บทที่ 13 ผมไม่รบกวนเวลาพี่นานหรอกครับ

บทที่ 13 ผมไม่รบกวนเวลาพี่นานหรอกครับ

ปึง! ปึง! ปึง!

ทหารเรือหลายนายถือค้อนตอกเสาไม้สี่ต้นลงบนพื้นทราย แล้วขึงเชือกกั้นเป็นสังเวียนชั่วคราวขนาดกว้างยาวสิบเมตร

ความเคลื่อนไหวนี้ดึงดูดความสนใจของทหารเรือทั้งสนามฝึก แม้แต่ครูฝึกบางคนยังเข้ามายืนกอดอกดูด้วยความสนใจ

“ลุยเลย ไลนัส!”

“สั่งสอนเด็กใหม่ให้รู้สำนึกซะบ้าง!”

พวกทหารเก่ายุส่งกันอย่างออกรส อยากจะขึ้นไปอัดเด็กใหม่เองใจจะขาด เป็นธรรมดาที่ครูฝึกจะเอ็นดูเด็กใหม่ แต่การเห็นเด็กใหม่เด่นเกินหน้าเกินตาก็ทำให้พวกเขารู้สึกหมั่นไส้อยู่ดี

กลางสังเวียน... ทั้งสองยืนห่างกันไม่ถึงเมตร

“ฉายาของชั้นคือ ‘มือเหล็ก’”

ไลนัสก้มลงหยิบก้อนหินขึ้นมาจากพื้น เดาะในมือดูน้ำหนัก ก่อนจะกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่หลังมือ ไม่ถึงสามวินาที หินแข็งๆ ก็แหลกละเอียดเป็นกรวดคามือเปล่า

“เห็นแล้วใช่ไหม!”

ไลนัสแบมือ ปล่อยกรวดร่วงลงพื้น

“แรงบีบมือของชั้นหนักกว่าหนึ่งตัน บดขยี้หินหรือกระดูกได้สบายๆ... นี่แหละที่มาของฉายาชั้น”

“สุดยอด!”

โลย่าชมจากใจจริง

ส่วนสูง 187 เซนติเมตรของเขา ดูเหมือนเด็กน้อยเมื่อยืนเทียบกับไลนัสที่สูง 230-240 เซนติเมตร หมัดของอีกฝ่ายใหญ่กว่าหัวเขาซะอีก

ร่างกายที่สูงใหญ่กำยำหมายถึงพละกำลังมหาศาล บดหินได้ง่ายๆ แถมยังได้เปรียบเรื่องระยะโจมตีและการป้องกันอีกสารพัด

ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าพวกยักษ์สูงเจ็ดแปดเมตร หรือเผ่าคนยักษ์ที่สูงยี่สิบเมตร จะมีพละกำลังมหาศาลขนาดไหน

“งั้นก็... เริ่มกันเลยเถอะ!”

ทั้งสองหันหลังเดินกลับไปที่มุมเวที

ไลนัสกางแขนออกเหมือนสัตว์ร้ายเตรียมขย้ำเหยื่อ แสยะยิ้มอำมหิต

“ไม่ต้องห่วง... แป๊บเดียวก็จบ ไม่รบกวนเวลาแกนานหรอก”

“ผมก็คิดแบบนั้นเหมือนกันครับ”

โลย่าตั้งการ์ด เตรียมพร้อมสู้ แม้จะเสียเปรียบเรื่องรูปร่างอย่างเห็นได้ชัด แต่เขากลับไม่มีความกลัวเลยสักนิด... ตรงกันข้าม เขากลับรู้สึกแปลกๆ

เขามั่นใจว่าจะชนะ!

“เริ่มได้!”

“โอ้ววว!!!”

สิ้นเสียงฟูลบอดี้ที่รับหน้าที่กรรมการ ไลนัสก็คำรามลั่น กางแขนพุ่งเข้าหาโลย่าอย่างบ้าคลั่ง

พื้นดินสะเทือนเลื่อนลั่น!

โลย่าไม่สะทกสะท้านและไม่คิดจะถอย สายตานิ่งสงบจับจ้องคู่ต่อสู้ กำหมัดแน่นพร้อมสวนกลับ

“ความรู้สึกนี้มัน!”

