บทที่ 20 การแข่งเต้นและเหยื่อที่กำลังจะกินเบ็ด

บทที่ 20 การแข่งเต้นและเหยื่อที่กำลังจะกินเบ็ด

ในฐานะศูนย์กลางแฟชั่นแห่งอีสต์บลู... เกาะกลาสบีดมีความเจริญก้าวหน้าไปไกลกว่าที่อื่นๆ มาก ทั้งเทคโนโลยีและสไตล์การแต่งตัว

เวทีเต้นรำ, ห้องเกมเซ็นเตอร์, สวนสนุก, ร้านแบรนด์เนมต่างๆ... เทรนด์แฟชั่นมีให้เลือกสรรครบครัน

คล้ายๆ กับหมู่เกาะชาบอนดี้เลยทีเดียว

ที่ลานจัดการแข่งขัน “ฟังกี้ แดนซ์”... ยิ่งใกล้เวลาแข่ง นักเต้นเท้าไฟนับร้อยจากทั่วสารทิศในอีสต์บลูก็มารวมตัวกันอย่างคับคั่ง

“เป้าหมายอยู่ในกลุ่มพวกนี้แหละ”

ฟูลบอดี้ยืนคาบบุหรี่อยู่ที่ขอบโซนผู้เข้าแข่งขัน ทำท่าเหมือนยืนคุมเชิง แต่สายตาภายใต้แว่นกันแดดสีชมพูกำลังกวาดมองผู้เข้าแข่งขันทุกคนอย่างละเอียด

ตามข้อมูลที่โลย่าหามา... จังโก้ รองกัปตันกลุ่มโจรสลัดแมวดำ เป็นคนบ้าการเต้นเข้าเส้น และเป็นนักเต้นระดับปรมาจารย์ที่อาจจะเก่งกว่าเขาด้วยซ้ำ

ขอแค่อีกฝ่ายเห็นข่าวการแข่งเต้น สัญชาตญาณนักเต้นในกายต้องเรียกร้องให้มาเข้าร่วมแน่

ฟูลบอดี้แค่นเสียงในลำคอ

“ก็แค่โจรสลัดกระจอกๆ!”

การหัดเต้นน่ะไม่ยาก แต่การจะเป็นปรมาจารย์นักเต้นระดับท็อป นอกจากพรสวรรค์แล้ว ยังต้องมีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสมและการฝึกฝนอย่างไม่ย่อท้อ

โจรสลัดพเนจรจะมาเต้นเก่งกว่าเขาได้ยังไง?

โลย่าคงจงใจพูดยั่วให้เขาโมโหเล่นแน่ๆ แต่ก็ช่างเถอะ... ถ้าไอ้จังโก้อะไรนั่นโผล่มาจริง เขาจะสั่งสอนให้รู้เองว่านักเต้นระดับโลกของจริงเป็นยังไง

“หืม... ไอ้หมอนั่น?”

สายตาของฟูลบอดี้ถูกดึงดูดไปที่ผู้เข้าแข่งขันหมายเลข 18 อย่างรวดเร็ว

จะไม่ให้สะดุดตาได้ไง ก็พี่แกเล่นเดินถอยหลังด้วยท่ามูนวอล์กตลอดเวลา เด่นซะขนาดนั้น

“ยอดฝีมือ!”

หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่ง สายตาของฟูลบอดี้ก็จริงจังขึ้นมาทันที

คนเก่งย่อมดึงดูดคนเก่ง... แค่เห็นสเต็ปเท้า เขาก็สัมผัสได้ถึงออร่านักเต้นตัวจริงที่ซ่อนอยู่

หรือว่าหมอนี่จะเป็นจังโก้?

“หมายเลข 2... ถึงคิวคุณแล้วครับ!”

จังหวะที่ฟูลบอดี้กำลังจะเข้าไปลองเชิงหมายเลข 18 ทีมงานก็เรียกเขาขึ้นเวทีซะก่อน คนเยอะขนาดนี้ขืนช้าเดี๋ยวโดนตัดสิทธิ์

“มาแล้ว!”

ฟูลบอดี้กระตือรือร้นขึ้นมาทันที โยนเรื่องหมายเลข 18 ทิ้งไปก่อน จะใช่จังโก้หรือไม่ใช่ ก็ขวางทางแชมป์ของเขาไม่ได้หรอก

เขาจะพิสูจน์ให้เห็นด้วยฝีมือ... ว่าเขาคือซูเปอร์สตาร์แห่งวงการนักเต้น!

