ตอนที่ 9 : ลุยเลย หัวไชเท้ายักษ์!

"นั่นมันราชินีเอลฟ์แห่งป่าซิลเวอร์มูน องค์ราชินีอารีเลียนี่นา!"

เสียงอุทานของลิเลียนดังก้องอยู่ในหูของซูฟ่าน แต่เขาไม่มีเวลามามัวห่วงเรื่องราชินีบ้าบออะไรนั่นหรอก สายตาของเขาจับจ้องเขม็งไปที่คิเมร่าที่ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกสีดำ

หัวสิงโตตรงกลางของสัตว์ประหลาดตัวนั้นอ้าปากกว้าง และลูกบอลพลังงานสีดำขนาดเท่าลูกบาสเกตบอลก็กำลังหมุนวนอย่างรวดเร็วอยู่ข้างใน ปลดปล่อยออร่าที่ทำให้พื้นที่โดยรอบเริ่มบิดเบี้ยวออกมา

จบเห่แล้ว แบบนี้หลบยังไงก็ไม่พ้นแน่

หัวใจของซูฟ่านหล่นวูบเมื่อเห็นว่าราชินีเอลฟ์ผู้สูงศักดิ์กำลังจะตายลงตรงนั้น

"ไม่นะ! ฉันต้องช่วยเธอ!"

ด้วยความรู้สึกยุติธรรมที่เอ่อล้น ลิเลียนกำคทาของเธอไว้แน่น และด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์ที่สว่างวาบขึ้นบนตัว เธอเตรียมพร้อมที่จะพุ่งออกไป

"เธอจะบ้าเหรอ!" ซูฟ่านกระชากเธอกลับมาแล้วกดตัวเธอลงกับพุ่มไม้อย่างแรง "พุ่งออกไปตอนนี้มันก็แค่ภารกิจฆ่าตัวตายชัดๆ! ไม่เห็นเหรอว่าหลอดเลือดของไอ้หมอนั่นมันเป็นสีดำน่ะ? นั่นมันมอนสเตอร์ระดับอีลีทที่ติดเชื้อนะ โดนสะกิดทีเดียวก็เกมโอเวอร์แล้ว!"

ประสบการณ์การเล่นเกมของซูฟ่านได้ถูกนำมาใช้ในเวลานี้ เขารู้ดีว่ามอนสเตอร์ที่ถูกบัฟตามเนื้อเรื่องพวกนี้ ไม่ใช่สิ่งที่คนที่เพิ่งออกจากหมู่บ้านเริ่มต้นจะรับมือไหว

"แต่ว่า..." ดวงตาของลิเลียนแดงก่ำด้วยความร้อนรน ราชินีอารีเลียคือผู้นำของเผ่าเอลฟ์และโด่งดังไปทั่วทั้งทวีปในฐานะเสาหลักของฝ่ายระเบียบ เธอจะทนดูราชินีมาตายที่นี่ไม่ได้

"ไม่มีแต่ทั้งนั้นแหละ! เธอต้องประเมินสถานการณ์ก่อนที่จะไปช่วยใครสิฟะ!" ซูฟ่านขู่ฟ่อด้วยเสียงต่ำ

ในวินาทีนั้น ลมหายใจแห่งความมืดของคิเมร่าก็ควบแน่นเสร็จสมบูรณ์

"โฮก!"

พร้อมกับเสียงคำราม ลูกบอลพลังงานสีดำสนิทก็พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกปืนใหญ่ แหวกอากาศดังเฟี้ยวตรงดิ่งไปยังอารีเลีย ผู้ซึ่งหลับตายอมรับชะตากรรมไปแล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนจะถูกกำหนดไว้แล้ว

สมองของซูฟ่านประมวลผลอย่างรวดเร็ว

หนีงั้นเหรอ? ถ้าเขาหนีตอนนี้ ปราสาทจอมมารก็อยู่ข้างหลังพวกเขาแล้ว ถ้าไอ้สัตว์ประหลาดตัวนี้จัดการราชินีเสร็จแล้วนึกอยากจะแวะไปที่ปราสาทของเขาล่ะ? แปลงผักของเขาได้พังพินาศย่อยยับแน่ๆ

สู้เหรอ? สู้ยังไงล่ะ? เขามามือเปล่า และเวทมนตร์แสงศักดิ์สิทธิ์ของลิเลียนก็คงจะต้านทานไว้ไม่ไหวเหมือนกัน

ทำไงดี? ทำยังไงดีวะ?