ต่างจากตอนสู้กับฟูลบอดี้ลิบลับ คู่ต่อสู้คนนี้เหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังบ้าคลั่ง พุ่งเข้ามาด้วยพละกำลังดิบเถื่อน ไร้ซึ่งกระบวนท่า

ช่องโหว่เต็มไปหมด!

เมื่อระยะห่างเหลือแค่เมตรเดียว แขนล่ำๆ ของไลนัสก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวโลย่า ถ้าโดนจับได้ กระดูกสันหลังของโลย่าคงหักในพริบตา

“ช้าไป”

สายตาของโลย่าคมกริบ วิถีการโจมตีของไลนัสชัดเจนในสายตาเขา เขาฉากหลบไปทางซ้าย หลบการจับกุมได้อย่างง่ายดาย

“วูบ!”

คว้าได้แต่อากาศ!

“อะไรกัน!”

ไลนัสตกใจสุดขีด ไม่คิดว่าโลย่าจะคล่องแคล่วขนาดนี้ หลบท่าไม้ตายของเขาได้ง่ายๆ

ยังไม่ทันจะคลายมือที่กำแน่น สายตาของเขาก็พร่ามัว โลย่าเคลื่อนที่มาอยู่ทางซ้ายของเขาแล้ว

“หมัดตรง · จู่โจม!”

หมัดตรงที่พกพาแรงลมกระแทกเข้าใส่สีข้างของเขาเต็มเปี่ยม!

“อั่ก... อู๊กกก!!!”

ตัวไลนัสงอเป็นกุ้ง ดวงตาแดงก่ำทันที สำรอกน้ำย่อยกองโตออกมา กุมท้องเซถลาถอยหลังไป

“ไลนัสบาดเจ็บ!”

เสียงฮือฮาดังไปทั่วสนาม

ไม่มีใครคาดคิดว่าแค่การปะทะครั้งแรก ไลนัสที่มีร่างกายแข็งแกร่งกว่าจะถูกโลย่าต่อยจนเซเสียหลัก

“บ้าเอ๊ย!”

ไลนัสกุมสีข้าง ความเจ็บปวดรุนแรงทำเอาเหงื่อเย็นไหลพราก โชคดีที่อีกฝ่ายไม่ซ้ำ ไม่งั้นเขาอาจจะแพ้ไปแล้ว

เขาปล่อยมือออก เผยให้เห็นรอยช้ำขนาดใหญ่ที่เอว

ไอ้เด็กนี่หมัดหนักชิบ!

“รุ่นพี่ไลนัส... ไหวไหมครับ?”

ดวงตาของโลย่าเป็นประกาย ยิ้มพลางกวักมือเรียกไลนัส

“ไม่ต้องห่วงครับ... ไม่รบกวนเวลาพี่นานหรอก”

“.....”

รูม่านตาของไลนัสหดเกร็ง ความโกรธครอบงำสติสัมปชัญญะทันที เขาคำรามลั่น พุ่งเข้าใส่โลย่า

“แกแค่ต่อยโดนชั้นหมัดเดียว อย่าได้ใจไปหน่อยเลย... ชั้นจะขยี้แกให้เละ ไอ้เด็กเวร!”

“ก็เข้ามาสิครับ!”

โลย่าตอบโต้เสียงเย็นชา แล้วพุ่งสวนเข้าไป

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนเริ่มฝึกกับฟูลบอดี้เขาถึงโดนต้อนจนมุม

เจตนาโจมตีของเขามันอ่านง่ายเกินไป ต่อให้เป็นคนโง่ก็รู้วิธีรับมือ สไตล์การต่อสู้ทื่อๆ แบบไลนัส (และแบบเขาเมื่อก่อน) เหมาะแค่ใช้กับคู่ต่อสู้ที่อ่อนแอกว่าตัวเองมากๆ เท่านั้น

“หมุนตัว~ กระโดด~~”

โลย่าเขย่งเท้า วนรอบตัวไลนัสราวกับกำลังเต้นสตรีทแดนซ์ หลบฝ่ามือที่ฟาดลงมาได้อย่างพลิ้วไหว

สองเดือนของการแอบฝึกเต้นทำให้ร่างกายเขายืดหยุ่นขึ้นมาก เอวบิดได้เกือบเก้าสิบองศา การรุกรับคล่องตัวขึ้นผิดหูผิดตา

“โธ่เว้ย... ทำไมจับตัวไม่ได้สักทีวะ!”