...

รอบคัดเลือก... รอบรองชนะเลิศ

“หมายเลข 18 โคตรเจ๋ง!”

“สไตล์การเต้นแบบนี้ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย... เหมือนหุ่นยนต์เต้นได้เลยแฮะ!”

“หมายเลข 2 ก็สุดยอด ท่วงท่าสง่างามมาก!”

การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือด ผู้เข้าแข่งขันที่มีพรสวรรค์ค่อยๆ ฉายแววโดดเด่น เรียกเสียงเชียร์จากผู้ชมได้อย่างล้นหลาม

...

ในขณะเดียวกัน... ที่ร้านแฟล็กชิปสโตร์ของแบรนด์เสื้อผ้าไฮเอนด์ “เฮ้-โฮ แพนด้า”

“โลย่า... ใส่ชุดนี้จะดีเหรอคะ?”

“แน่นอนครับ... เหมาะกับคุณหนูมากเลย”

เสื้อครอปเอวลอย, แจ็คเก็ตหนังสีดำ, กางเกงยีนส์ขาสั้น, และรองเท้าผ้าใบส้นตึก... ลุคคุณหนูผู้เรียบร้อยเปลี่ยนเป็นสาวน้อยจอมซนสุดแซ่บในพริบตา

คายะมองตัวเองในกระจก สมองเริ่มจะโอเวอร์โหลด... นี่เป็นครั้งแรกที่เธอใส่ชุดที่ “กล้า” ขนาดนี้

ถ้าคุณพ่อเห็นต้องโดนดุแน่ๆ

“เป๊าะ!”

โลย่าดีดนิ้ว

ผู้จัดการร้านที่คอยสังเกตการณ์อยู่รีบวิ่งเข้ามาทันที ใบหน้ายิ้มแย้มจนแก้มปริ

“คุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มเติมไหมครับ?”

“เอาชุดนี้ครับ!”

โลย่าชี้ไปที่ชุดที่คายะใส่อยู่ แล้วชี้ไปที่กองเสื้อผ้าที่เธอลองก่อนหน้านี้

“พวกนั้นก็เอาหมดเลย รบกวนช่วยแพ็กแล้วส่งไปที่เรือตระกูลไซรัปที่ท่าเรือด้วยนะครับ”

“ได้เลยครับคุณผู้ชาย!”

ไซรัป?

ผู้จัดการร้านตาโต หูผึ่งทันที ท่าทางนอบน้อมขึ้นอีกสิบระดับ

ลูกค้าวีไอพีระดับมหาเศรษฐี!

โลย่าเดินออกจากร้านพร้อมคายะท่ามกลางการโค้งส่งอย่างนอบน้อมของผู้จัดการร้าน

รู้สึกดีชะมัด... พาผู้หญิงมาช้อปปิ้ง ซื้อของไม่อั้นโดยไม่ต้องต่อราคา... นี่สินะความสุขของคนรวย

ถึงจะไม่ใช่เงินตัวเองก็เถอะ

ตอนแยกกันที่ท่าเรือ คุณไซรัปยัดเงินใส่มือเขามาตั้ง 2 ล้านเบรี บอกว่าถ้าหมดก็ไปเบิกกับพ่อบ้านเมอร์รี่เพิ่มได้

ขอแค่อย่างเดียว... ทำให้คายะมีความสุขก็พอ

นี่มันฟีลลิ่งแมงดาเกาะผู้หญิงกินชัดๆ?

“โลย่า... ต่อไปเราจะไปไหนกันคะ?”

“ไปสวนสนุกครับ... จำได้ว่าคุณหนูเคยบอกว่าอยากขึ้นชิงช้าสวรรค์นี่นา”

“อื้ม!”

ช้อปปิ้ง, เล่นเกม, เที่ยวสวนสนุก, กินของอร่อย...

โลย่าทำหน้าที่แฟนหนุ่ม (กำมะลอ) สายเปย์และบอดี้การ์ดส่วนตัวได้อย่างไร้ที่ติ พาคายะตระเวนเที่ยวจนทั่ว

บ่ายสามโมง... โลย่าพาคายะกลับมาที่ลานแข่งเต้นเพื่อชมรอบชิงชนะเลิศ

“สู้เขานะ หมายเลข 2!”

“หมายเลข 18... นายเจ๋งที่สุด!”

“โอ้ววว... เท่ระเบิดไปเลย!”