ในความสิ้นหวังนั้น ประกายแห่งแรงบันดาลใจก็สว่างวาบขึ้นมาในหัวของซูฟ่าน

จู่ๆ เขาก็ดึงหัวไชเท้าสีขาวขนาดใหญ่มหึมา ที่มีความหนาเท่ากับกะละมังและส่งกลิ่นหอมจางๆ ออกมาจากถุงผ้าขาดๆ บนหลังของเขา

อาวุธไง! เขามีอาวุธนี่หว่า!

"ไม่สนแม่งแล้ว! ลองดูสักตั้งก็แล้วกัน!"

ซูฟ่านไม่มีเวลามานั่งคิดหรอกว่าหัวไชเท้ามันจะทำอะไรได้ เลียนแบบวิธีขว้างระเบิดมือของคนในทีวี เขารวบรวมพละกำลังทั้งหมดส่งไปยังแขนของเขา

เขาก้าวถอยหลัง บิดเอว และเหวี่ยงแขนออกไปในคราวเดียว

"ไปเลย! ปิก้า... พรวด! ไปเลย! หัวไชเท้ายักษ์!"

"ฟิ้ว!"

หัวไชเท้ายักษ์ที่แบกรับความหวังอันสูงส่งของเขา วาดเส้นโค้งประหลาดไปในอากาศ บินช้าๆ และแอบเบี้ยวไปนิดๆ มุ่งหน้าไปยังคิเมร่า

ลิเลียนเอามือปิดตาดัวยความสิ้นหวังไปแล้ว เธอทนดูฉากที่กำลังจะเกิดขึ้นไม่ได้

และดูเหมือนคิเมร่าตัวนั้นจะสังเกตเห็นวัตถุไม่ทราบฝ่ายที่บินเข้ามาจากด้านข้าง หัวแพะของมันเหลือบมองด้วยสายตาเหยียดหยาม พร้อมกับพ่นหมอกสีดำแห่งความดูถูกออกมา

หัวไชเท้าเนี่ยนะ? แกคิดจะเอาไอ้นี่มาสกิดฉันหรือไง?

ทว่า ในวินาทีที่ลมหายใจแห่งความมืดกำลังจะกลืนกินอารีเลีย และหัวไชเท้ายักษ์กำลังจะพุ่งเฉียดผ่านคิเมร่าไป...

...หัวไชเท้าสีขาวธรรมดาๆ หัวนั้นก็ปะทุแสงสีทองออกมานับพันสายอย่างกะทันหัน

"วิ้ง!"

ออร่าศักดิ์สิทธิ์ที่รุนแรงและบริสุทธิ์ยิ่งกว่าสิ่งใดที่ลิเลียนเคยสัมผัสมาก่อน กวาดผ่านทั่วทั้งหุบเขาในพริบตา

ตอนนี้หัวไชเท้ายักษ์ได้กลายสภาพเป็นดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ ที่เปล่งแสง ชำระล้างทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวมัน

แสงสีทองมาทีหลังแต่ถึงก่อน มันกระแทกเข้ากับลูกบอลพลังงานสีดำอย่างจัง

ไม่มีเสียงระเบิดสะเทือนเลื่อนลั่น มีเพียงเสียง "ซี่" ที่แสบแก้วหู

ลมหายใจแห่งความมืดที่ทรงพลังพอจะราบยอดเขาเล็กๆ ได้ เปรียบเสมือนน้ำแข็งที่ปะทะกับเปลวเพลิงในวินาทีที่มันสัมผัสกับแสงสีทอง มันอยู่ได้ไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำก่อนจะระเหยกลายเป็นควันสีฟ้าไปอย่างรวดเร็ว

ความแรงของแสงสีทองไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย มันเข้าปกคลุมคิเมร่าทั้งตัวโดยตรง

"โบร๋ว!"

