บทที่ 5 หมุนตัว กระโดด... แล้วหลับตา

บทที่ 5 หมุนตัว กระโดด... แล้วหลับตา

เย็นย่ำ... บนดาดฟ้าหอคอยป้องกัน

จากมุมสูงนี้ สามารถมองเห็นทัศนียภาพของเชลล์ทาวน์ได้ทั้งเมือง

โลย่าที่เปลือยท่อนบน สลัดเสื้อทหารเรือที่ซักสะอาดแล้วอย่างแรง ก่อนจะตากไว้บนราว หวังว่าลมจะช่วยเป่าให้แห้งไวๆ

“เฮ้อออ~~”

งานของวันนี้เสร็จสิ้นแล้ว

สดชื่นเป็นบ้า!

โลย่าปาดเหงื่อบนใบหน้า รอยยิ้มอิ่มเอิบปรากฏขึ้น หลังจากตรากตรำทำงานหนักมาตลอดบ่าย เขารู้สึกถึงความสำเร็จอย่างล้นเหลือทั้งร่างกายและจิตใจ

ยังเหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมงก่อนมื้อเย็น พักสักหน่อยคงดี... ตึงเครียดเกินไปก็ใช่ว่าจะดีต่อสุขภาพ

ถ้าเวลานี้ได้สักตัวก็คง...

“รับไป!”

ราวกับสวรรค์ได้ยินคำขอ บุหรี่สีขาวบริสุทธิ์ปรากฏขึ้นตรงหน้า เย้ายวนยิ่งกว่าหญิงงามในตรอกมืด

(⊙ω⊙)?

โลย่ากระพริบตาปริบๆ ริมฝีปากฉีกยิ้มกว้างจนหุบไม่อยู่ เขารีบคว้าบุหรี่มาทันที สายตาที่มองฟูลบอดี้เปลี่ยนไป

เหมือนได้เจอพี่ชายที่พลัดพราก... ถ้านี่เป็นสมัยเรียนมหาลัยในชาติที่แล้ว เขาคงเรียกหมอนี่ว่า “พ่อบุญธรรม” ไปแล้ว!

“ลูกพี่! ไปหาของดีแบบนี้มาจากไหนครับเนี่ย?”

“หึ ไอ้หนู... อย่าเอาชั้นไปเทียบกับแก”

ฟูลบอดี้เชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ จุดบุหรี่ให้ตัวเองหนึ่งมวน แล้วโยนไฟแช็กให้โลย่า ก่อนจะนั่งยองๆ ลงที่มุมตึกด้วยท่าทางสบายๆ

ช่วงเป็นทหารใหม่ห้ามสูบบุหรี่ ข้าวของที่ติดตัวมาตอนเข้าค่ายก็โดนยึดหมด การจะหาบุหรี่มาสูบนี่ไม่ใช่เรื่องง่าย

แต่ก็นะ... มีเงินซะอย่าง อะไรๆ ก็ง่ายขึ้น

สองหนุ่มเปลือยอกนั่งยองๆ พ่นควันปุ๋ยๆ กันที่มุมตึกด้วยสีหน้าฟินสุดขีด ดูเหมือนนักโทษที่เพิ่งพ้นโทษออกมามากกว่าจะเป็นทหารเรือ

“โลย่า วันนี้นายทำได้ดีมาก”

“เพราะลูกพี่สอนดีต่างหากครับ!”

โลย่าโบกไม้โบกมือถ่อมตัว

แต่มันก็เรื่องจริง

ไอ้หมอนี่เป็นโรคอนามัยจัดขั้นรุนแรงจริงๆ ทัศนคติในการทำงานละเอียดลออยิ่งกว่าตอนไปเดทกับแฟนซะอีก ถึงขั้นขัดส้วมจนเลียได้เนี่ยนะ

ลูกคุณหนูชัดๆ!