ไลนัสพยายามคว้าจับโลย่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็พลาดเป้าไปนิดเดียวทุกครั้ง แถมยังโดนหมัดสวนหนักๆ กลับมาตลอด ความล้มเหลวต่อเนื่องทำให้อารมณ์ของเขาแปรปรวนอย่างรวดเร็ว

พอเริ่มรู้สึกว่าจะแพ้ การโจมตีก็ยิ่งมั่วซั่วเข้าไปใหญ่

ช่องโหว่เพียบ!

“รุ่นพี่ไลนัส... ยิ่งขาดสติ ยิ่งแพ้เร็วนะครับ”

จังหวะที่ฝ่ามือของไลนัสฟาดลงมาอีกครั้ง โลย่าหมุนตัวไปด้านข้าง ตวัดเท้าขวาเตะกวาดเข้าที่ข้อเท้าของอีกฝ่าย

“ตุบ!”

ไลนัสเสียหลักล้มฟาดพื้นอย่างแรง พอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความอับอาย ก็เห็นโลย่ายื่นมือมาให้

“ขอบใจ!”

ไลนัสหน้าแดงก่ำ จับมือโลย่าพยุงตัวลุกขึ้น

ยกสุดท้าย!

ทั้งสองยืนประจันหน้ากันห่างหนึ่งเมตร ตั้งการ์ดเตรียมสู้ แต่คราวนี้บทบาทผู้ท้าชิงกับผู้ถูกท้าชิงเหมือนจะสลับกัน

เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว ไลนัสทนกดดันไม่ไหว เหวี่ยงฝ่ามือขวาออกไปก่อน

“เพี๊ยะ!”

ฝ่ามือขวาเพิ่งจะออกไปได้ครึ่งทาง ก็ถูกโลย่าปัดออกไปด้านข้างอย่างแรง มือเปลี่ยนทิศทางไปคว้าอากาศทางซ้าย ร่างกายเสียสมดุลเอียงตามไป

วินาทีถัดมา พายุหมัดก็โหมกระหน่ำ!

“ฮึบ!”

โลย่าคำราม มือที่เพิ่งปัดแขนคู่ต่อสู้ตวัดกลับมา หลังมือฟาดเข้าที่หน้าไลนัสเต็มแรง ตามด้วยฝ่ามือซ้าย แล้วต่อด้วยหมัดขวา!

หน้า... อก... เอว!

ไล่ตั้งแต่หัวลงมา หมัดและฝ่ามือนับสิบกระหน่ำใส่ไลนัสไม่ยั้ง บีบให้เขาถอยร่นต่อเนื่องจนตอบโต้ไม่ได้เลย

เมื่อฝ่ามือหนักๆ กระแทกเข้าที่เอวและท้องจนไลนัสเซถอยหลังไปหลายก้าว โลย่าก็พุ่งตามไปติดๆ พร้อมม้วนตัวลงต่ำ ใช้มือยันพื้นส่งแรงดีดตัวขึ้น สองเท้าคู่ถีบเสยเข้าที่ปลายคางของไลนัสเต็มๆ!

“กร๊อบ!”

เสียงกระดูกแตกดังชัดเจน!

“บินไปซะ!”

ร่างของไลนัสลอยละลิ่วข้ามเชือกกั้น ไปตกกระแทกพื้นทรายนอกสังเวียนอย่างแรง

K.O!

วินาทีนี้ ทั้งสนามฝึกตกอยู่ในความเงียบงัน

มองดูไลนัสที่นอนสลบเหมือด เหล่าทหารเรือแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง “มือเหล็ก” ที่พวกเขาเชื่อมั่นถูกเด็กใหม่โค่นลงได้ง่ายๆ แบบนี้

แม้แต่ฟูลบอดี้ยังอ้าปากค้าง ช่วงที่เขาอู้งาน โลย่าไปฝึกบ้าบออะไรมาถึงได้เก่งเทพขนาดนี้?

แถมไอ้เด็กบ้านี่... มันเอาท่าเต้นมาใช้ในการต่อสู้ด้วย! ทำไมเขาถึงคิดไม่ได้นะ!

ทันใดนั้น ทหารเก่าทั้งหลายก็รู้สึกเสียวสันหลังวาบ

สายตาอำมหิตที่ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งการต่อสู้ของเด็กใหม่... กำลังจ้องมองมาที่พวกเขา!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═