บทที่ 12 หมัดของชั้นกำลังกระหายเลือด

บทที่ 12 หมัดของชั้นกำลังกระหายเลือด

ดึกสงัด... ในลานฝึกของ “เดอะ เวิลด์”

โลย่าเขย่งปลายเท้า แกว่งเชือกกระโดดด้วยสองมืออย่างรวดเร็ว

ด้วยความเร็วที่สูงลิ่ว เชือกกระโดดจึงเลือนหายไปจากการมองเห็น กลายเป็นม่านพลังวงกลมล้อมรอบตัวเขา

ใครที่กล้าแหยมเข้ามาในระยะนี้ ต้องโดนแส้ที่มองไม่เห็นฟาดจนเนื้อหลุดแน่

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

โลย่าค่อยๆ ผ่อนแรงจนหยุด เขากรอกน้ำเข้าปากอึกใหญ่ แล้วใช้ผ้าขนหนูเช็ดเหงื่อที่ชุ่มโชกไปทั่วตัว

“ปริมาณการฝึกตอนนี้ของชั้น น่าจะเป็นสามเท่าของทหารเรือทั่วไปแล้วมั้ง?”

โลย่าประเมินคร่าวๆ

เมื่อร่างกายแข็งแกร่งขึ้น ระยะเวลาที่เขาคงสภาพ “เดอะ เวิลด์” ได้ในแต่ละวันก็เพิ่มขึ้นถึงห้าชั่วโมงแล้ว ปริมาณและความเข้มข้นในการฝึกก็เพิ่มขึ้นตามไปด้วย

เข้าใกล้เป้าหมาย “200 เท่า” ไปอีกก้าว

ครึ่งชั่วโมงสุดท้าย...

โลย่าสวมนวมชกมวย เดินตรงไปยังเวทีประลอง จิตวิญญาณการต่อสู้ลุกโชนเต็มเปี่ยม

เขาสัมผัสได้ว่าสมรรถภาพร่างกายของเขาแทบไม่ต่างจากฟูลบอดี้แล้ว ช่องว่างเดียวที่มีคือประสบการณ์การต่อสู้

พ่อแม่ของหมอนั่นก็เป็นทหารเรือเหมือนกัน แถมยังได้รับการฝึกฝนวิชาการต่อสู้แบบมืออาชีพมาตั้งแต่เด็ก

ถ้าไม่ใช่เพราะความขี้เกียจสันหลังยาว คงไม่โดนส่งมาดัดสันดานที่หน่วย 153 หรอก

โลย่ายืนประจันหน้ากับฟูลบอดี้ (ในจินตนาการ) สูดลมหายใจลึก

อยากจะซัดชั้นด้วย ‘โชริวเคน’ นักใช่ไหม? ได้เวลาล้างแค้นแล้ว!

“โธ่เว้ย... แน่จริงก็บวกกันตรงๆ สิ!”

“โชริวเคน!!!”

...

วันเวลาผ่านไป

ที่มุมหนึ่งของลานฝึก โลย่ากับฟูลบอดี้กำลังแลกหมัดกันอย่างดุเดือด เนื้อตัวเขียวช้ำไปหมด ใบหน้าบวมปูดจนดูเหมือนหัวหมู

“ผัวะ!”

หมัดของทั้งคู่สวนกัน กระแทกเข้าที่กรามของอีกฝ่ายพร้อมกัน แรงปะทะทำให้ใบหน้ากระเพื่อมไหวราวกับระลอกคลื่น

“อึก~~ พรวด!”

ฟันกรามสองซี่ลอยละลิ่วขึ้นสู่ท้องฟ้า

“หยุด!”

ฟูลบอดี้เซถลาถอยหลัง กุมปากที่บวมเป่ง รีบตะโกนสั่งหยุดทันที สายตาจ้องมองโลย่าด้วยความเหลือเชื่อ

นี่มันผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว? แค่อาทิตย์เดียวเองไม่ใช่เหรอ?

ทำไมโลย่าถึงพัฒนาได้เร็วขนาดนี้?

ไม่สิ... เรื่องพัฒนาเร็วน่ะพอเข้าใจได้ หัวไวอย่างโลย่าเรียนรู้เร็วอยู่แล้ว แต่ทำไมไอ้เด็กนี่ถึงมองรูปแบบการโจมตีของเขาออกจนทะลุปรุโปร่ง ราวกับเคยสู้กับเขามาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน?