การทำงานกับหมอนี่ สำหรับโลย่าแล้วหนักหนาสาหัสไม่แพ้การฝึกเมื่อเช้าเลย นอกจากจะกินแรงกายมหาศาลแล้ว การต้องเผชิญหน้ากับ “บอสส้วม” ก็ยังเป็นบททดสอบจิตใจชั้นดี

จมูกเขาชาไปหมดแล้วเนี่ย

ฟูลบอดี้ลอบสังเกตโลย่า

ตอนเจอกันเมื่อเที่ยง เห็นวิธีกินมูมมามของโลย่าแล้วเขารู้สึกรังเกียจจริงๆ เขาชอบคนที่ดูมีมารยาทผู้ดีมากกว่า

แต่พอได้ร่วมงานกันตลอดบ่าย ความคิดของเขาที่มีต่อโลย่าก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หนุ่มแน่น มีไฟ ไม่บ่นสักคำ สู้งานหนัก

แถม... คนรักษาความสะอาดต้องเป็นคนดีทุกคน!

ตอนเขาเข้ามาใหม่ๆ ก็เคยทำความสะอาดคู่กับรุ่นพี่ แต่ความมักง่ายของรุ่นพี่ทำเอาเขาแทบสติแตก

ความตั้งใจจริงของโลย่าทำให้เขาถูกชะตาไอ้เด็กนี่มาก

“ยังพอมีเวลา มานี่สิ... เดี๋ยวชั้นจะสอนอะไรดีๆ ให้”

ฟูลบอดี้ขยี้บุหรี่ดับ เดินไปที่กลางลานโล่งบนดาดฟ้า ราวกับก้าวขึ้นสู่เวทีท่ามกลางแสงไฟสปอตไลท์ รังสีความมั่นใจแผ่ออกมาจากทั่วร่าง

“โลย่า นายเป็นเด็กดีนะ... แต่ถ้าอยากจะเฉิดฉายในวงสังคมชั้นสูงในอนาคต กิริยามารยาทที่สง่างามเป็นสิ่งจำเป็นมาก เหมือนลายมือสวยนั่นแหละ”

ฟูลบอดี้นยิ้มลึกลับ มือขวาจับหมวกทหารเรือไว้ งอเข่า แล้วยืนด้วยปลายเท้า

“และการเต้นรำ คือวิธีที่ดีที่สุดในการยกระดับบุคลิกภาพ”

จับเป้า!

เตะขา!

เหวี่ยงแขน!

หมุนตัว... กระโดด... หลับตาพริ้ม~~

ท่วงท่าที่ยากจะเข้าใจ (แต่เป๊ะปัง) หลั่งไหลออกมาไม่ขาดสาย

โลย่าเบิกตากว้างด้วยความทึ่ง

การเปลี่ยนท่าที่ลื่นไหลและจังหวะที่ดึงดูดสายตา... แวบหนึ่งโลย่าเผลอคิดไปว่ากำลังดูโชว์ระดับมืออาชีพอยู่

สง่างาม!

โคตรจะสง่างาม!

ตอนนี้เขามั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วว่าทักษะการเต้นของหมอนี่มันระดับโลกชัดๆ การมาเป็นทหารเรือนี่มันเสียของจริงๆ

ฟูลบอดี้หมุนตัวหนึ่งรอบ หันมาหาโลย่าด้วยมาดเท่

เขากระดิกนิ้วเรียก

“โลย่า มาลองดู!”

“เอ่อ... ผม...”

โลย่ากำลังจะปฏิเสธ เขาชอบดูสาวๆ เต้นนะ แต่ตัวเองเต้นไม่เป็นเลย ไม่รู้จะเริ่มยังไงด้วยซ้ำ

แต่ทว่า... ร่างกายของเขากลับเริ่มขยับไปตามจังหวะของฟูลบอดี้ซะงั้น

หมุนตัว... กระโดด... หลับตาพริ้ม~~

บ้าเอ๊ย!

โดนสะกดจิตแล้ว!

...

