บทที่ 13: ข้าจะดื่มให้จุใจกับยอดขุนพลทุกคน!

"ใครน่ะ!"

"เจ้าโจร อย่าได้คิดหนี!"

ในขณะที่หลิวเปี้ยนวิ่งออกมาจากห้อง เขาก็ได้ยินเสียงตะโกนของหลินชงและหลัวเฉิง แม้เหล่าขุนนางเมืองอ้วนเสียจะแสดงท่าทีสวามิภักดิ์ ทว่าซุนฮกยังกังวลว่าอาจมีพวกไม่จริงใจแฝงตัวมา จึงได้กำชับให้ทั้งสองคอยอารักขาหลิวเปี้ยนอย่างใกล้ชิด

หลิวเปี้ยนมองตามร่างของคนกลุ่มหนึ่งที่วิ่งหายไป และเห็นชายชุดขาวผมยาวสยายยืนสงบนิ่งอยู่บนหลังคาหอที่ห่างออกไปหลายจั้ง

'นี่พวกเขากำลังถ่ายหนังกำลังภายในกันอยู่หรือไง? ถึงได้ไปยืนเท่บนหลังคาแบบนั้น' ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น หลิวเปี้ยนก็เข้าใจได้ทันทีว่านี่ต้องเป็นยอดขุนพลที่ระบบอัญเชิญมาแน่ๆ!

แต่มาในชุดขาวตอนกลางคืนแบบนี้ คนที่รู้ก็อาจคิดว่าเป็นไซมึ้งชวยเสาะหรือเซียวเหล่งนึ่ง แต่คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าเป็นยมทูตสีขาวเอาได้! หลิวเปี้ยนคิดไปถึงตัวละครจากนิยายกำลังภายในสารพัด ทว่าในขณะนั้นหลัวเฉิงได้กระโดดขึ้นไปบนหินประดับสวน ก่อนจะทะยานตัวขึ้นหลังคาแล้วเงื้อหอกพุ่งเข้าใส่ใบหน้าอีกฝ่ายโดยตรง

หลัวเฉิงมองเห็นชัดเจนว่าชายชุดขาวผู้นี้สะพายแล่งด้วยกระบอกลูกธนูและธนูเหล็กดำใบใหญ่ไว้บนบ่า ชายชุดขาวผู้นั้นดูเหมือนจะเคลื่อนไหวราวกับท่าเต้นมูนวอล์กของไมเคิล แจ็กสัน ถอยเท้าสลับไปมาด้วยฝีเท้าพิสดารจนน่าอัศจรรย์!

"ให้ตายเถอะ นี่มันเซียวเหล่งนึ่งชัดๆ!?"

ในขณะที่หลิวเปี้ยนกำลังมโนภาพไปไกล ข้อมูลของตัวละครที่ถูกอัญเชิญก็ปรากฏขึ้นในหัว:

ชื่อ: หวังป๋อตาง

ฉายา: นักธนูเทพชุดขาว

สถานะ: หนึ่งในห้าขุนพลเสือแห่งวากัง, อันดับที่ 17 แห่งยอดขุนพลไซ่ถัง

นิสัย: ซื่อสัตย์ภักดี

พลังยุทธ์: 85

อาวุธ: หอกเงิน, เชี่ยวชาญการยิงธนู

ทักษะ: ธนูสายฟ้าสามดอก, เด็ดใบหลิวในระยะร้อยก้าว

เมื่ออ่านข้อมูลจบ หลิวเปี้ยนก็ยิ้มออกมา เขาจำภาพหวังป๋อตางจากซีรีส์ไซ่ถังได้แม่นยำว่าเป็นยอดคนที่มีความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ แม้รูปร่างหน้าตาและชุดขาวจะดูเหมือน 'เซียวเหล่งนึ่ง' ไปบ้าง แต่นี่คือยอดฝีมือที่ฝึกพลธนูให้เขาได้!

