บทที่ 2 พยายามให้หนักกว่าเดิม 200 เท่า!

บทที่ 2 พยายามให้หนักกว่าเดิม 200 เท่า!

ป้อมปราการหน่วยที่ 153 แห่งกองทัพเรือ

สำนักงานลงทะเบียนทหารใหม่

“ชื่อ?”

“โลย่า”

“อายุ?”

“17 ปี”

“ทำไมถึงอยากเป็นทหารเรือ?”

“เพื่อสร้างชื่อเสียงให้ตัวเอง!”

ปลายปากกาของเจ้าหน้าที่ชะงักบนกระดาษ เขาเงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่ม ก่อนจะพยักหน้าเบาๆ แทบไม่สังเกตเห็น

เหตุผลดาษดื่น

แต่มีน้อยคนที่จะพูดออกมาตรงๆ แบบนี้

เขาพอจะจำเด็กหนุ่มคนนี้ได้... เมื่อสามเดือนก่อนเรือสินค้าที่ครอบครัวของเด็กหนุ่มโดยสารมาถูกโจรสลัดปล้น มีเพียงเด็กหนุ่มคนนี้ที่โชคดีรอดชีวิตมาได้ หลังจากนั้นก็มาทำงานรับจ้างทั่วไปอยู่ที่ร้านอาหารในเมือง

ประวัติไม่มีปัญหาอะไร

เงื่อนไขการรับสมัครทหารใหม่ของหน่วยนี้ไม่ได้เข้มงวดนัก ขอแค่ไม่ใช่พวกอาชญากรที่มีค่าหัวและสุขภาพแข็งแรงก็พอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น กองพันเพิ่งจะสูญเสียกำลังพลไปอย่างหนัก จำเป็นต้องเติมเลือดใหม่โดยด่วน

“อนุมัติ!”

“ขอบคุณครับ!”

“จ่าโทมอร์แกน พาพลทหารใหม่โลย่าไปแนะนำให้รู้จักฐานทัพที”

“ครับผม!”

มอร์แกนขานรับเสียงดัง

ตอนนั้นเองที่โลย่าเพิ่งสังเกตเห็นชายร่างยักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ

มอร์แกน?

“มือขวาน” มอร์แกน!

ความสูงตระหง่านเกือบสามเมตรบวกกับใบหน้าเคร่งขรึมไม่ยิ้มแย้ม ทำให้เขาดูน่าเกรงขามสุดๆ

โลย่าประเมินคร่าวๆ ด้วยขนาดตัวอันน้อยนิดของเขา ถ้าโดนหมอนี่ตบเบาๆ สักทีคงลงไปนอนกองร้องเรียกรถพยาบาลแน่

ก่อนที่จะมีพลังเหนือมนุษย์... ขนาดตัวคือความได้เปรียบที่แท้จริง

ซี๊ดดด...

นี่สินะแรงกดดันของเจ้าของฉายา “มือขวาน”?

มอร์แกนเดินมาหยุดตรงหน้าโลย่า พยายามจะแสดงความเป็นมิตรด้วยการฝืนยิ้มออกมา... ซึ่งดูน่ากลัวกว่าร้องไห้เสียอีก

สยองพิลึก

“เด็กใหม่ ตามมา”

“ครับ จ่าโทมอร์แกน!”

โลย่ายืดอกตอบรับ ท่าทีไร้ที่ติ

ในเมื่อมาเป็นทหาร ก็ต้องทำตัวให้สมกับเป็นทหาร

อีกอย่าง มอร์แกนในตอนนี้ยังไม่ได้กลายเป็นจอมเผด็จการในอนาคต และยังไม่มีอำนาจบารมีเหมือนตอนนั้น

หลังจากรับอุปกรณ์สำหรับทหารใหม่ โลย่าก็แบกเครื่องนอนและกะละมังเดินตามมอร์แกนไปสำรวจโครงสร้างทั่วไปของป้อมปราการ

หอคอยป้องกันทรงกระบอกสองหอ อาคารสูงสี่หลังสำหรับพักอาศัยและหน่วยส่งกำลังบำรุง บวกกับลานฝึกกลางแจ้งอีกหลายแห่ง... นี่คือหน่วยที่ 153 ของกองทัพเรือ