ราตรีมาเยือน

ระบบไฟฟ้าบนเกาะมีจำกัด ไม่สามารถเปิดไฟให้ความสว่างทั่วทั้งฐานทัพได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง บวกกับความเข้มข้นในการฝึกที่ยังถือว่าเบาๆ ช่วงค่ำจึงเป็นเวลาพักผ่อน

เหล่าทหารเรือกลับเข้าหอพักกันหมดแล้ว

หอพักทหารใหม่

ทหารใหม่ที่อาบน้ำปะแป้งนอนเอกเขนกกันสบายใจเฉิบ

“อ้าว โลย่ายังไม่กลับมาอีกเหรอ?”

“ไม่เห็นนะ”

“ไอ้บ้านั่นวันนี้ทำตัวอวดเก่งชิบหายตอนฝึก!”

“เหอะ สุดท้ายก็ฝึกไม่จบนี่หว่า!”

“ป่านนี้คงโดนซ่อมอยู่ที่ลานฝึกมั้ง”

“สมน้ำหน้า!”

พวกทหารใหม่พากันเยาะเย้ยถากถาง

เมื่อเช้าตอนฝึกพื้นฐาน ตั้งแต่เริ่มวิ่งทางไกล โลย่าก็แหกคอกวิ่งไปตั้ง 20 รอบ

แถมรายการฝึกอื่นๆ ก็ยังดันทุรังจะทำให้ได้มาตรฐาน “รุ่นพี่” อีก แต่สำหรับทหารใหม่ การจะทำปริมาณการฝึกขนาดนั้นให้จบในเช้าเดียวมันเป็นไปไม่ได้

ด้วยความขยันเกินเหตุ (โดยไม่ได้รับอนุญาต) โลย่าเลยทำรายการฝึกไปได้แค่ครึ่งเดียว กลายเป็นทหารใหม่คนเดียวในรุ่นที่ไม่ผ่านเกณฑ์การฝึก

ตามกฎของหน่วย ถ้าฝึกไม่จบตอนเช้า ก็ต้องมาซ่อมตอนเย็น

สมควรโดนแล้ว

“เฮ้ย เล่นไพ่กันป่ะ?”

“เอาดิ เอาดิ!”

“อ้าว ไปเอาไพ่มาจากไหน?”

“ฮี่ๆ... แอบยัดตูดเข้ามา”

...

ลานฝึกทหารใหม่

ในลานทรายสลัวๆ พอจะมองเห็นเงาร่างหนึ่งกำลังขยับขึ้นลงไม่หยุด

“156, 157, 158...”

โลย่าเปลือยท่อนบน เอามือประสานท้ายทอย ซิทอัพซ้ำแล้วซ้ำเล่า แผ่นหลังที่ชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเต็มไปด้วยเม็ดทราย

หลังมื้อเย็น เขาไม่ได้กลับหอพักไปนอนตีพุง แต่ตรงดิ่งมาที่ลานฝึก เตรียมชดเชยการฝึกที่ทำไม่จบเมื่อตอนกลางวัน

เขาตั้งเป้าจะฝึกให้ได้มาตรฐานทหารเรืออาชีพ ถ้าทำไม่เสร็จตอนเช้า ก็ต้องมา “โอที” ตอนเย็น จนกว่าจะครบทุกรายการ

นี่คือเส้นตายที่เขาขีดไว้ให้ตัวเอง

ไม่มีมือถือ ไม่มีคอมพิวเตอร์

นอกจากไปนั่งโม้ในหอพัก ก็มีแต่ต้องเข้านอนแต่หัวค่ำ

นอนเร็วขนาดนั้น... จะรักษาสุขภาพไปถึงไหน?

สู้เอาเวลามาฝึกเพิ่มข้างนอกดีกว่า!

ความพยายามอาจไม่การันตีความสำเร็จเสมอไป แต่หยาดเหงื่อที่ไหลออกมาจะไม่มีวันทรยศเรา... โดยเฉพาะในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายแบบนี้

“199, 200!”

โลย่าคลายกล้ามเนื้อ ทิ้งตัวนอนแผ่หราบนพื้นทราย

จบไปอีกหนึ่งรายการ!

“พักหายใจแป๊บ!”

