บทที่ 3 พวกบ้าพลัง!

บทที่ 3 พวกบ้าพลัง!

เช้าตรู่... ท้องฟ้ายังคงสลัว

ปี๊ดดด~~

เสียงนกหวีดเรียกรวมพล ปลุกทหารใหม่ที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น

เมื่อวานนี้ หน่วยมีทหารใหม่เข้ามารายงานตัวแค่หกคนรวมทั้งโลย่า... ไม่ถึงครึ่งของจำนวนที่รับเข้ามาในรอบก่อน และในวันต่อๆ ไป ยอดคนสมัครก็จะยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ

ชาวเมืองเชลล์ทาวน์กำลังขวัญเสีย

เมื่อคนน้อย ทุกอย่างก็เลยถูกตัดให้กระชับ

พิธีต้อนรับถูกข้ามไป เรื่องระเบียบการส่วนใหญ่ก็อธิบายไปหมดแล้วเมื่อวาน สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือต้องเร่งฝึกให้ทัน พัฒนาตัวเองให้เป็นทหารเรือเต็มตัวโดยเร็วที่สุด เพื่อเสริมกำลังรบให้กับหน่วย

ทะเลอีสต์บลูไม่เคยสงบสุข น่านน้ำที่หน่วย 153 รับผิดชอบอาจถูกโจรสลัดปล้นชิงเมื่อไหร่ก็ได้ เหมือนกับกลุ่มโจรสลัดแมวดำที่เคยออกอาละวาดก่อนหน้านี้

ต้องมีกำลังพลมากพอเท่านั้น ถึงจะปกป้องประชาชนได้!

...

หน้าหอพัก

ขณะที่ทหารใหม่คนอื่นยังอิดออด โลย่าก็มายืนรออยู่ที่ริมสุดของแถวเรียบร้อยแล้ว เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง รอคำสั่งจากครูฝึก

“ดูนั่น... ไอ้เด็กนั่น”

เหล่าทหารใหม่รุ่นพี่แอบชำเลืองมองโลย่าด้วยความประหลาดใจและสับสน

“มันยังลุกไหวแฮะ”

“ร่างกายดีใช้ได้เลย”

“แปลก... รู้สึกเหมือนมันผอมลงไปเยอะเลยนะ”

เมื่อวานโลย่าฝึกพร้อมกับพวกเขา ผลงานเป็นที่ประจักษ์แก่สายตา สิ่งที่ทำให้พวกเขาทึ่งที่สุดคือปริมาณการฝึกของโลย่าไม่น้อยไปกว่าพวกเขาเลย

ตามปกติ ตอนนี้โลย่าน่าจะนอนซมอยู่บนเตียง ลุกไม่ขึ้นเพราะปวดระบมไปทั้งตัว แต่เขากลับมายืนตัวตรง แววตาดุดันราวกับสัตว์ป่า

ไอ้เด็กนี่มันของจริง!

โครกคราก~~

ดวงตาของโลย่าเป็นประกายสีเขียววาว ท้องที่แฟบลงส่งเสียงร้องประท้วง

เมื่อคืนเขาฝึกเพิ่มใน “เดอะ เวิลด์” ไปอีกสามชั่วโมง เล่นเอาแทบตาย แต่พอออกจาก “เดอะ เวิลด์” ความเหนื่อยล้าและความเจ็บปวดทั้งหมดก็หายไป ร่างกายกลับคืนสู่สภาพสมบูรณ์ที่สุด

นี่เป็นอีกหนึ่งผลพลอยได้ของ “เดอะ เวิลด์”

มันจะเผาผลาญกล้ามเนื้อและไขมันของเขาเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บและฟื้นฟูความเหนื่อยล้า เทียบกับเมื่อวาน น้ำหนักเขาหายไปอย่างน้อยกิโลครึ่ง

ความรู้สึกที่ชัดเจนที่สุดคือ... หิว!

หิวจนอยากจะกลืนก้อนหินลงไป!

แต่ในฐานะทหาร สิ่งแรกที่ต้องเรียนรู้คือความอดทน!

ไม่นาน ทหารใหม่คนอื่นๆ ก็วิ่งออกมาจากหอพักตามเสียงด่าของครูฝึก พลางหาวหวอดๆ เข้าแถว แล้วพากันวิ่งเหยาะๆ ไปที่ลานฝึก

เนื้อหาการฝึกช่วงเช้านั้นเรียบง่าย

ฝึกท่าบุคคลท่ามือเปล่า... ครึ่งชั่วโมง

โลย่ายืดอก มองตรงไปข้างหน้า ไม่ถึงห้านาที เหงื่อก็เริ่มผุดพรายบนหน้าผาก ร่างกายเริ่มคันยิบๆ และปวดเมื่อย

การยืนท่าตรงไม่ใช่เรื่องยาก แต่การยืนให้ “เป๊ะ” นั้นไม่ง่ายเลย!