ถ้ารวมฝ่ายส่งกำลังบำรุงเข้าไปด้วย ทั้งหน่วยมีคนอยู่แค่สองร้อยกว่าคน และในจำนวนนี้มีทหารเรือที่ขึ้นทะเบียนอย่างเป็นทางการแค่ร้อยนิดๆ... ซึ่งส่วนใหญ่ก็เพิ่งตายในสนามรบ

ต้องบอกว่าอัตคัดขัดสน

แต่นี่คือความจริง

กำลังหลักของกองทัพเรือจะกระจุกตัวอยู่ใน “แกรนด์ไลน์” โดยเฉพาะที่มารีนฟอร์ด เพื่อปกป้องความปลอดภัยของ “ดินแดนศักดิ์สิทธิ์แมรี่จัวส์”

ส่วนทหารเรือที่ประจำการในทะเลทั้งสี่ นอกจากกำลังพลจะกระจัดกระจายแล้ว พลังการต่อสู้ยังเทียบไม่ได้เลยกับทหารเรือในแกรนด์ไลน์... แค่จะปราบ “โจรสลัดเลื่องชื่อ” ที่มีค่าหัวไม่ถึง 20 ล้านเบรียังลำบากเลือดตาแทบกระเด็น

หอพัก โรงอาหาร พื้นที่สันทนาการ...

หลังจากพอจะเข้าใจผังป้อมปราการคร่าวๆ แล้ว มอร์แกนก็พาโลย่ามาที่ลานฝึกทหารใหม่

ว่าที่ทหารใหม่หลายสิบคนกำลังฝึกร่างกายอยู่ แต่ขวัญกำลังใจดูต่ำเตี้ยเรี่ยดิน แม้แต่เสียงตะโกนยังแผ่วเบาไร้เรี่ยวแรง

ผลกระทบจากความพ่ายแพ้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น

มอร์แกนกำหมัดแน่น เส้นเลือดปูดโปนขึ้นตามลำแขน เต็มไปด้วยความเกลียดชังโจรสลัดและความเจ็บใจในความไร้น้ำยาของตัวเอง

ผ่านไปครู่ใหญ่ เขาจึงค่อยคลายหมัดออก

“เริ่มตั้งแต่พรุ่งนี้เช้า นายจะต้องมาฝึกพื้นฐานที่นี่ ช่วงบ่ายจะเป็นงานเบ็ดเตล็ด เดี๋ยวจะมีคนมานำทางนายไป”

มอร์แกนอธิบายข้อควรระวังต่างๆ

ทหารเรือที่เพิ่งเข้าใหม่ทุกคนจะเริ่มจากระดับ “ทหารรับใช้” นอกจากฝึกซ้อมที่จำเป็นแล้ว งานหลักคือการสนับสนุนด้านโลจิสติกส์ อย่างเช่นการทำความสะอาด

พูดง่ายๆ ก็คือ “เบ๊” นั่นแหละ

แม้แต่ด้านหลังเครื่องแบบยังมีตัวอักษร “เบ็ดเตล็ด” สกรีนอยู่เลย

จะไปสู้กับโจรสลัด? ทหารรับใช้อย่างพวกเขายังไม่คู่ควรหรอก

ก็ต่อเมื่อทหารรับใช้ผ่านการฝึกร่างกายและการฝึกพื้นฐานอื่นๆ ได้สำเร็จ พวกเขาถึงจะได้เลื่อนยศเป็น “พลทหารตรี” เมื่อนั้นพวกเขาถึงจะหลุดพ้นจากงานเบ็ดเตล็ด แต่ช่วงเวลาคุ้มครองมือใหม่ก็จะหมดลงไปด้วย

พวกเขาจะต้องไปลงสนามรบ!