บนเวทีเหลือเพียงหมายเลข 2 และหมายเลข 18 ที่กำลังงัดไม้เด็ดออกมาฟาดฟันกันเพื่อชิงตำแหน่งแชมป์เปี้ยน

ลีลาการเต้นสุดอลังการและเสียงเชียร์กึกก้อง สร้างบรรยากาศที่สะกดคายะไว้ทันที นี่เป็นประสบการณ์ที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน

เหมือนโดนบรรยากาศพาไป คายะชูแท่งไฟในมือซ้ายโบกไปมาอย่างตื่นเต้น มือขวากระตุกแขนเสื้อโลย่ายิกๆ

“โลย่า ดูนั่นเร็ว... นั่นคุณฟูลบอดี้จริงๆ ด้วย!”

“ครับ ผมเห็นแล้ว”

โลย่ายิ้มและพยักหน้า ล้วงใบประกาศจับออกมาจากกระเป๋า เทียบกับหน้าของนักเต้นหมายเลข 18 บนเวที

“นักสะกดจิต” จังโก้... รองกัปตันกลุ่มโจรสลัดแมวดำ ค่าหัว 9 ล้านเบรี

แม้สไตล์การแต่งตัวจะเปลี่ยนไปหน่อย แต่รูปหน้าโดยรวมยังเหมือนเดิม และท่าเต้นกับสไตล์ไมเคิล แจ็คสันที่เป็นเอกลักษณ์นั่น...

ไม่ผิดตัวแน่... หมายเลข 18 คือจังโก้

ถ้าดึงหมอนี่มาช่วยได้ การจัดการกับกลุ่มโจรสลัดแมวดำจะง่ายขึ้นเยอะ แต่จะทำยังไงให้ยอมร่วมมือนี่สิ... ปัญหาใหญ่

“ผู้ชนะเลิศคือ... คุณจังโก้ หมายเลข 18 ครับ!”

ในที่สุดการแข่งขันก็จบลง จังโก้ชูถ้วยรางวัลแชมป์เปี้ยนขึ้นฟ้า ส่วนฟูลบอดี้กลายเป็นพระรองผู้พ่ายแพ้

“ชั้นแพ้จนได้...”

ฟูลบอดี้น้ำตาตกใน เจ็บใจแต่ก็ยอมรับความพ่ายแพ้โดยดุษณี เทคนิคของหมายเลข 18 สูสีกับเขา แต่ “เสน่ห์บนเวที” ของอีกฝ่ายดึงดูดผู้ชมได้มากกว่า

นั่นคือพรสวรรค์ที่สำคัญที่สุดของนักเต้น

หลังพิธีมอบรางวัล จังโก้เดินเข้ามาหาฟูลบอดี้ ยื่นมือให้

“การได้เจอคู่แข่งที่เก่งกาจอย่างนายในการแข่งครั้งนี้... คือเรื่องที่น่ายินดีที่สุดสำหรับชั้น”

“ชั้นก็เหมือนกัน!”

สองมือจับกระชับมิตร

ฟูลบอดี้ยิ้มออกมา การแพ้ก็น่าเสียใจอยู่หรอก แต่การได้เจอนักเต้นที่เก่งกาจและรู้ใจกันขนาดนี้ เป็นเรื่องที่น่ายินดีมากกว่า

นี่สินะที่เขาเรียกว่า ‘ไม่ตีก่อน ไม่รู้จัก’

“ไป... ไปดื่มกันหน่อย!”

“ฮ่าฮ่าฮ่า... ไม่เมาไม่เลิกนะพวก!”

สองหนุ่มเดินกอดคอกันไปที่ร้านเหล้าใกล้ๆ ราวกับพี่น้องที่พลัดพราก ลืมภารกิจของตัวเองไปซะสนิท

โลย่ามองส่งทั้งคู่ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นทันที ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่สุดที่จะจับจังโก้ ขืนปล่อยให้หลุดมือไป คงหาโอกาสแบบนี้ยากแล้ว

คายะสังเกตเห็นท่าทีของโลย่า ก็เดาได้ว่าฟูลบอดี้คงมีภารกิจสำคัญบนเกาะนี้

“โลย่า... ชั้นเหนื่อยแล้วค่ะ”

“โอเคครับ... งั้นผมพาไปส่งที่โรงแรมนะ”

หลังจากพาคายะไปส่งที่ห้องสวีทหรูในโรงแรมและเฝ้าจนเธอหลับไป โลย่าก็ย่องออกมาเงียบๆ

ได้เวลาล่าเหยื่อแล้ว!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═