คิเมร่าส่งเสียงกรีดร้องที่แหลมสูงที่สุดในชีวิตของมัน

ชั้นพลังงานแห่งความมืดที่แข็งแกร่งบนตัวของมันเดือดพล่านอย่างรุนแรงภายใต้แสงสีทอง จากนั้นก็ถูกชำระล้างและลอกคราบออกไปทีละน้อย เนื้อที่กลายพันธุ์ส่งกลิ่นเหม็นไหม้ และเลือดสีดำก็พุ่งกระฉูดออกมาจากทุกรูขุมขน

ในที่สุด หัวไชเท้ายักษ์ซึ่งบัดนี้กลายเป็นลูกบอลแสงไปอย่างสมบูรณ์ ก็ตกลงมาอย่างแม่นยำและกระแทกเข้าที่กลางหน้าผากของหัวสิงโตของคิเมร่าดัง "แปะ" เบาๆ

"ตุ้บ!"

เสียงหล่นกระแทกดังทึบๆ

ร่างอันใหญ่โตของสัตว์เวทมนตร์แข็งทื่อขึ้นมากะทันหัน และดวงตาอันดุร้ายทั้งสามคู่ของมันก็สูญเสียความแวววาวไปในพริบตา

โครงร่างอันใหญ่โตของมันโงนเงนก่อนจะล้มตึงลงมาดังโครมสนั่น

แม้แต่พื้นดินก็ยังสั่นสะเทือน

สายลมพัดผ่าน หอบเอาใบไม้ร่วงสองสามใบหมุนวนไปมา

ทั้งหุบเขาตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าขนลุก

ลิเลียนค่อยๆ ลืมตาขึ้นผ่านช่องว่างระหว่างนิ้วมือ เธอเห็นคิเมร่านอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น จากนั้นก็เห็นราชินีเอลฟ์ที่ไม่ได้รับอันตรายใดๆ และท้ายที่สุด เธอก็ค่อยๆ หันศีรษะอันแข็งทื่อไปมองซูฟ่านที่อยู่ข้างๆ

สมองของเธอช็อตไปโดยสมบูรณ์

อารีเลียที่หลับตารอความตาย ก็ไม่ได้รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างที่คิดไว้เช่นกัน เธอลืมตาขึ้นด้วยความสับสน สิ่งแรกที่เห็นคือคิเมร่าที่ตายแล้ว และต่อมาก็คือ... รอยหัวไชเท้าไหม้เกรียมบนหน้าผากของมันงั้นเหรอ?

เธอฝืนพยุงร่างที่บาดเจ็บสาหัสขึ้นมา และมองไปในทิศทางที่หัวไชเท้าบินมา

หลังพุ่มไม้ ชายหนุ่มผมดำที่แต่งตัวซอมซ่อถูกแช่แข็งอยู่ในท่าขว้าง ขณะที่มือของเขา... กำลังประคองหัวไชเท้ายักษ์ที่หน้าตาเหมือนกันเป๊ะไว้อีกหัวอย่างทะนุถนอม

ข้างกายชายหนุ่มคือสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งศาสนจักรแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ที่เธอจำหน้าได้ ซึ่งกำลังยืนอ้าปากค้าง ราวกับว่าโลกทัศน์ของเธอถูกทำลายจนพังทลายลงมาหมดสิ้น

ซูฟ่านเองก็อึ้งไปเหมือนกัน

เขาจ้องมองมือขวาที่ว่างเปล่าของตัวเองอย่างเหม่อลอย จากนั้นก็ก้มลงมองหัวไชเท้าสำรองที่เขาถืออยู่ รู้สึกได้เลยว่าหัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะ

"ไอ้... ไอ้เจ้านี่... มันมีแรงถีบกลับเยอะขนาดนี้เลยเหรอวะ?" เขาพึมพำกับตัวเอง

เขาแค่อยากจะขว้างอะไรสักอย่างออกไปเพื่อดึงดูดความสนใจและซื้อเวลาให้ราชินีหนีรอดไปได้ก็เท่านั้นเอง

ใครมันจะไปคิดล่ะว่าแค่ขว้างหัวไชเท้าออกไปหัวเดียว จะสามารถฆ่าบอสดันเจี้ยนได้ในพริบตา?