โลย่านึกย้อนไปถึงตอนเรียนรด. จำได้ว่าตอนนั้นแค่ยืนท่าตรง 10 นาที เขาก็สรรหาวิธีอู้นสารพัด

ท่าบุคคลท่ามือเปล่านี่แหละน่ากลัวที่สุด... มันคือบททดสอบทั้งจิตใจและร่างกาย

หน่วย 153 เป็นแค่หน่วยย่อย มาตรฐานจึงไม่ได้เข้มงวดนัก ในขณะที่โลย่ากำลังขมิบก้นและยืดอกอย่างเอาเป็นเอาตาย ทหารใหม่คนอื่นก็เริ่มใช้ทักษะหลบสายตาครูฝึกและแอบขยับตัวอู้งานกันแล้ว

ครูฝึกเองก็สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กๆ น้อยๆ ของพวกทหารใหม่ มุกพวกนี้เขาผ่านมาหมดแล้ว ไม่มีทางที่จะตบตาเขาได้

แต่เขาเลือกที่จะทำเป็นมองไม่เห็น

หน่วย 153 เป็นแค่หนึ่งในสาขามากมายในอีสต์บลู ทหารใหม่ที่รับเข้ามาส่วนใหญ่ก็มีสมรรถภาพร่างกายแค่ระดับคนทั่วไป ถ้าอัดหนักเกินไปอาจจะรับไม่ไหว

อีกอย่าง... เดี๋ยวพอพวกนี้ได้ออกปฏิบัติภารกิจจริง ได้เห็นความโหดเหี้ยมของโจรสลัด ก็จะเข้าใจความสำคัญของการฝึกซ้อมขึ้นมาเอง

“หืม เจ้าหนูนี่...”

ครูฝึกเห็นท่าทางที่เป๊ะปังของโลย่าและเม็ดเหงื่อบนหน้าผาก มุมปากก็ยกยิ้มด้วยความประหลาดใจ

เหงื่อท่วมขนาดนี้ แปลว่าไม่ได้อู้งาน

อนาคตไกล!

เพี๊ยะ!

ฝ่ามือของครูฝึกตบลงที่ก้นเด้งๆ ของโลย่าเสียงดังฟังชัด

“ท่ายืนสวย!”

“.....”

หูรูดของโลย่ากระตุกวูบ

เกินไปแล้วนะเว้ย... ทำไมทุกคนถึงได้สนใจตูดของเขานักนะ!

...

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลอยสูงขึ้น การฝึกท่าบุคคลท่ามือเปล่าจบลง ครูฝึกพาทหารใหม่ไปที่โรงอาหาร

ขนมปังนานาชนิด, เนื้อย่าง, เนื้อปลาแล่, ข้าวผัดทะเล, สลัดผัก, มันบด และเครื่องดื่ม

ในเรื่องอาหารการกิน กองทัพเรือทุกสาขาไม่เคยตระหนี่ถี่เหนียว ไม่ใช่แค่วัตถุดิบหลากหลาย แต่ยังเป็นบุฟเฟต์ กินเท่าไหร่ก็ได้ไม่อั้น

การสู้กับโจรสลัดคือการเอาชีวิตไปแขวนบนเส้นด้าย อัตราการเสียชีวิตสูงลิ่ว ขืนงกเรื่องของกิน มีหวังเกิดการก่อกบฏแน่

“ต้องอย่างนี้สิ!”

ดวงตาของโลย่าเป็นประกายวาวโรจน์ราวกับปีศาจหิวโซ เขาตักเนื้อก้อนโตพูนจาน ปริมาณมากกว่าทหารปกติอย่างน้อยสามเท่า พอนั่งลงปุ๊บก็ยัดเข้าปากอย่างตะกละตะกลาม

พวกกินจุไม่ใช่เรื่องแปลกในกองทัพเรือ โดยเฉพาะพวกที่ร่างกายแข็งแรงผิดมนุษย์มนา การกินจุเป็นสิบเท่าของคนปกติถือเป็นเรื่องธรรมดามาก

ยิ่งกินเยอะ ร่างกายยิ่งแข็งแกร่ง!

ถ้าไม่ใช่เพราะกระเพาะมีขีดจำกัด โลย่าคงอยากจะยัดทะนานแข่งกับลูฟี่ไปแล้ว แต่ด้วยสภาพร่างกายตอนนี้ สามเท่าคือลิมิตของเขา

สิบนาทีต่อมา

เอิ้ก~~

อิ่มแปล้... ความสุขเอ่อล้น

โลย่าลูบท้องที่ป่องออกมานิดหน่อย อิ่มจนไม่อยากขยับตัว ถ้าได้จุดบุหรี่สักมวนตอนนี้คงฟิน...

น่าเสียดายที่พลทหารทั่วไปถูกห้ามสูบบุหรี่

ถ้าอยากมีอิสระในการสูบ ต้องมียศระดับ “นายสัญญาบัตร” ขึ้นไป ถึงตอนนั้นบุหรี่ กาแฟ ซิการ์ และอื่นๆ จะมีให้เบิกไม่อั้น

พวกระดับสูงในกองทัพเรือแทบไม่มีใครไม่สูบ

มันเป็นค่านิยมไปแล้ว

...

