บทที่ 10 ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาที่สุด

บทที่ 10 ชายหนุ่มผู้หล่อเหลาที่สุด

ซิทอัพ... สควอช... กบกระโดด

รายการประเมินดำเนินไปตามลำดับอย่างต่อเนื่อง นอกจากฐานปีนเชือกที่ยากหน่อย ที่เหลือเหล่าทหารใหม่ก็สามารถทำได้ครบถ้วนแล้ว

11 โมงเช้า การสอบประเมินทั้งหมดก็เสร็จสิ้นลง

มอร์แกนก้มมองสมุดบันทึกในมือ... ช่องคะแนนของโลย่าเต็มไปด้วยคำว่า “ยอดเยี่ยม” ผลงานโดยรวมติดอันดับหนึ่งในสามของทหารใหม่ทั้งหมด

เขาปิดสมุดบันทึก

“แยกย้ายพักผ่อนตามอัธยาศัย! อีกครึ่งชั่วโมงมารวมพลกันที่ลานฝึก!”

“ครับผม!”

เหล่าทหารใหม่ขานรับเสียงดัง นอกจากคนส่วนน้อยที่ทำผลงานได้แย่และรู้ชะตากรรมว่าอาจถูกคัดออก ใบหน้าของทหารใหม่คนอื่นต่างเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด

การฝึกหนักตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ก็เพื่อวินาทีนี้แหละ

ในขณะที่ทหารใหม่พักผ่อน เหล่านายทหารกลับวุ่นวาย ถือสมุดคะแนนจับกลุ่มหารือเกี่ยวกับผลงานของทหารใหม่

มอร์แกนเดินเข้าไปหานาวาเอกร็อดตามลำพัง สีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง

“ท่านนาวาเอกครับ ผลงานของพลทหารโลย่าโดดเด่นมาก ผมขอเสนอให้ทางหน่วยเน้นพัฒนาเขาเป็นพิเศษ... ถ้าเขาอู้งานเบ็ดเตล็ด ก็ลงโทษตามวินัยทหารได้ แต่ขอความกรุณาอย่าจ้องจับผิดหรือเพ่งเล็งเขาเป็นพิเศษเลยครับ”

“หืม?”

นาวาเอกร็อดทำหน้างง

เขาไปบอกตอนไหนว่าจะเพ่งเล็งโลย่า?

ทหารใหม่ที่ยอดเยี่ยมขนาดนี้ เขารักยิ่งกว่าลูกในไส้ด้วยซ้ำ จะไปแกล้งทำไม

พอรู้ตัวว่ามอร์แกนอาจจะเข้าใจผิด ร็อดก็ยิ้มอย่างอ่อนใจ

“จ่าโทมอร์แกน ผมเข้าใจเจตนาของคุณ... วางใจเถอะ ผมจะจัดการทุกอย่างด้วยความยุติธรรม”

“ขอบคุณครับ ท่านนาวาเอก!”

มอร์แกนโล่งอก ทำความเคารพแล้วกลับไปประจำที่

หน่วย 153 มีทรัพยากรจำกัด นานๆ ทีจะมีช้างเผือกโผล่มาสักคน ถ้าต้องมาโดนดองเพราะอารมณ์ส่วนตัวของผู้บังคับบัญชา มันก็คงไม่ยุติธรรมเกินไป

ครึ่งชั่วโมงผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ทหารใหม่ยืนเข้าแถวหน้ากระดานอย่างเป็นระเบียบ รอคำสั่งจากนาวาเอกร็อด

ร็อดเดินมาหน้าแถว ทำความเคารพทหารใหม่ แล้วหยิบรายชื่อขึ้นมาประกาศ

“ฟูลบอดี้!”

“ครับ!”

“ผลการประเมิน... ยอดเยี่ยม!”

การได้เกรด “ยอดเยี่ยม” ไม่ใช่แค่เกียรติยศส่วนตัว แต่มันหมายถึงการได้เลื่อนยศข้ามขั้นเป็น “พลทหารโท” ทันที

นี่คือผลประโยชน์ที่จับต้องได้

“โลย่า!”

“ครับ!”

“ผลการประเมิน... ยอดเยี่ยม!”

หัวใจของโลย่าพองโต แม้จะพอเดาคะแนนตัวเองได้อยู่แล้ว แต่พอได้ยินประกาศต่อหน้าธารกำนัลก็อดดีใจไม่ได้

“โรคัค!”

“ครับ!”

“ผลการประเมิน...”