โลย่าตั้งใจฟังคำอธิบายของมอร์แกน

โปรแกรมการฝึกทหารใหม่เน้นไปที่การฝึกร่างกายเป็นหลัก: วิดพื้น 200 ครั้ง, ซิทอัพ 200 ครั้ง, ปีนเชือก 10 ครั้ง, วิ่งรอบสนาม 20 รอบ ฯลฯ

“เข้าใจแล้ว... มันคือหนึ่งในสิบของปริมาณการฝึกที่มารีนฟอร์ดเป๊ะเลย”

โลย่ารู้ดีว่าตัวเองกำลังเจอกับอะไร

เขาพอจะรู้เนื้อหาการฝึกของทหารเรือมารีนฟอร์ดอยู่บ้าง

ก่อนที่จะทะลุมิติมา เพราะความเก่งกาจแบบก้าวกระโดดระดับใช้สูตรโกงของโคบี้ เขาจึงได้คุยกับเพื่อนในเน็ตที่แสนจะเป็นมิตร และหนึ่งในหัวข้อที่คุยกันก็คือตารางการฝึกของมารีนฟอร์ด

บางทีนี่อาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้เขาทะลุมิติมาก็ได้

ขอโทษที... ไม่น่าปากเก่งเลยกู

“จ่าโทมอร์แกน!”

โลย่าหันไปหามอร์แกน ชี้ไปที่ทหารใหม่และอุปกรณ์ฝึกซ้อมในสนาม แววตาเป็นประกาย

“ผมขอเข้าร่วมการฝึกตอนนี้เลยได้ไหมครับ?”

“ตอนนี้?”

มอร์แกนชะงักไปครู่หนึ่ง

เป็นเรื่องปกติที่ทหารใหม่จะตื่นเต้นตอนเพิ่งเข้ามา แต่มีน้อยคนนักที่จะร้องขอเริ่มฝึกจริงจังทันทีที่มาถึง

น่าสนใจ

ถ้าคิดว่าการฝึกทหารใหม่เป็นเรื่องหมูๆ ล่ะก็... คิดผิดมหันต์!

ปกติแล้ว ทหารรับใช้ต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามถึงหกเดือนกว่าจะผ่านการฝึกพื้นฐานและเลื่อนยศเป็นพลทหารตรี

อยากจะสร้างผลงานเร็วๆ งั้นเหรอ?

ไปถามดาบกับปืนของพวกโจรสลัดก่อนไหมว่ามันจะยอมหรือเปล่า!

มอร์แกนเริ่มสนใจและอยากจะเห็นศักยภาพของโลย่า เขาปั้นหน้าขรึมแล้วพูดว่า

“ได้ แต่ชั้นขอเตือนไว้ก่อน... เมื่อนายเข้าร่วมการฝึกแล้ว ห้ามถอดใจกลางคันเด็ดขาด เข้าใจไหม?”

“รับทราบ!”

โลย่าสูดหายใจลึก แล้ววิ่งเข้าสู่ลานฝึกทันที ไปต่อท้ายแถวขบวนทหารใหม่ วิ่งรอบสนามฝึก

ทั้งหมด 20 รอบ!

ลู่วิ่งในสนามฝึกมีระยะมาตรฐานรอบละ 500 เมตร ดังนั้น 20 รอบก็เท่ากับ 10 กิโลเมตร ถึงแม้ร่างกายคนในโลกนี้โดยเฉลี่ยจะแข็งแกร่งกว่าคนบนโลกเดิมมาก แต่มันก็ไม่ใช่งานง่ายๆ ที่จะทำได้สำเร็จ

“อ้าว เด็กใหม่?”

พวกทหารใหม่สังเกตเห็นโลย่า พวกเขาเองก็เป็นทหารรับใช้เหมือนกัน แต่เข้ามาอยู่ที่หน่วยก่อนหน้าสักสองสามเดือน ทำให้พวกเขากลายเป็น “รุ่นพี่” ในหมู่ทหารใหม่ที่ใกล้จะจบหลักสูตร

“เฮ้ยพวกเรา เร่งฝีเท้าหน่อย!”

“จัดไป!”