ลานฝึก... ทหารใหม่รวมพล

หลังจากวอร์มอัพร่างกายง่ายๆ ทหารใหม่ทั้งหกคนรวมถึงโลย่าก็ตั้งแถวเริ่มวิ่งรอบสนามฝึก

ทั้งหมด 10 รอบ... ห้ากิโลเมตร ต่อด้วยวิดพื้น 100 ครั้ง, สควอช 100 ครั้ง, ซิทอัพ 100 ครั้ง, ปีนเชือก 10 ครั้ง ฯลฯ

การฝึกทั้งหมดต้องทำให้เสร็จก่อนเที่ยง

ปริมาณการฝึกนี้เป็นแค่ครึ่งเดียวของพวก “รุ่นพี่” และจะทำแบบนี้ไปหนึ่งเดือน หลังจากครบเดือน ไม่ว่าผลงานจะเป็นยังไง ปริมาณการฝึกจะถูกเพิ่มขึ้น

ถ้าทำไม่เสร็จ... ตอนบ่ายหลังเลิกงานต้องมาซ่อม!

ฟู่ว์~~

โลย่าปรับจังหวะการหายใจ วิ่งให้เร็วที่สุดเท่าที่ร่างกายจะรับไหว

แค่ทำตามเป้าหมายการฝึกให้จบมันเป็นเรื่องพื้นฐาน เขาต้องการไปให้ถึงระดับ “ผ่านเกณฑ์” หรือกระทั่ง “ยอดเยี่ยม” ให้เร็วที่สุด เพื่อจะได้เป็นทหารเรือเต็มตัว

อีกห้าปีลูฟี่จะออกเรือ!

ถ้าเขาไม่สามารถสร้างความแข็งแกร่งและไต่เต้าไปถึงระดับ “พลเรือโท” หรือสูงกว่านั้นได้ภายในห้าปี... ในยุคแห่งความโกลาหลที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น เขาคงเป็นได้แค่ “ตัวประกอบใช้แล้วทิ้ง”

อย่าว่าแต่จะไปสู้กับพวกซูเปอร์โนวาหรือโจรสลัดในโลกใหม่เลย แค่จะรอดชีวิตจากสงครามมารีนฟอร์ดให้ได้ก็ยังยาก

การเป็นพลเรือโทคือขั้นต่ำสุด... ต้องมีพลังระดับ “พลเรือเอก” เท่านั้นถึงจะทำให้ใจที่ว้าวุ่นสงบลงได้ ถึงตอนนั้นต่อให้โลกจะพลิกคว่ำคะมำหงาย เขาก็ยังมีที่ยืนบนเวทีโลก

ไม่มีเวลามาโอ้เอ้อีกแล้ว

ไม่ถึง 30 วินาที โลย่าก็ทิ้งห่างทหารใหม่คนอื่นไปกว่าสิบเมตร

“ไอ้หมอนี่วิ่งเร็วชิบ!”

พวกทหารใหม่ที่ตามดมฝุ่นอยู่ข้างหลังหน้าถอดสีทันที

นี่แค่วันแรกของการฝึก ไม่เห็นต้องรีบขนาดนั้นเลย มีเวลาเหลือเฟือให้วิ่งให้ครบ

พอมองดูแผ่นหลังของโลย่าที่ไกลออกไปเรื่อยๆ พวกเขาก็เริ่มร้อนรน

“โธ่เว้ย พวกเราเองก็ยอมไม่ได้เหมือนกัน!”

พวกเขากัดฟัน เร่งฝีเท้าตามไปอย่างไม่ยอมแพ้ ขืนถูกทิ้งห่างมากๆ เดี๋ยวจะดูไม่ได้เรื่องเอา

จะปล่อยให้ไอ้บ้านั่นโกยหน้าไปคนเดียวไม่ได้!

ปกติแล้ว ทหารใหม่จะใช้เวลา 20 นาทีในการวิ่ง 10 รอบ แต่ด้วยอิทธิพลของโลย่า ทหารใหม่อีกห้าคนเลยฝืนสังขารวิ่งจนจบระยะทางได้ภายในเวลาไม่ถึง 15 นาที

“ช... ชั้น... ไม่ไหวแล้ว”

“แฮ่ก~~ ชั้นก็เหมือนกัน!”

ทั้งห้าคนหอบตัวโยน โค้งตัวเอามือยันเข่าที่สั่นระริก พยายามพยุงตัวไม่ให้ล้ม

จนกระทั่งโลย่าวิ่งผ่านพวกเขาไป

“เอ๊ะ???”

ทั้งห้าคนยืนตะลึง มองหน้ากันเลิ่กลั่ก

เกิดอะไรขึ้น?

ไอ้หมอนั่นยังวิ่งอยู่อีกเหรอ?

มันน่าจะวิ่งครบ 10 รอบไปแล้วนี่หว่า!

เมื่อโลย่าวิ่งวนมาอีกรอบผ่านหน้าพวกเขาไปโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด... ในที่สุดพวกเขาก็รู้ซึ้งถึงสถานการณ์

“เชี่ยเอ๊ย... ไอ้หมอนี่มันกำลังทำโอที!”

ไอ้บ้าพลัง! นี่มันแค่วันแรกเองนะ ให้พวกกูพักบ้างเถอะ!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═