ถึงแม้ตอนนี้พวกเขาจะนอนเตียงเดียวกัน กินข้าวด้วยกัน อาบน้ำด้วยกัน เข้าส้วมด้วยกัน สูบบุหรี่ด้วยกัน และถกกันเรื่องสาวๆ ในเชลล์ทาวน์ด้วยกันทุกวัน

แต่มันก็ไม่น่าจะอ่านทางกันขาดขนาดนี้สิ!

ท่าโจมตีบางท่า พอใช้ครั้งแรกได้ผล พอมาใช้อีกทีวันรุ่งขึ้นกลับไร้ประโยชน์ แถมยังโดนโลย่าจับจุดอ่อนสวนกลับได้อีก

นี่มันผิดหลักวิทยาศาสตร์ชัดๆ

อีกอย่าง... ร่างกายของไอ้เด็กนี่มันทำด้วยอะไร? เห็นชัดๆ ว่าโดนซ้อมจนลุกไม่ขึ้นทุกครั้ง แต่วันรุ่งขึ้นกลับมากระโดดโลดเต้นได้เหมือนเดิม พลังงานเหลือล้นจนน่ากลัว

ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป อีกไม่กี่วันเขาคงเอาชนะลูกน้องที่ตัวเองปั้นมากับมือไม่ได้แน่ๆ

แล้วเขาจะเอาศักดิ์ศรี “ลูกพี่” ไปไว้ที่ไหน?

สู้ต่อไม่ไหวแล้ว!

“โลย่า!”

ฟูลบอดี้ปั้นหน้าเคร่งขรึม

“การฝึกต่อสู้พอแค่นี้เถอะ... ชั้นไม่มีอะไรจะสอนนายแล้ว”

“หืม?”

เครื่องหมายคำถามปรากฏขึ้นบนหน้าผากโลย่า

สอนอะไร?

สอนให้โดนซ้อมเนี่ยนะ?

หลายวันมานี้พี่แกสนุกกับการไล่ต้อนเขาอยู่ฝ่ายเดียว พอเขาเริ่มจะตั้งหลักพลิกเกมได้ จู่ๆ ก็มาบอกว่าไม่อยากสู้แล้ว?

ตลกน่า! รู้ไหมว่าหลายวันมานี้ชั้นต้องเจออะไรมาบ้าง? รู้ไหมว่าใน “เดอะ เวิลด์” ชั้นโดนพี่ซ้อมหนักขนาดไหน?

ฟันหน้าชั้นร่วงไปเป็นร้อยซี่แล้วนะโว้ย!

รู้บ้างไหม! รู้บ้างไหม!

ไม่รู้หรอก ไอ้เวรเอ๊ย!

สายตาของโลย่าดูลึกล้ำ

“ลูกพี่... พี่ไม่แฟร์นี่หว่า!”

“แค่กๆ!”

ฟูลบอดี้หดคอ ไอแห้งๆ แก้เขิน แล้วยิ้มแหยๆ

“เอาน่า... เดี๋ยวค่าบุหรี่เดือนหน้าชั้นเลี้ยงเอง โอเคไหม?”

“ดีล!”

ฉลาดมากไอ้หนุ่ม!

ความขุ่นเคืองของโลย่าหายวับไปกับตา

ขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะแยกย้าย ทหารเรือสามคนก็เดินเข้ามาขวางทางไว้

คนนำหน้าหัวเกรียน สูงกว่าสองเมตร กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ดูน่าเกรงขาม

“ไง เด็กใหม่!”

“คุณคือ?”

โลย่าจำไม่ได้

“ไลนัส... ‘มือเหล็ก’ ไลนัส!”

ไลนัสเบ่งกล้ามจนเส้นเลือดปูดโปน เขาค่อนข้างมีชื่อเสียงในหน่วย แต่โลย่ากลับทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว

“ไอ้เวร... แกเมินชั้นเรอะ?”

“เปล่าครับ”

โลย่าส่ายหัว เขาไม่รู้จักจริงๆ นี่นา

ในกองทัพเรือ คนที่เขาจำชื่อได้มีนับนิ้วได้เลย นอกนั้นพอหันหลังก็ลืมหมดแล้ว

เขาเหลือบมองไหล่อีกฝ่าย... มีสามขีด น่าจะเป็นทหารเก่าแก่ แต่ไม่รู้ว่าเก่งแค่ไหน

“รุ่นพี่ไลนัส... มีธุระอะไรหรือเปล่าครับ?”

“ไม่มีอะไรมากหรอก”

ไลนัสกำหมัดหักนิ้วดังกร๊อบๆ พูดด้วยน้ำเสียงไม่ประสงค์ดี

“เด็กใหม่... เห็นช่วงนี้นายขยันซ้อมต่อสู้จังนะ เปลี่ยนบรรยากาศหน่อยไหม? เดี๋ยวชั้นเป็นคู่ซ้อมให้เอง?”