เหล่าทหารใหม่เร่งความเร็วขึ้นอย่างรู้กัน กะจะรับน้องใหม่สักหน่อย... นี่เป็นความบันเทิงไม่กี่อย่างของพวกเขา

ความเร็วของขบวนแถวค่อยๆ เพิ่มขึ้น โลย่าที่รั้งท้ายอยู่แล้วเริ่มเห็นตัวเองถูกทิ้งห่าง

ระยะห่างเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

“รับน้องสินะ”

โลย่าไม่แปลกใจและยังคงรักษาจังหวะการวิ่งของตัวเองไว้อย่างเงียบๆ

ที่ไหนมีคน ที่นั่นมีลำดับชั้น... รุ่นพี่แกล้งรุ่นน้องเป็นเรื่องธรรมดาที่มีทุกที่ และระดับนี้ยังไม่นับว่าแกล้งด้วยซ้ำ อย่างมากก็แค่โชว์พาว

ถ้าแค่นี้ยังตามการฝึกไม่ทัน ก็เป็นเพราะความอ่อนหัดของเขาเอง!

รอบแรก โลย่ายังสบายๆ

รอบที่สาม หน้าผากของโลย่าเริ่มมีเหงื่อซึม

รอบที่ห้า ขบวนแถวทหารใหม่โผล่มาข้างหลังโลย่า น็อกรอบเขาไปเรียบร้อย แถมยังเริ่มตะโกนเพลงเชียร์ขณะวิ่งแซงเขาไป

“หนึ่ง! สอง! สาม~ สี่!!!”

เสียงตะโกนที่ดังก้องสนามฝึกทำเอาหูของโลย่าอื้ออึง

รอบที่สิบห้า!

พวกทหารใหม่ฝึกวิ่งเสร็จแล้วและกำลังพักผ่อนอยู่ที่ขอบสนาม ถือโอกาสนั่งดูชะตากรรมของเด็กใหม่ไปด้วย

เหลือเพียงโลย่าคนเดียวบนลู่วิ่ง เคลื่อนที่ช้าเป็นเต่าคลาน ทุกย่างก้าวต้องรีดเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี

“แฮ่ก~ แฮ่ก~ แฮ่ก~~~”

โลย่าหอบหายใจอย่างหนัก ปอดเหมือนถูกไฟเผา เจ็บแสบไปหมด เสื้อผ้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แนบสนิทไปกับผิวหนัง

ทรมาน... เจ็บปวด!

ร่างกายปัจจุบันของเขาเป็นแค่เด็กหนุ่มวัย 17 ปีธรรมดาๆ ถึงจะหนุ่มแน่น แต่การมาเริ่มฝึกตามมาตรฐานกองทัพเรือทันทีมันสร้างภาระให้ร่างกายมหาศาล

ขาหนักอึ้งเหมือนถ่วงด้วยตะกั่ว การมองเห็นเริ่มพร่ามัว ได้ยินเสียงเยาะเย้ยแว่วมาไกลๆ

เขาเมินเฉยต่อสิ่งรบกวนภายนอก

ในวินาทีนี้... ในหัวของโลย่ามีเพียงความคิดเดียว

วิ่ง!

นี่ไม่ใช่แค่การฝึกซ้อมธรรมดา แต่มันเดิมพันด้วยอนาคตของเขา และเดิมพันว่าเขาจะสร้างปาฏิหาริย์แบบโคบี้ได้หรือไม่

“ตุบ!”

ทันใดนั้น โลย่ารู้สึกหน้ามืด เข่าอ่อนยวบ ร่างผอมแห้งล้มกระแทกพื้นทราย

“เด็กใหม่ไม่ไหวแล้วว่ะ!”

ทหารใหม่รอบๆ เริ่มตื่นตัวกันทันที

ปกติความเข้มข้นในการฝึกสำหรับคนเพิ่งเข้าใหม่จะไม่โหดขนาดนี้ วิ่งทางไกลครั้งแรกได้สัก 10 รอบก็ถือว่าเก่งมากแล้ว และครูฝึกก็จะไม่เข้มงวดกับเด็กใหม่เกินไป

มันต้องมีกระบวนการปรับตัว

พวกเขาเองก็ผ่านมาแบบนี้ ค่อยๆ เพิ่มความหนักจนตามความเข้มข้นของทหารเรืออาชีพได้ทัน แต่ถึงจะฝึกมาหลายเดือน วิ่ง 20 รอบเสร็จก็ยังเหงื่อท่วมตัวกันทุกคน

การที่เด็กใหม่วิ่งรวดเดียวได้ 15 รอบนี่ก็เกินคาดไปมากแล้ว

“เฮ้ย ดูนั่นเร็ว!”

