจังเลย! ได้ยินว่างานจะคึกคักมากแน่ๆ”

“ผมเองก็ตื่นเต้นเหมือนกันครับ!”

เมื่อการแข่งเต้นฟังกี้ แดนซ์ใกล้จะเริ่ม ตารางการเดินทางของตระกูลไซรัปก็เคาะออกมาในที่สุด

สถานีแรก... เกาะกลาสบีด!

ไปดูการแข่งเต้นและสัมผัสกระแสแฟชั่นที่ล้ำสมัยที่สุดของอีสต์บลู

...

สามวันต่อมา... ท่าเรือเกาะกลาสบีด

“ไม่ได้มาที่นี่ซะนานเลยแฮะ”

ฟูลบอดี้สวมสูทลายทางสีฟ้าอ่อนเข้ารูป หวีผมเรียบแปล้ ใส่แว่นกันแดดกรอบใหญ่สีชมพู รองเท้าหนังขัดเงาวับ

แม้แต่บนเกาะกลาสบีดที่เป็นแหล่งรวมแฟชั่น การแต่งตัวอันหรูหราของเขาก็ยังเรียกสายตาสาวๆ ได้เพียบ

“เอาล่ะ... ไปลงทะเบียนกันเถอะ!”

แววตาของฟูลบอดี้จริงจังขึ้นมา

เกาะกลาสบีดไม่ได้อยู่ในเขตรับผิดชอบของหน่วย 153 ดังนั้นภารกิจนี้เขาและโลย่าจะไม่มีกองหนุนจากหน่วย

เพื่อให้แผนการดำเนินต่อไปได้... พวกเขาต้องจับเป้าหมายให้ได้

ด่านแรก... ต้องชนะการแข่งเต้น!

“ตำแหน่งแชมป์ต้องเป็นของชั้น!”

ฟูลบอดี้กำหมัดแน่น เขาจะไม่ยอมยกแชมป์ให้ใครเด็ดขาด เขา... ฟูลบอดี้ มีความฝันอันยิ่งใหญ่

ชั้นจะเป็นซูเปอร์สตาร์แห่งวงการนักเต้น!

...

อีกด้านหนึ่งของท่าเรือ

จังโก้ยืนเขย่งเท้า สลัดคราบเสื้อกล้ามขาวแจ็กเก็ตดำทิ้งไป เปลี่ยนมาใส่เสื้อลายสก๊อตสุดฉูดฉาด พร้อมแว่นกันแดดทรงสามเหลี่ยม

ปลอมตัวเสร็จสมบูรณ์!

“ชั้นจะคว้าแชมป์... แล้วเป็นซูเปอร์สตาร์แห่งวงการนักเต้น!”

พอมาถึงดินแดนแฟชั่นชั้นนำ ภารกิจลาดตระเวนก็ถูกโยนทิ้งไปจากสมองทันที ในหัวของจังโก้ตอนนี้มีแค่เรื่องเดียว

ลงแข่งเต้น!

ชั้นเกิดมาเพื่อเต้น!

ทันทีที่ทั้งสองฝ่ายขึ้นเกาะ เรือของตระกูลไซรัปก็ค่อยๆ เข้าเทียบท่า

“คึกคักจังเลย!”

คายะและพ่อแม่เดินลงจากเรือ มองดูเมืองที่ประดับประดาด้วยแสงไฟสว่างไสวและฝูงคนที่เดินขวักไขว่ หัวใจเธอเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น

นี่เป็นภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน เหมือนหลุดเข้ามาอีกโลกหนึ่ง ทุกอย่างดูแปลกใหม่น่าสนใจไปหมด

คุณไซรัปหันมาสั่งกำชับ

“โลย่า... พวกเรายังมีธุระเรื่องงานต้องไปจัดการ ฝากดูแลคายะด้วยนะ”

“วางใจเถอะครับคุณไซรัป ผมจะปกป้องความปลอดภัยของคุณหนูคายะเอง!”

โลย่าขยับหมวกคาวบอย รอยยิ้มบางๆ ปรากฏที่มุมปาก

คุณจังโก้ผู้รักการเต้น... น่าจะมาถึงแล้วสินะ?

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═