ขณะที่เขามองหวังป๋อตาง เขาก็เห็นอีกฝ่ายกระโดดลงจากหลังคามาที่พื้น ทว่าก่อนที่จะได้ตั้งตัว หลินชงก็เงื้อหอกงูหมายจะฟาดเข้าที่ตัว ทว่าระบบกลับแจ้งเตือนขึ้นมา:

"ติ๊ง! ยินดีด้วยที่อัญเชิญหวังป๋อตางสำเร็จ ท่านสามารถเรียนรู้ทักษะของเขาได้"

"ฉันก็อยากเรียนนะ แต่ร่างนี้ยังเด็กเกินกว่าจะน้างธนูได้เลย... ช่างเถอะ สละสิทธิ์ทักษะเพื่อแลกกับอย่างอื่นที่ใช้งานได้จริงดีกว่า"

คราวที่แล้วเขาสละทักษะเพลงหอกตระกูลหลินแล้วได้มา 500 ทอง ครั้งนี้ก็เช่นกัน ในเมื่อต้องใช้เงินอีกมาก จึงขอแลกเป็นทองคำกิเลนดีกว่า!

"ติ๊ง! โฮสต์สละสิทธิ์ทักษะระดับ B+ ของขุนพล 2 ดาว... ยินดีด้วย ท่านได้รับสิทธิ์สุ่มรางวัลนำโชคหนึ่งครั้ง"

สุ่มรางวัลงั้นรึ? ความทรงจำเกี่ยวกับวงล้อเสี่ยงโชคที่ทำเอาเขากระเป๋าฉีกในชาติก่อนผุดขึ้นมา แต่ในเมื่อนี่เป็นครั้งแรก ระบบคงไม่ใจร้ายขนาดนั้นหรอก!

"สุ่มเลย"

"ติ๊ง! ยินดีด้วย ท่านสุ่มได้ 'คน' ท่านจะได้พบกับเขาในอีกสองวัน"

"เฮ้ย! อะไรคือ 'คน' ล่ะ?" หลิวเปี้ยนโวยวายด้วยความหงุดหงิด ทว่าระบบกลับไม่สนใจและประกาศผลต่อ:

"ติ๊ง! อัญเชิญสำเร็จ: ยอดนักประดิษฐ์อาวุธปืน เจียวอวี่ (จากปลายหยวนต้นหมิง)"

'เจียวอวี่? ใครกัน?' แม้จะชื่อไม่คุ้น แต่คำว่า 'นักประดิษฐ์อาวุธปืน' ทำเอาหลิวเปี้ยนตาเป็นประกาย! นี่คือขุมทรัพย์ชัดๆ หากเขามีปืนใหญ่หรือปืนไฟ ไม่ว่าจะเป็นลิโป้หรือเซี่ยงอวี้ก็โดนสอยร่วงได้ในนัดเดียว!

ในระหว่างที่หลิวเปี้ยนกำลังเพ้อฝัน เสียงแหวกอากาศของลูกธนูสามดอกก็ดังขึ้นพร้อมกัน! ลูกธนูเหล่านั้นพุ่งเสียบเข้ากับเสาไม้จนสั่นระริก โดยที่หลินชงที่หลบไม่พ้นได้แต่ยืนอึ้ง หลู่จื้อเซินที่เห็นท่าไม่ดีจึงเงื้อคทาพุ่งเข้าใส่หวังป๋อตางทันที!

"หยุด! ทุกคนหยุดมือ!" หลิวเปี้ยนรีบวิ่งเข้ามากลางวงเพื่อห้ามปราม "เขาไม่ใช่ศัตรู เขาเป็นพวกเรา!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ทั้งหลินชง หลัวเฉิง และหลู่จื้อเซิน ต่างงุนงงเป็นไก่ตาแตก แต่ก็ยอมลดอาวุธลงโดยดี หลิวเปี้ยนอธิบายตัวตนของหวังป๋อตางให้ทุกคนฟังจนเข้าใจ ทั้งหมดจึงปรับความเข้าใจกันได้ด้วยดี

ในจังหวะนั้นเอง บ่าวรับใช้ก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา "เรียนนายท่าน! มีชายคนหนึ่งมาที่หน้าประตู อ้างว่าชื่อเจียวอวี่ มาเพื่อขอสวามิภักดิ์พะยะค่ะ"

"อะ... อะไรนะ!" หลิวเปี้ยนตกใจสุดขีด "เร็วเข้า รีบเชิญเขาเข้ามา! ไม่สิ... ข้าจะไปรับด้วยตัวเอง!"

เขาสั่งบ่าวรับใช้ด้วยความตื่นเต้นว่า "รีบจัดเตรียมสุราอย่างดีมา ข้าจะดื่มให้จุใจกับยอดขุนพลทุกคน!"