ขณะที่ทุกคนคิดว่าเด็กใหม่คงไม่ไหวและต้องพักแล้ว... โลย่ากลับใช้มือยันพื้น ค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นยืน

วิ่งต่อ!

รอยยิ้มขี้เล่นค่อยๆ จางหายไปจากใบหน้าของทุกคน

“ไอ้หมอนี่... ใจได้ว่ะ!”

ใครคนหนึ่งพึมพำ คนอื่นๆ พยักหน้าเห็นด้วย

ใจได้จริงๆ

“จ่าโทมอร์แกนครับ หมอนั่นชื่ออะไร?”

“โลย่า?”

“อ้อ จำได้แล้ว เขาคือบาร์เทนเดอร์ที่ทำงานร้านอาหารฟู้ดทาเวิร์นนี่นา!”

“แม่งเอ๊ย อิจฉาชิบหาย!”

“นอกจากจะหล่อแล้ว ยังได้อยู่กับคุณนายลิลิก้าทุกวันอีก!”

“พวกเรา... การฝึกรอบหน้า จัดหนักรับน้องให้มันหน่อยดีกว่า!”

“ของมันแน่อยู่แล้ว!”

ในโลกที่ข้อมูลข่าวสารล้าหลัง การได้ไปดื่มที่ร้านอาหารฟู้ดทาเวิร์นในเวลาว่างแทบจะเป็นงานอดิเรกยอดฮิตของทุกคน

และคุณนายลิลิก้า เจ้าของร้านผู้แสนอ่อนโยนและงดงาม ก็เป็นสาวในฝันของทหารเรือนับไม่ถ้วน... ดังนั้น สำหรับโลย่าที่อาศัยกินนอนอยู่ที่ร้านนั้น...

เหอะๆ

ต้องทำให้เด็กใหม่รู้ซึ้งถึงความโหดร้ายของสังคมสักหน่อย!

...

ค่ำ... หอพัก

มอร์แกนแบกร่างอันอ่อนปวกเปียกของโลย่ามาโยนลงบนเตียง เล่นเอาเพื่อนร่วมห้องคนอื่นสะดุ้งโหยง

นี่แค่วันแรกเองนะ!

หลังจากมอร์แกนออกไป เพื่อนร่วมห้องก็กรูเข้ามามุงทันที หนึ่งในนั้นถือไม้กวาดค่อยๆ จิ้มก้นโลย่า

“เฮ้?”

“อย่าเล่นน่า...”

โลย่านอนคว่ำหน้าอยู่บนที่นอน ส่ายก้นเด้งดึ๋งประท้วง

การฝึกร่างกายพื้นฐานที่ทหารใหม่ทั่วไปทำเสร็จในครึ่งวัน... เขาใช้เวลาทั้งวันกว่าจะทำจบ ตอนนี้วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

เหนื่อยฉิบหาย!

“ฟู่ว์”

ทุกคนถอนหายใจโล่งอกแล้วแยกย้ายกลับไปที่เตียงตัวเอง

ยังไม่ตายก็ดีแล้ว... ไม่อยากต้องมาเก็บศพตั้งแต่วันแรกที่เป็นทหารเรือหรอกนะ

เวลาผ่านไปทีละน้อย ทหารใหม่ที่ยังตื่นเต้นค่อยๆ ผล็อยหลับไปท่ามกลางเสียงคุยโวโอ้อวด ตั้งตารอวันพรุ่งนี้

ไม่นาน เสียงกรนก็ดังระงมไปทั่วห้อง

ดึกสงัด... ใกล้เที่ยงคืน

โลย่าลืมตาโพลง ลุกพรวดขึ้นนั่งบนเตียง กวาดตามองเพื่อนร่วมห้องที่นอนกรนกันสนั่น ก่อนจะเดินออกไปที่ระเบียงคนเดียว ริมฝีปากขยับเบาๆ

“เดอะ เวิลด์!”