“ห๊ะ?”

โลย่าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความดีใจ

เขากำลังกังวลอยู่พอดีว่าฟูลบอดี้ไม่ยอมสู้ด้วยแล้วจะขาดคู่ซ้อม ทหารเรือรุ่นเดียวกันคนอื่นก็ไม่มีใครยอมซ้อมกับเขาเลยสักคน

“โลย่า อย่าไปรับปากมัน”

ฟูลบอดี้รีบห้าม

การต่อสู้เป็นส่วนสำคัญของการฝึก และทางหน่วยก็สนับสนุนให้ทหารขัดเกลาฝีมืออยู่เสมอ

แต่เพื่อความยุติธรรมและป้องกันไม่ให้ทหารเก่ารังแกทหารใหม่ กฎของกองทัพเรือจึงห้ามทหารเก่าท้าสู้กับทหารใหม่โดยพลการ

ถ้าอยากจะประลอง ต้องอยู่ภายใต้การจัดการและดูแลของครูฝึก... แต่ถ้าทั้งสองฝ่ายตกลงปลงใจกันเอง ก็ไม่มีข้อห้ามนี้

และแน่นอน ถ้าทหารใหม่เป็นฝ่ายท้าทายทหารเก่า ก็ทำได้

ฟูลบอดี้หยิบสนับมือเหล็กมาสวม สีหน้ามืดมนลง

“ไลนัส ถ้าอยากสู้ เดี๋ยวชั้นเป็นคู่มือให้เอง”

“ฟูลบอดี้”

ไลนัสมองฟูลบอดี้ สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ไม่ใช่เพราะกลัวฝีมือ แต่เขาระแวงปูมหลังของหมอนี่

ได้ยินข่าวลือมาว่าพ่อแม่ของหมอนี่เป็นนายทหารใหญ่ที่มารีนฟอร์ด ไม่ใช่คนที่เขาจะไปตอแยได้ง่ายๆ

เป้าหมายของเขาคือโลย่า

ไม่ใช่แค่เขา แต่ทหารเก่าหลายคนอยากหาโอกาสสั่งสอนโลย่าสักหน่อย

“ตะปูที่โผล่ขึ้นมามักจะถูกตอก”... ผลงานที่โดดเด่นเกินหน้าเกินตาและการที่ครูฝึกโอ๋โลย่าเป็นพิเศษ ทำให้พวกเขารู้สึกหมั่นไส้

ประจวบเหมาะกับช่วงนี้โลย่าชอบอยู่ฝึกซ้อมต่อสู้หลังเลิกงาน นี่เลยเป็นโอกาสทองให้พวกทหารเก่าหาเรื่อง และเขาก็รับอาสาเป็นหัวหอก

“ลูกพี่... ถอยไปเถอะ”

ขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังเผชิญหน้ากัน โลย่าก็จับไหล่ฟูลบอดี้แล้วดึงเขาไปไว้ข้างหลัง

คู่ซ้อมเดินมาเสิร์ฟถึงที่ จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไง? อีกอย่าง ความหงุดหงิดเมื่อกี้ยังไม่มีที่ระบายเลย

หมัดของชั้นมันคันยิบๆ แล้วนะโว้ย!

โลย่าชี้ไปที่เวทีประลองบนพื้นทราย พูดด้วยความคึกคัก

“รุ่นพี่ไลนัส... เริ่มกันเลยเถอะครับ!”

“หา? เอ่อ... ก็ได้”

ไลนัสชักจะลนลานกับท่าทีที่กระตือรือร้นของโลย่า

ไอ้เด็กนี่มันดูเจตนาของเขาไม่ออกจริงๆ เหรอ? หรือว่ามันแค่ไม่เห็นหัวเขาเลย?

มองดูเด็กใหม่ที่กำลังตื่นเต้น วอร์มอัพชกลม “ฮึบๆ ฮ่าๆ” อยู่ตรงหน้า จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าการตัดสินใจมาหาเรื่องครั้งนี้อาจจะเป็นความผิดพลาด

ไม่สิ... เป็นไปไม่ได้!

ไอ้เด็กนี่มันก็แค่ทหารใหม่ที่ไม่เคยลงสนามจริง ต่อให้มีพรสวรรค์แค่ไหน ก็ไม่มีทางเอาชนะเขาได้หรอก

เขาคือทหารชั้นยอดของหน่วย 153 ที่เคยปราบโจรสลัดมาแล้วนะเว้ย!

จงสัมผัสความน่าสะพรึงกลัวของ “มือเหล็ก” ซะเถอะ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═