พลังต่อสู้แบบนี้มันเวอร์เกินไปแล้ว! นี่มันสมเหตุสมผลตรงไหนเนี่ย?

【ติ๊ง! ภารกิจ 'ปกป้องสภาพแวดล้อมของฟาร์ม' เสร็จสิ้น!】

【ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สามารถเคลียร์ต้นตอของมลพิษได้สำเร็จ รางวัลที่ได้รับ : เมล็ดพันธุ์หายาก - มะเขือเทศแห่งชีวิต x1, ค่าประสบการณ์ระบบ +1000 แต้ม!】

เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ดังขึ้นในหัว ในที่สุดก็ดึงสติของซูฟ่านกลับมาได้

เขามองดูศพขนาดยักษ์ แล้วก็มองดูหัวไชเท้าในอ้อมแขน แววตาของเขากลายเป็นเร่าร้อนอย่างเหลือเชื่อ

นี่มันไม่ใช่แค่หัวไชเท้าแล้ว นี่มันเครื่องยิงจรวด RPG แบรนด์แสงศักดิ์สิทธิ์ชัดๆ! ของมันต้องมีสำหรับการเดินทาง การฆ่าคน และการปล้น... ถุย สำหรับกำจัดศัตรูพืชและผดุงความยุติธรรมต่างหาก!

ตอนนั้นเอง ราชินีเอลฟ์อารีเลียที่อยู่ไกลออกไปก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เมื่อเส้นประสาทที่ตึงเครียดของเธอผ่อนคลายลง ผลกระทบจากอาการบาดเจ็บและพิษก็ปะทุขึ้นมาอย่างเต็มที่ เธอส่งเสียงคราง ดวงตามืดดับลง แล้วก็ทรุดตัวลงกับพื้น

"ฝ่าบาท!"

ลิเลียนร้องอุทานด้วยความตกใจและรีบวิ่งเข้าไปประคองอารีเลียที่กำลังล้มลง

ซูฟ่านมองดูสถานการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน รู้สึกได้เลยว่าอาการปวดหัวครั้งใหญ่กำลังคลืบคลานเข้ามา

เขาแค่อยากจะออกมาสืบหาต้นตอของมลพิษและรับรางวัลจากระบบเท่านั้นเอง แล้วทำไมเขาถึงได้มาตกอยู่ในสถานการณ์วุ่นวายขนาดนี้ได้ล่ะเนี่ย?

นี่คือราชินีเอลฟ์เชียวนะ! จะช่วยหรือไม่ช่วยดี?

ถ้าเขาช่วยเธอ แล้วถ้าเกิดตอนหลังเธอเอาความหยิ่งทะนงของเธอมาสืบหาตัวตนในฐานะจอมมารของเขาล่ะ?

ถ้าเขาไม่ช่วยเธอ ลิเลียนก็คงไม่ยอมแน่ๆ และมโนธรรมของเขาก็คงไม่ยอมเหมือนกัน อีกอย่าง ถ้าเธอมาตายต่อหน้าเขาแล้วพวกเอลฟ์หูแหลมนั่นเกิดคลุ้มคลั่งแล้วมาโทษว่าเป็นความผิดของเขา เขาก็ลืมเรื่องการทำฟาร์มไปได้เลย

ซูฟ่านอุ้มหัวไชเท้า มองดูราชินีเอลฟ์ที่งดงามแต่ไม่ได้สติ กับสตรีศักดิ์สิทธิ์ที่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เขารู้สึกว่าชีวิตวัยเกษียณของเขาดูเหมือนจะเจอตอเข้าให้อีกแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะโอดครวญในใจ "บ้าอะไรวะเนี่ย! ตอนแรกก็สตรีศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้ก็ราชินี ปราสาทจอมมารของฉันกลายเป็นรังฮีโร่ไปแล้วหรือไง?"