พื้นที่รอบตัวยืดขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ก่อร่างสร้างตัวเป็นโลกอิสระที่ว่างเปล่าราวกับหลุดเข้าไปในห้วงอวกาศ

ทันใดนั้น สิ่งอำนวยความสะดวกในการฝึกซ้อมอย่างพื้นทราย ลู่วิ่ง และเชือกปีนป่าย ก็ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่านั้น

เหมือนกับลานฝึกทหารใหม่เป๊ะ!

“เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!”

โลย่ามีกำลังใจขึ้นมาทันที เขาลากสังขารอันเหนื่อยล้าเข้าสู่ลานฝึก

พื้นที่อิสระพิเศษนี้คือพลังเฉพาะตัวที่เขาปลุกขึ้นได้หลังจากทะลุมิติมา มันสามารถบันทึกและจำลองสภาพแวดล้อมภายนอกได้

“น่าเสียดายที่มันจำลองได้แต่เรื่องที่เกี่ยวกับการฝึกเท่านั้น”

หลังจากทดลองมาสามเดือน โลย่าพอจะเข้าใจการทำงานของ “เดอะ เวิลด์” คร่าวๆ... พูดง่ายๆ มันคือ “พื้นที่ฝึกซ้อมล้วนๆ”

ไม่ได้เกี่ยวกับสแตนด์ตัวไหนทั้งนั้น

“เดอะ เวิลด์” จะจำลอง “กระบวนการฝึก” ที่เขาได้สัมผัสมา ซึ่งนั่นคือเหตุผลที่เขากัดฟันทำจนจบการฝึกพื้นฐานเมื่อตอนกลางวัน

ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์

แต่เวลาภายใน “เดอะ เวิลด์” นั้นอยู่ในสภาวะหยุดนิ่งโดยสมบูรณ์ ไม่ว่าเขาจะอยู่ในนั้นนานแค่ไหน เวลาภายนอกก็จะไม่เดินไปแม้แต่วินาทีเดียว

นั่นหมายความว่าเขาสามารถ “ฝึกพิเศษ” เพิ่มใน “เดอะ เวิลด์” ได้ ทำให้เขามีเวลาฝึกมากกว่าคนอื่นและทุ่มเทความพยายามเพื่อพัฒนาความแข็งแกร่งของตัวเองได้มากกว่า

นี่แหละคือพลังของ “เดอะ เวิลด์”!

อย่างไรก็ตาม การคงสภาพการทำงานของ “เดอะ เวิลด์” ต้องใช้พลังจิต

เมื่อสามเดือนก่อนตอนที่เพิ่งทะลุมิติมา “เดอะ เวิลด์” อยู่ได้แค่ชั่วโมงเดียว แต่ตอนนี้มันอยู่ได้ประมาณสามชั่วโมงแล้ว

โลย่าเชื่อมั่นว่าตราบใดที่เขาแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ ระยะเวลาของ “เดอะ เวิลด์” ก็จะยืดขยายออกไปเรื่อยๆ... จนนำไปสู่ปาฏิหาริย์แห่งความพยายามที่มากกว่าคนอื่น 200 เท่า!

“ใส่ความพยายามเข้าไป 200 เท่า!”

“ถ้าโคบี้ทำได้... ไม่มีเหตุผลที่ชั้นจะทำไม่ได้!”

“ชั้นเองก็อยากจะเป็นพลเรือเอกเหมือนกัน!”

ความพยายาม...นี่คือหนทางที่เป็นไปได้มากที่สุดและเป็นหนทางเดียวในตอนนี้ที่จะสร้างชื่อเสียงให้ตัวเองได้ ถ้ามีโอกาสมาประเคนอยู่ตรงหน้าแล้วยังขี้เกียจสันหลังยาว... เขาคงจะสมเพชตัวเองน่าดู!

โลย่าเริ่มขยับเท้า

วิ่งไปข้างหน้า!

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═