ห้านาทีต่อมา โลย่าเดินไปที่โซนปีนเชือก

การปีนเชือกถือเป็นทักษะสำคัญ

เวลาสู้รบกลางทะเล แล้วเรือรบเข้าเทียบเรือศัตรู เชือกคือหนึ่งในวิธีที่ดีที่สุดในการบุกขึ้นเรือฝ่ายตรงข้าม

หรือถ้าซวยตกน้ำระหว่างสู้ ก็ต้องพึ่งเชือกนี่แหละปีนกลับขึ้นเรือ

เพื่อรักษาชีวิตรอด... ต้องซ้อมให้หนัก!

...

ดึกสงัด

โลย่าลากสังขารอันบอบช้ำเดินกะเผลกกลับหอพัก เขาตกลงมาจากเชือกตั้งหลายรอบ เล่นเอาเกือบตาย

ครืด... ครืด~~

ภายในหอพักเต็มไปด้วยเสียงกรนสนั่นหวั่นไหว และกลิ่นตีนเน่าๆ ที่เข้มข้นจนแทบจะจับต้องได้ ทำเอาเขาลืมตาแทบไม่ขึ้น

ไอ้เวรเอ๊ย... ใครไม่ล้างตีนวะ!

โลย่าปิดจมูกวิ่งออกไปที่ระเบียง

“เดอะ เวิลด์!”

กางอาณาเขต!

พอเข้ามาในลานฝึกของ “เดอะ เวิลด์” จิตใจและร่างกายของเขาก็สงบลงทันที

เขาชอบบรรยากาศเงียบสงบแบบนี้จริงๆ เหมือนทั้งโลกเหลือแค่เขาคนเดียว จะทำอะไรก็ไม่ต้องแคร์สายตาใคร

อย่างเช่น...

สองชั่วโมงครึ่งต่อมา โลย่านอนกองเป็นก้อนโคลนอยู่กลางลานฝึก กล้ามเนื้อรู้สึกเหมือนไม่ใช่ของตัวเอง เส้นประสาทกระตุกยิกๆ เป็นระยะ

ทันใดนั้น เขาก็เห็นใครบางคน

“ลูกพี่?”

ข้างๆ ลานฝึก มีเวทีขนาดไม่ใหญ่มากปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ฟูลบอดี้ยืนตระหง่านอยู่กลางเวที ยืนด้วยปลายเท้า มือขวาแตะหมวก

ราวกับรับรู้ได้ถึงสายตาของโลย่า... ฟูลบอดี้เริ่มขยับ

จับเป้า... เตะขา... เหวี่ยงแขน!

แล้วก็สไลด์เท้า~~

เชี่ย... “เดอะ เวิลด์” แม่งบันทึกคลาสเต้นเมื่อตอนเย็นมาด้วย!

โลย่าลุกขึ้นเงียบๆ แล้วหยิบกางเกงมาใส่

เวลาอยู่คนเดียว คนเรามักจะปลดปล่อยตัวตนที่แท้จริง... อะแฮ่ม คือจริงๆ แล้วเขากลัวเสื้อผ้าขาดตอนฝึกน่ะ...

“ไม่ต้องตกใจ... มันแค่ภาพลวงตา!”

โลย่าปลอบใจตัวเอง แล้วขมวดคิ้วมองฟูลบอดี้ที่กำลังแดนซ์ยับ พลางครุ่นคิดอย่างหนัก

เป็นที่รู้กันดีว่าในโลกวันพีซ... คุณจะอดตายก็ได้ แต่คุณจะไม่มี “การแสดง” ไม่ได้! ร้อง เล่น เต้น แร็ป คือสกิลพื้นฐานที่ทุกคนต้องมี

เอาเถอะ... ยังไงก็ไม่มีคนนอกเห็น

ไม่สิ... นี่มันคือการฝึกความยืดหยุ่นของร่างกายต่างหาก

จับเป้า!

สไลด์เท้า!

หมุนตัว... กระโดด... แล้วชั้นก็หลับตาพริ้ม~~

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═