เมื่อผลการสอบถูกประกาศออกมา บางคนก็ดีใจ บางคนก็คอตก โดยเฉพาะพวกที่พลาดเกรด “ยอดเยี่ยม” ไปแค่นิดเดียว

การเลื่อนยศจากพลทหารตรีเป็นพลทหารโท ถ้าไต่เต้าตามปกติอย่างน้อยต้องใช้เวลาสามสี่เดือน หรืออาจจะเกินครึ่งปีด้วยซ้ำ

หลังจากประกาศครบ จากทหารใหม่กว่ายี่สิบคนที่เข้าสอบ มีสิบแปดคนที่ผ่านเกณฑ์ และในจำนวนนั้นมีสี่คนที่ได้เกรด “ยอดเยี่ยม”

นาวาเอกร็อดเดินติดอินธนูยศทหารเรือให้ทุกคนด้วยตัวเอง... หนึ่งขีดคือพลทหารตรี สองขีดคือพลทหารโท

“พวกคุณทุกคนยอดเยี่ยมมาก”

หลังจากกล่าวให้โอวาทเล็กน้อย นาวาเอกร็อดก็หยิบเข็มกลัดที่ทำขึ้นเป็นพิเศษออกมาสองอัน เดินไปหยุดหน้าฟูลบอดี้และโลย่า แล้วติดให้ที่หน้าอกของทั้งคู่

“ยังมีอีกเรื่อง... เดือนนี้ พลทหารฟูลบอดี้และพลทหารโลย่า ปฏิบัติหน้าที่งานเบ็ดเตล็ดได้อย่างดีเยี่ยมสมบูรณ์แบบ จึงขอมอบเข็มเชิดชูเกียรติ ‘แบบอย่างงานเบ็ดเตล็ด’ ให้!”

แบบอย่างงานเบ็ดเตล็ด!

ดอกไม้แดงดอกเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนหน้าอกของทั้งสองคน

ทหารใหม่ทุกคนจ้องเขม็ง ตาแทบถลนออกมาด้วยความทึ่ง ใบหน้าตะโกนคำว่า “โคตรเจ๋ง!” ออกมาโดยไม่ต้องออกเสียง

“แบบอย่างงานเบ็ดเตล็ด” ฟังดูอาจจะงั้นๆ และเอาไปใช้ประโยชน์อะไรมากไม่ได้ แต่การจะได้คำชมเชยระดับนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

งานเบ็ดเตล็ดทั้งสกปรกทั้งเหนื่อย น้อยคนนักที่จะตั้งใจทำ... ยิ่งทำดีถึงขั้นที่นาวาเอกร็อดต้องออกปากชมและมอบรางวัลด้วยตัวเองนี่แทบไม่เคยมีมาก่อน

หรือว่าไอ้สองคนนี้มันขัดส้วมจนวิ้งวับจริงๆ?

เชี่ยเอ๊ย... คู่หูยอดมนุษย์ชัดๆ!

แปะ! แปะ! แปะ!

เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว

“เอาล่ะ”

นาวาเอกร็อดยิ้มแล้วยกมือขึ้นเป็นสัญญาณ

“คงหิวกันแล้วสินะ... บ่ายนี้จ่าโทมอร์แกนจะพาพวกคุณไปทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมใหม่... เลิกแถวได้!”

“ขอบคุณครับ ท่านนาวาเอก!”

ทหารใหม่ยืดอก ชิดเท้าเสียงดัง “ปึ้ก!”

“ตะเบ๊ะ!”

พอมองส่งเหล่านายทหารเดินจากไป แถวทหารก็แตกฮือทันที ทุกคนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เพื่อนทหารใหม่ที่ไม่ได้ลงสอบและยืนดูอยู่นอกสนามก็วิ่งกรูกันเข้ามา

เพื่อนทหารใหม่รุ่นเดียวกันกระโจนเข้าใส่โลย่า ตะโกนอย่างตื่นเต้น

“โลย่า นายแม่งสุดยอด!”

“ได้เกรด ‘ยอดเยี่ยม’ จริงๆ ด้วย ไม่อยากจะเชื่อเลย!”

“การสอบรอบนี้นายโดดเด่นที่สุดเลยนะเว้ย!”

“นายกู้หน้าให้พวกเราได้แล้ว!”

คะแนนของโลย่าไม่ได้ที่หนึ่ง มีคนอื่นทำได้ดีพอๆ กันหลายคน แต่ด้วยสถานะที่เป็น “เด็กใหม่” ทำให้เขาดูโดดเด่นสะดุดตากว่าใคร

พวกทหารใหม่รุ่นเดียวกันยืดอกอย่างภาคภูมิใจ

ถึงพวกเขาจะห่วยแตก แต่โลย่าเก่ง... ในฐานะเพื่อนรุ่นเดียวกัน พวกเขาก็พลอยได้หน้าไปด้วย แถมอนาคตอาจจะได้โลย่าคอยคุ้มกะลาหัว

หลังจากวุ่นวายกันพักใหญ่ ท้องของโลย่าก็ร้องประท้วง

“ไปกันเถอะ ไปกินข้าวกัน”

“ฮ่าฮ่าฮ่า เดี๋ยวพวกเราไปตักข้าวให้นายเอง!”

“ได้ยินว่ามื้อเที่ยงวันนี้หรูเป็นพิเศษด้วยนะ!”

อาจจะเป็นการฉลอง อาหารในโรงอาหารวันนี้จึงดูอุดมสมบูรณ์กว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด มีเนื้อสัตว์ทะเลชิ้นโตๆ ให้กินไม่อั้น

หลังจากกินดื่มกันจนพุงกาง โลย่าก็กลับหอพักท่ามกลางวงล้อมของเพื่อนๆ แล้วขังตัวเองอยู่ในห้องน้ำ

“ฟู่ว์!”

อาบน้ำเย็นสดชื่นสะใจ

โลย่ายันมือกับอ่างล้างหน้า จ้องมองตัวเองในกระจก

หลังจากฝึกหนักมาหนึ่งเดือนเต็ม ร่างกายที่เคยผอมแห้งบัดนี้ดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างชัดเจน กล้ามเนื้อเป็นมัดสวยงามปรากฏขึ้นทั่วร่าง

แววตาที่เคยสับสนงุนงง บัดนี้เปล่งประกายคมกล้า... ความเฉียบคมที่ถูกหล่อหลอมขึ้นจากหยาดเหงื่อและความเจ็บปวดเท่านั้น

เหมือนเปลี่ยนไปเป็นคนละคน

เขาแข็งแกร่งขึ้นจริงๆ!

โลย่าหยิบยางรัดผมขึ้นมา รวบผมสีดำที่ยาวระต้นคอไปมัดเป็นจุกสั้นๆ ไว้ด้านหลัง

เมื่อไม่มีผมมาปรกหน้า บุคลิกของเขาก็ดูโฉบเฉี่ยวและดุดันยิ่งขึ้น ราวกับพร้อมจะระเบิดศักยภาพออกมาเต็มที่

นี่แหละคือลุคที่เขาต้องการ

ชั้นอยากจะเฉิดฉายท่ามกลางแสงไฟ!

ก๊อก ก๊อก!

เสียงเคาะประตูดังขึ้น

“โลย่า ใกล้เวลารวมพลแล้วนะ”

“รู้แล้วน่า!”

...

ช่วงบ่าย โลย่าและเหล่าทหารเรือที่เพิ่งได้เลื่อนยศมารวมตัวกันที่ลานฝึก

ไม่ต้องฝึกหนัก และไม่มีงานเบ็ดเตล็ดให้ทำ

ภารกิจช่วงบ่ายคือการติดตามจ่าโทมอร์แกนไปเรียนรู้หน้าที่ของทหารเรือเต็มตัว ซึ่งไม่ได้มีแค่การฝึกปกติ แต่รวมถึงงานประจำวันอย่างการออกลาดตระเวนด้วย

มอร์แกนพาทุกคนไปที่ลานฝึกอีกแห่งของหน่วย ที่นั่นมีทหารเรือจำนวนมากกำลังจับคู่ซ้อมดาบกันอยู่

“ช่วงเช้ายังคงเน้นการฝึกร่างกาย... ส่วนช่วงบ่าย ถ้าไม่มีภารกิจอื่น พวกแกต้องมาฝึกพิเศษที่นี่ เพื่อเรียนรู้เทคนิคการต่อสู้”

มอร์แกนอธิบายให้เหล่าทหารใหม่ฟัง

วิชาดาบและวิชาการต่อสู้มือเปล่าเป็นวิชาบังคับสำหรับทหารเรือทุกคน นอกจากนี้ยังมีวิชาเฉพาะทางอื่นๆ ซึ่งจะแบ่งสังกัดหน่วยตามความสามารถของแต่ละคน

เช่น ถ้าใครมีเซนส์เรื่องปืน ก็อาจจะได้ไปอยู่หน่วยแม่นปืน นอกจากนี้ยังมีหน่วยจู่โจมระยะประชิด หน่วยปืนใหญ่ และอื่นๆ

ส่วนพวกอ่อนแอที่ถอดใจ ก็จะถูกส่งไปอยู่หน่วยสนับสนุนโลจิสติกส์ รับผิดชอบงานแบกหามกระสุน... เป็นตำแหน่งที่ไม่ต้องปะทะกับศัตรูโดยตรง ปลอดภัย แต่ยากที่จะเติบโต

“เฮ้ โลย่า”

ฟูลบอดี้ขยับเข้ามาเบียดโลย่า ศอกกระทุ้งเอวเบาๆ แล้วกระซิบถาม

“นายอยากเข้าหน่วยไหน?”

“ชั้นเหรอ?”

โลย่ามองไปที่ลานฝึก แววตาเป็นประกายวาวโรจน์

“ชั้นอยากจะลองมันทุกอย่างเลย!”

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═